II GZ 277/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Go 658/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

I A. R. (dalej jako: "skarżący") pismem z dnia 1 października 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami. Pismem z dnia 3 listopada 2020 r., skarżący wniósł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał na nieprawidłowe rozstrzygnięcie objęte skargą i fakt, iż chciały podjąć pracę jako kierowca. Powyższy wniosek podtrzymany został także przez skarżącego w piśmie z dnia 8 marca 2021 r. Postanowieniem z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 658/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na to, że skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatrzymania uprawnienia do kierowania pojazdami mogłoby spowodować powstanie po jego stronie znacznej szkody lub nieodwracalne skutki. Sam fakt woli podjęcia pracy jako kierowca nie stanowił zdaniem Sądu wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia jego żądania i zastosowania instytucji procesowej wstrzymania, która ma charakter wyjątkowy. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu, że nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał jedynie, że zatrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami uniemożliwia mu podjęcie pracy jako kierowca. Podobną argumentacją skarżący posłużył się w zażaleniu. Prawidłowo Sąd wskazał zatem, że sam fakt woli podjęcia przez skarżącego pracy jako kierowca, nie może stanowić podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Tym samym, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy przyjąć należy, że Sąd zasadnie uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wydaje się, także, że wskazany przez skarżącego w zażaleniu brak możliwości użytkowania przez niego samochodu od ponad roku nie pozwala wykluczyć możliwości skorzystania przez skarżącego z komunikacji publicznej, pomocy rodziny lub sąsiadów. Należy przy tym także mieć na uwadze, że prewencyjny charakter instytucji zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami i wartości, ochronie których służą przepisy regulujące postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, sprzeciwiają się przyznaniu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami. W tym aspekcie ochrona bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego musi uzyskać pierwszeństwo przed interesami ekonomicznymi skarżącego. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonego aktu nie rodzi bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji