II GZ 34/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. S.A. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Po 643/25 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi O. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr SKO.D.4031.126.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 643/25, odrzucił skargę O. S.A. w P. (strona/strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (organ) z dnia 13 sierpnia 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Strona wniosła skargę w niniejszej sprawie, uiszczając wpis w kwocie 200,00 zł (k. 16 akt sadowych). Sąd Wojewódzki pismem z 5 listopada 2025 r. zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia w terminie 7 dni uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w kwocie 378,00 zł, pod jej rygorem odrzucenia, zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony 12 listopada 2025 r. (k. 41 akt sądowych). W zakreślonym 7-dniowym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu. Odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do treści art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Wedle art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przy czym art. 220 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że skarga, od której nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd Wojewódzki wskazał, że strona – pomimo wezwania – nie uiściła w ustawowym terminie uzupełniającego wpisu od wniesionej skargi. Zważywszy, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono prawidłowo 12 listopada 2025 r. (k. 41 akt sądowych), siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu od skargi upłynął 19 listopada 2025 r. Do tego dnia strona skarżąca braku fiskalnego skargi nie usunęła. Zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie złożyła strona skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie zaszła przesłanka do odrzucenia skargi, podczas gdy wpis od skargi został uiszczony w całości z chwilą wniesienia skargi, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu; - art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie zaszła przesłanka do odrzucenia skargi, bowiem strona pomimo wezwania nie uiściła w ustawowym terminie wpisu uzupełniającego od wniesionej skargi, podczas gdy wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi nie zostało doręczone stronie skarżącej, a skarżąca nie miała ani informacji o zaistniałym braku, ani o możliwości jego uzupełnienia; - art. 67 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doręczono Skarżącej wezwanie dotyczące konieczności uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi, podczas gdy treść doręczonego wezwania dotyczyła wyłącznie braków formalnych w postaci złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - pełnego odpisu KRS oraz opłaconego pełnomocnictwa procesowego udzielonego w dacie podpisania skargi do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, które to braki zostały przez pełnomocnika uzupełnione, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że skarżąca uchybiła obowiązkowi uiszczenia wpisu, a w konsekwencji, że zachodzi przesłanka do odrzucenia skargi; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nieodpowiadający rzeczywistemu stanowi faktycznemu, w szczególności poprzez wskazanie, że wezwanie do uiszczenia brakującego wpisu zostało doręczone, mimo braku jakiegokolwiek dowodu doręczenia oraz sprzeczności z informacją wynikającą z akt sprawy; - zasady zaufania do sądu oraz zasady informowania strony o jej obowiązkach procesowych poprzez stworzenie sytuacji, w której strona została faktycznie pozbawiona prawa do uzupełnienia braków, ponieważ wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało jej przekazane, a następnie skarga została odrzucona z powodu niewykonania wezwania, o którym skarżąca nie mogła wiedzieć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie – jako pozbawione w stopniu oczywistym usprawiedliwionych podstaw – podlegało oddaleniu. Strona skarżąca, kwestionując prawidłowość zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., podważa w istocie skuteczność procesowoprawną doręczenia zarządzenia z dnia 4 listopada 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi (zob. k. 18 akt sądowych), które – jak wynika z akt sprawy – zostało doręczone w jednej przesyłce sądowej wraz z innymi pismami w dniu 12 listopada 2025 r. na adres pełnomocnika procesowego (zob. k. 41 akt sądowych). Z treści zażalenia wynika, że w ocenie strony skarżącej ww. przesyłka sądowa nie zawierała odpisu zarządzenia z dnia 4 listopada 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia uzupełniającego wpisu. Stanowisko strony skarżącej nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Z dokumentu pocztowego "Potwierdzenie odbioru" w zakresie opisu rodzaju oraz zawartości przesyłki sądowej wynika, że zawierała ona m.in. "wezwanie o: uzupełniający WPIS" (zob. k. 41 akt sądowych). Samo umieszczenie w jednej przesyłce sądowej skierowanej do pełnomocnika kilku pism, nie może być uznane za okoliczność, która mogłaby rzutować na prawidłowość lub skuteczność doręczenia przesyłki (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2024 r., II GZ 292/24). Praktyka wysyłania przez sądy w jednej przesyłce kilku pism do tego samego adresata nie budzi wątpliwości. Istotne jest, aby fakt ten został odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Własnoręczny podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji sądowej na druku odbioru przesyłki jest bowiem potwierdzeniem nie tylko okoliczności faktycznego jej otrzymania, lecz także dojścia do jego świadomości informacji o zawartości przesyłki. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych pism. Dokument tego rodzaju korzysta w tym zakresie z domniemania wiarygodności. W ten sposób dochodzi również do powstania wzruszalnego domniemania prawidłowego doręczenia sądowych dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (zob. np. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2025 r., II GZ 442/25; postanowienie z dnia 10 czerwca 2025 r., II GZ 398/25). W razie zaistnienia rozbieżności między zawartością przesyłki sądowej a zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacją o rodzajach pism podlegających doręczeniu, obowiązkiem strony (uczestnika postępowania) lub profesjonalnego pełnomocnika jest podjęcie działań zmierzających do usunięcia powstałego uchybienia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie obaliła wyżej wskazanego domniemania, co skutkowało przyjęciem, że wymogi prawidłowego i skutecznego doręczenia ww. wezwania zostały zachowane, a zatem wobec stwierdzenia, że strona skarżąca nie dochowała terminu uzupełnienia braków fiskalnych skargi w ustawowym terminie, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz zwrot uiszczonego w niepełnej wysokości wpisu sądowego (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy ocena pozostałych zarzutów zażaleniowych jest zbędna i bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji