II GZ 271/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1028/19 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 5 marca 2019 r. nr KOC/4480/Dr/17 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1028/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1028/19 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1028/19 w przedmiocie odmowy przyznania mu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd I instancji podniósł, że na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Sąd stwierdził, że na powyższe postanowienie nie służy żaden środek odwoławczy, w wyniku czego zażalenie na postanowienie z dnia 24 marca 2023 r., na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej p.p.s.a.), odrzucił. Na wymienione postanowienie A. D., jako pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, złożył zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając naruszenie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że referendarz sądowy jest uprawniony do wydania postanowienia o odmowie przyznania wynagrodzenia, podczas gdy przepis ten – mając charakter wyjątku od zasady wydawania postanowień przez sądy – zezwala jedynie na wydanie postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia oraz błąd w ustaleniach faktycznych – przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że stanowisko w przedmiocie skargi kasacyjnej lub wniosek o zasądzenia kosztów postępowania strona lub jej pełnomocnik mogą złożyć jedynie w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. podczas gdy wnioski takie strona może składać także ustnie na rozprawie lub w jakimkolwiek piśmie procesowym. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie zażalenia w/z kosztów do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W powyższych sprawach, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Tym samym sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 w związku z 197 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Z kolei zaskarżenie ww. postanowienia będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. II FZ 684/18, postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. III FZ 305/23). W sprawie A. D. – pełnomocnik skarżącego A. S. ustanowiony z urzędu, wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1028/19 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1028/19 w przedmiocie odmowy przyznania mu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zatem Sąd I instancji prawidłowo je odrzucił jako niedopuszczalne, albowiem wydając postanowienie z dnia 24 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działał jako Sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.