II GZ 264/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 255/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 20 marca 2014 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedziba w T. na decyzję SKO w W. z [...] listopada 2013 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając sądowi naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, ze w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku poza wskazaniem, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody, nie uprawdopodobnia w jakimkolwiek stopniu, w jaki sposób wykonanie wskazanej decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącej szkody w znacznym rozmiarze. Skarżąca nie wykazała również ewentualnych rozmiarów szkody, jaką miałaby ponieść w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, w szczególności, że byłaby to szkoda w znacznym rozmiarze. Dlatego też należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wskazanych przez skarżącą aktów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.