II GZ 273/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 498/21 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2022r., sygn. akt III SA/Łd 498/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2022r., sygn. akt III SA/Łd 498/21 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2021r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata nie zawierała podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia w rozumieniu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: ppsa), które to nie podlegały uzupełnieniu - wobec czego odrzucił skargę kasacyjną - na podstawie art. 178 ppsa. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł A. H., zaskarżając je w całości, wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 177a ppsa polegające na błędnym ustaleniu, że skarga kasacyjna nie zawierała podstaw kasacyjnych podczas gdy, skarżący w jej treści podnosi błędną interpretację normy art. 18 ust.10 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi (tekst jedno. Dz. U. z 2019, poz. 2277 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 § 1 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Należy zauważyć, że powołany w zażaleniu art. 177a ppsa stanowi, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przepis ten określa sytuacje, w których Sąd może wezwać stronę do usunięcia braków skargi kasacyjnej, ale innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych. Zatem Sąd I instancji nie mógł niewłaściwie zastosować tego przepisu w rozpoznawanej sprawie, poprzez "błędne ustalenie, że skarga kasacyjna nie zawierała podstaw kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało. Z uwagi na przewidzianą w art. 183 § 1 ppsa zasadę związania granicami skargi kasacyjnej wskazane braki uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznawać sprawy, domyślając się jedynie intencji podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną, mając wątpliwości interpretacyjne, co do podstaw zaskarżenia. Są to elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzucenia (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 11 stycznia 2022r., sygn. akt III FSK 4495/21; z dnia 9 listopada 2016r., I FSK 1422/16, postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2022r., sygn. akt III FSK 4495/21). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że w badanej skardze kasacyjnej skarżący ograniczył się wobec wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie do sformułowania wniosku o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Łodzi. Co prawda skarżący powołał w skardze kasacyjnej art. 18 ust.10 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, ale nie powiązał go z zarzutami skargi kasacyjnej (których brak) i wbrew twierdzeniu zawartym w zażaleniu nie wskazał tego przepisu jako podstawy kasacyjnej skierowanej przeciwko wyrokowi. Określając przedmiot skargi kasacyjnej wskazał wyrok Sądu pierwszej instancji i doprecyzował, że oddala on skargę "na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2021r., które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] lutego 2021r. o nr [...]. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 18 ustawy ust. 10 pkt 1 lit. A ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedno. Dz. U. z 2019r. poz. 2277 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z uwagi na przypisanie skarżącemu sprzedaży alkoholu osobom do lat 18, pomimo ustaleniu przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w sprawie VI K 502/19, że A. H. nie sprzedawał nieletniej alkoholu." Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.