II GZ 338/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 2/14 odrzucające zażalenie A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 lutego 2014 r. sygn. akt VI SAB/Wa 2/14 odrzucające skargę A. P.o na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie potwierdzenia ważności zezwolenia na wykonywanie działalności agenta ubezpieczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 31 marca 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 2/14 odrzucił zażalenie A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 24 lutego 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 2/14 odrzucające skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie potwierdzenia ważności zezwolenia na wykonywanie działalności agenta ubezpieczeniowego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że A. P. doręczono odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 24 lutego 2014 r. o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem, że na to postanowienie przysługuje skarga kasacyjna do NSA, w terminie 30 dni oraz, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś skarga kasacyjna sporządzona przez podmiot nieuprawniony zostanie odrzucona na posiedzeniu niejawnym. Pomimo pouczenia skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 24 lutego 2014 r. Sąd uznał, że wniesione przez skarżącego zażalenie było niedopuszczalne, bowiem nie jest to środek odwoławczym przysługujący od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Ponadto WSA nie mógł uznać wniesionego przez A. P. niewłaściwego środka odwoławczego w postaci zażalenia za ewentualną skargę kasacyjną, bowiem sporządził go skarżący, a nie uprawniony podmiot wymieniony w art. 175 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sytuacji gdy od postanowienia z 24 lutego 2014 r. skarżącemu służyła skarga kasacyjna, to zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne. W zażaleniu na postanowienie z 31 marca 2014 r. skarżący podniósł, że poprzez odrzucenie zażalenia naruszone zostały jego konstytucyjne prawa (art. 45 Konstytucji RP) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Niewątpliwie postanowienie Sądu pierwszej instancji z 24 lutego 2014 r. o odrzuceniu skargi było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W tej sytuacji właściwym środkiem odwoławczym od takiego rozstrzygnięcia była skarga kasacyjna a nie zażalenie, o czym skarżący został pouczony, przy doręczeniu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Tymczasem skarżący wbrew prawidłowemu pouczeniu, pismem z 8 marca 2014 r., wniósł zażalenie na to postanowienie. Dlatego też za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że na postanowienia o odrzuceniu skargi, bez względu na przyczynę, służy wyłącznie skarga kasacyjna, a zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OZ 67/10 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia orzeczono jak w sentencji