II GZ 298/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4024/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4024/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że postanowieniem referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2015 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. W związku z tym skarżąca zarządzeniem z dnia 28 października 2015 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 (czterysta) złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowo doręczonego w dniu 14 listopada 2015 r. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, wskazana kwota nie została uiszczona, co spowodowało odrzucenie skargi, jako nieopłaconej, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie zarzucając wadliwe przyjęcie, że zostało jej prawidłowo doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, w myśl art. 73 p.p.s.a., bowiem nie została właściwie powiadomiona o miejscu pozostawienia przesyłki. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia jej pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Nieuiszczenie opłaty od pisma czyni niemożliwym nadanie mu biegu. Jak stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, co wynika z art. 220 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wykonaniu zarządzenia z dnia 28 października 2015 r. Wezwanie to zostało skarżącej prawidłowo doręczone w dniu 14 listopada 2015 r. Wskazana w nim kwota 400 zł nie została jednak przez skarżącą uiszczona. Wobec powyższego należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Na ocenę tę nie mają wpływu okoliczności wskazane w zażaleniu, że spółka nie mogła uiścić wpisu sądowego od skargi ponieważ nie została właściwie powiadomiona o miejscu pozostawienia przesyłki. Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez Jana Kozłowskiego (wnoszący zażalenie prezes skarżącej spółki) w dniu 14 listopada 2015 r. wezwania do uiszczenia wpisu (k. 54 akt sądowych). W obliczu powyższego, twierdzenia skarżącej dotyczące braku informacji o awizowaniu przesyłki nie mogły więc skutecznie zakwestionować prawidłowości jej doręczenia. W kwestii zawartego z zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że nie przystaje on do stanu faktycznego tej sprawy, w której skarga została wniesiona w terminie. Z kolei wniosek (również zawarty w zażaleniu) o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu został już rozpoznany przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 5 października 2016 r. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.