II GZ 348/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. w L., C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1635/24 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi I. w L., C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 maja 2023 r. nr DPP-TPZ.0272.43.2023(2) w sprawie wpisania na listę, o której mowa w ustawie z 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1635/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. w L., C. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: Minister, MSWiA) z 29 maja 2023 r. w przedmiocie wpisania na listę, o której mowa w ustawie z 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 507 z późn. zm.; dalej: ustawa sankcyjna) oraz zwrócił Spółce uiszczony wpis od skargi. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że Spółka, pismem nadanym w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2023 r., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję MSWiA z 29 maja 2023 r. w przedmiocie wpisania jej na listę, o której mowa w ustawie sankcyjnej. Wspomniana decyzja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: BIP) na stronie podmiotowej Ministra w dniu [...] r., zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy sankcyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się treścią art. 53 § 1 i 4, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) regulującymi tryb i termin wnoszenia skargi do sądu administracyjnego I instancji, doszedł do wniosku, że Spółka wniosła skargę z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wyjaśnił, że z mocy art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zatem w przypadku terminu oznaczonego w dniach (jak termin do wniesienia wspomnianej skargi), z uwagi na treść art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, dalej: k.c.), kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym, jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu tego terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Podał WSA, że zaskarżona decyzja została doręczona w trybie przewidzianym w art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy sankcyjnej, tj. przez udostępnienie jej w BIP na stronie podmiotowej Ministra. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy związanie organu wydaną przez siebie decyzją, rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz zaistnienie natychmiastowej wykonalności decyzji, nastąpiło z dniem następującym po dniu, w którym decyzja została udostępniona w BIP. Oznaczało to, że dniem doręczenia Spółce rozstrzygnięcia Ministra był [...]. Ustawowy termin na złożenie skargi upływał więc [...]., a została ona wniesiona [...]. W tej sytuacji skarga Spółki jako wniesiona po terminie, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a uiszczony wpis należało zwrócić Spółce na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 85 p.p.s.a. w związku z art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.) w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że termin na wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku decyzji, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy sankcyjnej, rozpoczyna bieg w dniu dokonania zawiadomienia strony o decyzji poprzez jej udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, podczas gdy w świetle prawidłowej, językowej, funkcjonalnej, a także systemowej wykładni przedmiotowych przepisów, termin ten rozpoczyna swój bieg z dniem następującym po dniu, w którym decyzja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, a zatem "dnia następującego po dniu, w którym decyzja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej" nie należy uwzględniać przy obliczaniu terminu (zgodnie z art. 111 § 2 k.c.), a w konsekwencji tego naruszenia - błędne odrzucenie skargi Skarżącej z dnia 29 czerwca 2023 r.; b) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 111 § 2 k.c. poprzez brak wyjaśnienia przez WSA stanu prawnego i motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, brak odwołania się do wniosku dowodowego zawartego w piśmie z 30 lipca 2024 r., a w rezultacie brak odniesienia się do stanowiska Skarżącej, a zatem całkowite pominięcie uzasadnienia, dlaczego WSA de facto pominął przepisy o obliczaniu terminu w sprawach administracyjnych. W oparciu o powyższe Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy na nowo przez WSA w Warszawie na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania (pozbawienie Skarżącej możności obrony swoich praw), a także zażalenie jest oczywiście uzasadnione; a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku i przekazania akt sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosiła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a.; na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii prof. dr hab. [...] z 4 lipca 2024 r. (w aktach sprawy, złożona przy piśmie Skarżącej z 30 lipca 2024 r.), na fakty jej treści, w szczególności wykładni celowościowej, funkcjonalnej i literalnej sposobu liczenia terminu wynikającego z art. 4 ust. 3 ustawy, przeciwnej do błędnej wykładni przyjętej przez WSA w zaskarżonym postanowieniu, w tym braku podstaw prawnych do liczenia terminu od dnia publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: BIP); na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 264 § 2 in fine p.p.s.a. o skierowanie pytania prawnego do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego celem podjęcia uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości w sprawie, mianowicie: "Czy przy obliczaniu terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję, o której mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego początkiem biegu tego terminu jest dzień następujący po dniu, w którym opublikowano skarżone rozstrzygnięcie w Biuletynie Informacji Publicznej, czy też dzień ten, jako zdarzenie wyznaczające początek biegu terminu, powinien być pominięty przy obliczaniu terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 111 § 2 ustawy z dnia 23kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny?"; a także e) w każdym przypadku zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. Na mocy art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W sprawie bezsporne jest, że Minister decyzję dotyczącą wpisania Spółki na listę, o której mowa w ustawie sankcyjnej wydał 29 maja 2023 r. i w tym samym dniu opublikował ją w BIP na swoich stronach podmiotowych, a Spółka skargę na ww. decyzję do WSA w Warszawie wniosła 29 czerwca 2023 r. poprzez oddanie jej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Sporne natomiast pozostaje, czy wniesienie skargi w dniu 29 czerwca 2023 r. nastąpiło z zachowaniem terminu trzydziestu dni od dnia doręczenia Spółce ww. rozstrzygnięcia (czyli z zachowaniem terminu wymaganego przez art. 53 § 1 p.p.s.a.), z uwagi na rozbieżności między Ministrem i Spółką w przyjmowaniu początku biegu terminu do wniesienia skargi do WSA na tle interpretacji art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej w zw. z art. 111 § 2 k.c. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, jak wynika z art. 53 § 1 p.p.s.a., jest terminem oznaczonym w dniach. Dlatego, stosownie do art. 111 k.c., termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem tego terminu jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło (§ 2). Jak wspomniano, w kontrolowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja MSWiA z 29 maja 2023 r. dotycząca wpisania na listę, o której mowa w ustawie sankcyjnej. Co istotne decyzja ta została udostępniona w BIP na stronie podmiotowej Ministra także w dniu 29 maja 2023 r. Jak stanowi art. 4 ust. 2 ustawy sankcyjnej, zawiadomienie stron o decyzjach następuje przez ich udostępnienie w BIP, o którym mowa w art. 2 ust. 1, czyli w BIP na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw wewnętrznych (tutaj: MSWiA). Powołany przepis wprowadza więc odmienny - od przewidzianego w art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) sposobu doręczenia decyzji na piśmie - tryb zawiadomienia o wydanym rozstrzygnięciu. Oznacza to, że udostępnienie decyzji w BIP na stronie podmiotowej Ministra jest równoznaczne z zawiadomieniem stron o decyzji, czyli z jej doręczeniem. Skutki prawne udostępnienia decyzji reguluje art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej, stanowiąc, że związanie organu wydaną przez siebie decyzją, rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi, o której mowa w art. 3 ust. 6 tego aktu (skargi do sądu administracyjnego) oraz zaistnienie natychmiastowej wykonalności decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 11 tej ustawy, następuje z dniem następującym po dniu, w którym decyzja została udostępniona w BIP, o którym mowa art. 2 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu zapis z art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej: "(...) następuje z dniem następującym po dniu, w którym decyzja została udostępniona w BIP" jest jednoznaczny, gdyż odnosi się do dnia bezpośrednio następującego po dniu publikacji decyzji, a nie do dnia następującego po następnym dniu, w którym decyzja została udostępniona w BIP. Dzień udostępnienia decyzji w BIP nie jest także "dniem następującym" (por. s. 5 zażalenia), ale dniem, po którym występują/zaczynają się skutki określone w art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej, w tym rozpoczyna się termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przyjęty sposób rozumienia regulacji art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej, co do momentu, od którego zaczyna bieg m.in. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, interpretowany w powiązaniu z ust. 2 art. 4 tego aktu (którego znaczenie zdaje się bagatelizować Spółka), a który jest miarodajny dla określenia momentu zawiadomienia stron o wydaniu decyzji (równoważnego ze skutkiem doręczenia) jest zbieżny z uregulowaniem art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zakreśla także termin na wniesienie skargi do sądu - trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, liczony od dnia następnego po dniu, w którym doręczono decyzję, zgodnie z regułą z art. 111 § 2 k.c. Przyjęta wykładnia art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej w powiązaniu z jego ust. 2, co do sposobu określania początku terminu na wniesienie skargi do sądu i w konsekwencji liczenia terminu na jej wniesienie, nie stanowi odstępstwa od zasady wynikającej z art. 111 § 2 k.c. stosowanego na mocy art. 83 § 1 p.p.s.a. (terminy w postępowaniu sądowo-administracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego). W myśl art. 111 § 2 k.c. jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przypadku doręczania decyzji na piśmie jest to dzień jej doręczenia (art. 109 § 1 k.p.a. w powiązaniu z przepisami Działu I Rozdziału 8 "Doręczenia" k.p.a.), a w przypadku decyzji wydawanej na podstawie art. 3 ustawy sankcyjnej – dzień udostępnienia decyzji w BIP (art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej). Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w brzmieniu art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej, w którym wśród przepisów, które mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowań w sprawach wpisu na listę oraz wykreślenia z niej, nie wskazano art. 109 oraz przepisów Rozdziału 8 Działu I k.p.a. Zdaniem Sądu nie można więc podzielić argumentacji Spółki co do określania początkowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i sposobu liczenia tego terminu, gdyż przedstawiona wykładnia literalna i systemowa prowadzą do jednoznacznych wniosków – wyżej zaprezentowanych, a odmiennych od opinii Spółki. Również obawy Skarżącej odnośnie do mogących wystąpić wątpliwości w kwestii terminu udostępnienia decyzji w BIP są nieuzasadnione, mając na uwadze art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ), w myśl którego podmioty udostępniające informacje publiczne w Biuletynie Informacji Publicznej są obowiązane m.in. do: oznaczenia czasu wytworzenia informacji i czasu jej udostępnienia (pkt 4). