II GZ 264/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 844/23 w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy według właściwości w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lipca 2023 r., nr BP.500.203.2022.0165.KA12.431225 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 października 2023 r., sygn. III SA/Gl 844/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie sprawę ze skargi M. B. (skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lipca 2023 r., nr BP.500.203.2022.0165.KA12.431225 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast odstępstwo od tej zasady dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać sądowi wojewódzkiemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce zdaniem Sądu I instancji w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, gdzie w § 1 rozpoznawanie "spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego" dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Zdaniem Sądu I instancji, z powyższej regulacji wynika, że tylko sprawy w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, należą do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, na obszarze których strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Analizując akta sprawy, Sąd I instancji uznał, że skarżący będący osobą zarządzającą transportem w V. Sp. z o.o., mieszka w Krakowie, a zatem sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 3 p.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, będący właściwym dla obszaru województwa małopolskiego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem uznał swoją niewłaściwość i przekazać według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie sprawę skarżącego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 13 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że sprawa jest "pokłosiem" decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem skarżącego sprawy nałożenie na niego kary pieniężnej wraz z tą nałożoną na V. Sp. z o.o. są ze sobą ściśle powiązane i winny być rozpatrywane przez jeden sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako pozbawione w stopniu oczywistym uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu. Z akt sprawy oraz ustaleń faktycznych i rozważań prawnych kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego wynika bezpośrednio, że skarżący, który kwestionuje decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na niego, jako zarządzającego transportem, kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 2 w zw. z art. 92a ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zamieszkuje w Krakowie, a zatem zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2024 r. poz. 788) rozpoznanie sprawy skargi na ww. decyzję należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na którego obszarze właściwości znajduje się Kraków. W przedmiotowej sprawie nie mógł mieć natomiast zastosowania przepis przejściowy § 2 cyt. rozporządzenia, który przewiduje, że sprawy, o których mowa w § 1 tego aktu, zarejestrowane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (a więc przed dniem 30 maja 2011 r.) w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny właściwy w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem spraw, w których wyznaczono terminy rozprawy, gdyż sprawa skarżącego nie została zarejestrowana przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia w WSA w Warszawie, a więc nie mogło również dojść do wyznaczenia rozprawy przed tym dniem. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., jak w sentencji.