II GZ 306/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.P. na rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 176/21 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 176/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.P., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po wznowieniu postępowania, a także zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J.P. 680 zł tytułem kosztów postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd I instancji powołał art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 3535 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Na zasądzoną kwotę składały się wpis sądowy (200 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł). Zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę przez zasądzenie kosztów postępowania sądowego w kwocie 1037 zł oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazała, że niezależnie od kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia powinny zostać doliczone również koszty wpadkowego postępowania zażaleniowego przed NSA, to jest kwota 100 zł opłaty od zażalenia oraz kwota 240 zł kosztów zastępstwa w postępowaniu zażaleniowym (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia). W sprawie bowiem wydano postanowienie z 14 września 2020 r. o odrzuceniu skargi, które na skutek skargi złożonej przez pełnomocnika skarżącej zostało uchylone przez NSA, co pozwoliło na merytoryczne rozstrzygnięcie skargi i w efekcie uchylenie zaskarżonego wyroku. Ponadto, w rozstrzygnięciu o kosztach nie uwzględniono 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienie sądu I instancji, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jeżeli strona kwestionuje orzeczenie jedynie w zakresie zwrotu kosztów postępowania, powinna zaskarżyć to rozstrzygnięcie zażaleniem, co też prawidłowo zrobiła skarżąca w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie koszty postępowania kasacyjnego zostały zasądzone na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., to jest w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd I instancji. W takiej sytuacji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis art. 205 p.p.s.a. określa, co należy uznać za niezbędny koszt postępowania. Jak stanowi jego § 2, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wynagrodzenie pełnomocnika w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym określa z kolei § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia, poprzez określenie stawek w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) i w innej sprawie (lit. c). W niniejszej sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia ani zaskarżona decyzja nie została wydana przez Urząd Patentowy, więc zastosowanie ma do niej § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Stawka pełnomocnika wynosiła więc 480 zł. Do tej kwoty doliczone zostały przed Sąd I instancji poniesione przez stronę koszty sądowe, tj. wpis od skargi. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej nie ma podstaw, aby do kosztów tych zaliczyć koszty postępowania w sprawie z zażalenia skarżącej na postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu jej skargi. Koszty te nie mieszczą się bowiem w art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia. Przepis ten w sposób enumeratywny wskazuje, co ustawodawca uznał za niezbędne koszty postępowania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 205). Nie można więc zaliczyć do nich innych kosztów, chociażby nawet ich wcześniejsze poniesienie warunkowało wydanie rozstrzygnięcie, związanych pośrednio z uwzględnieniem skargi, takich jak wpis od zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi czy wynagrodzenie pełnomocnika za postępowanie zażaleniowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie niniejszej sprawy nie ma również podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej, aby do przyznanych jej kosztów postępowania sądowego doliczyć 17 zł, należnych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O ile bowiem co do zasady NSA zgadza się, że kwota ta powinna być uwzględniana przy zwrocie kosztów postępowania sądowego, to w aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie ma dowodu, że skarżąca uiściła opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.