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, sporna decyzja została udostępniona w BIP 29 maja 2023 r. Czyli w tym dniu Spółka została powiadomiona o decyzji (na mocy art. 4 ust. 2 ustawy sankcyjnej) i zgodnie z art. 111 § 2 k.c. ten dzień jako początek terminu oznaczonego w dniach, nie podlegał uwzględnieniu przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi. Zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego liczony od 30 maja 2023 r. i upływał on po trzydziestu dniach od tej daty, tj. 28 czerwca 2023 r. Pouczenie o prawie, w tym co do terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego zawarte w skarżonej decyzji (wymagane na podstawie art. 3 ust. 6 ustawy sankcyjnej) było zatem prawidłowe. Wobec powyższego nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej w zw. z art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2, art. 85 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarga wniesiona 29 czerwca 2023 r. została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (z jednodniowym opóźnieniem) i była bezskuteczna (jak stanowi art. 85 p.p.s.a.), a tym samym na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Z kolei uiszczony od skargi wpis należało zwrócić Spółce na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja art. 4 ust. 3, konieczna w powiązaniu z art. 4 ust. 2 ustawy sankcyjnej nie naruszała art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż termin na wniesienie skargi do sądu wojewódzkiego spełnia wymogi z art. 53 § 1 p.p.s.a., gdyż wynosi 30 dni od dnia udostępnienia decyzji, dnia stanowiącego początek biegu terminu do wniesienia skargi, jednocześnie nie podlegającego uwzględnieniu przy liczeniu terminu na wniesienie skargi. Przepisy tego aktu nie wprowadzają odmiennego od art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. art. 3 ust. 6, art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku (tutaj: postanowienia w związku z art. 166 p.p.s.a.) powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji odrzucił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie pozwala na poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej i oceny ustaleń faktycznych przeprowadzonej przez wojewódzki sąd administracyjny. Co do wniosku dowodowego Spółki, należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że waloru "dowodu z dokumentu" nie mają takie dowody, które w istocie posiadają walor dowodu z opinii biegłego, np. dokument zawierający tzw. prywatną opinię biegłego (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 939/18; 8 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 567/17; 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2466/10; 25 października 2023 r., sygn. akt II FSK 318/21). Również w piśmiennictwie wyklucza się możliwość przeprowadzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym dowodu z opinii biegłego sporządzonej na prywatne zlecenie strony i przedłożonej w formie dokumentu prywatnego (por. H. Knysiak-Molczyk, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2466/10, OSP 2013/4). Do tego wnioskowany przez Spółkę dowód w postaci opinii prof. dr hab. [....] na temat wykładni art. 4 ust. 3 ustawy sankcyjnej, jak już wynikało z tytułu, dotyczył przepisów mających zastosowanie w sprawie, więc, jako dotyczący kompetencji sądu, mógł co najwyżej zostać uznany jako uzupełnienie stanowiska Spółki, gdyż inaczej traktowany byłby niedopuszczalny. Ponadto dopuszczenie możliwości przeprowadzania dowodu z prywatnej opinii biegłego, sporządzanej na zlecenie strony postępowania, prowadziłoby do obejścia unormowania przewidzianego w art. 106 § 3 p.p.s.a., który określa rodzaj dowodu możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak odniesienia się Sądu I instancji do wnioskowanego dowodu nie stanowiło istotnego naruszenia prawa w sytuacji uznania przez Sąd odwoławczy prawidłowości opinii WSA. W odpowiedzi na pozostałe zarzuty zażalenia trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie podważa zarzut naruszenia nieważności postępowania. Spółka powołała się jedynie na przepis kompetencyjny - art. 195 § 2 p.p.s.a., że jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Natomiast nie doprecyzowała, z jakiej podstawy wywodziła, że zachodzi nieważność postępowania mająca polegać na pozbawieniu jej możności obrony swoich praw. Nie podjęła się wyjaśnienia tego zarzutu w uzasadnieniu zażalenia, mimo wymogu z art. 194 § 3 p.p.s.a. Dlatego żądanie to nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Nieuzasadniony okazał się również wniosek o skierowanie pytania prawnego do składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć bowiem należy że konieczną przesłanką skierowania w trybie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. pytania prawnego są zagadnienia prawne budzące poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Natomiast w ocenie Sądu takie wątpliwości nie zachodzą, szczególnie że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach, jak rozpoznawana jest jednolite, co wymaga podkreślenia, tym bardziej, że odnoszące się do decyzji udostępnionych w BIP w dniu 29 maja 2023 r. (por. postanowienia NSA z: 19 marca 2025 r., sygn. akt II GZ 106/25; 22 stycznia 2025r., sygn. akt II GZ 579/24 i II GZ 564/24; 19 września 2024 r., sygn. akt II GZ 395/24; 16 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 215/24). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.