II GZ 240/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. w L., Hiszpania na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3814/23 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi E. w L., Hiszpania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 marca 2023 r. nr DT-ZM.Z.545146.974.2022.13.aszw w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 12 maja 2023 r. spółka E. w L., Hiszpania złożyła skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 marca 2023 r., nr DT-ZM.Z.545146.974.2022.13.aszw, w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2023 r. Przewodnicząca Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała pełnomocnika spółki do nadesłania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi: a) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do wniesienia skargi, bądź do zastępowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, b) dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej spółki w dniu 25 lipca 2023 r. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2023 r. pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na wezwanie przesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa oraz oświadczył, że Pani A. K. była i jest umocowana do samodzielnej reprezentacji strony skarżącej, w tym do udzielenia pełnomocnictwa w niniejszej sprawie. Jednocześnie wniósł o przedłużenie o 3 miesiące terminu na przesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wraz z tłumaczeniem przysięgłym, wyjaśniając że termin 7 dni nie jest wystarczający na uzyskanie ww. dokumentów, gdyż w Hiszpanii nie istnieje elektroniczna baza danych na wzór polskiego e-KRS, która pozwalałaby na natychmiastowe uzyskanie wypisu z urzędowego rejestru, a przedmiotowy dokument należy uzyskać drogą tradycyjną, co w Hiszpanii przekracza 7 dni i może potrwać od 2 do 3 miesięcy, zaś następnie strona skarżąca będzie musiała przetłumaczyć przysięgle ten dokument, co również zajmie kilka dni roboczych. Do pisma z dnia 1 sierpnia 2023 r. została załączona kopia poświadczonego przez pełnomocnika za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa podpisanego przez A. K. do występowania wspomnianego radcy prawnego w imieniu Skarżącej w tej sprawie m.in. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt. VI SA/Wa 3814/23, odrzucił skargę i zwrócił Skarżącej uiszczony wpis od skargi. Sąd I instancji – w relacji do przywołanych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") – podniósł, że z piśmiennictwa oraz utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, a mianowicie jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany, zdaniem Sądu, dołączyć oprócz pełnomocnictwa także dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Skarga złożona w tej sprawie została podpisana przez radcę prawnego, który wskazał, że działa w imieniu Skarżącej i podał, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach. Sąd I instancji stwierdził, że do skargi nie został załączony dokument pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że wskazany radca prawny został umocowany – przez osobę/osoby uprawnione do działania w imieniu Skarżącej – do występowania przed sądem administracyjnym w tej sprawie. Jak wskazał Sąd I instancji, niezałączenie do skargi dokumentu pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, a analogicznie brakiem formalnym skargi jest niezałączenie do niej dokumentu wskazującego organ uprawniony do reprezentacji osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową, skład tego organu i sposób reprezentacji. Sąd I instancji stwierdził, że w wynikającym z p.p.s.a. terminie stwierdzone braki formalne nie zostały w pełni uzupełnione. Przed upływem terminu r. pr. Grzegorz Kuchta złożył pismo procesowe, do którego załączył kopię pełnomocnictwa, jednakże nie został złożony oryginał lub poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wypisu z urzędowego rejestru (wraz z tłumaczeniem takiego dokumentu na język polski), z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji Skarżącej. Za wykonanie wezwania w tym zakresie nie może zostać uznane samo oświadczenie pełnomocnika, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo, była i jest uprawniona do reprezentowania Skarżącej. Sąd I instancji podniósł, że nie mógł zatem zweryfikować m.in. tego, czy przedkładane pełnomocnictwo (podpisane przez A. K.) zostało udzielone przez osobę upoważnioną do jednoosobowej reprezentacji Skarżącej w dacie podpisania pełnomocnictwa. Skoro mimo prawidłowego doręczenia wskazanego wyżej wezwania, radca prawny nie uzupełnił braków formalnych skargi w sposób należyty, pozwalający na nadanie skardze biegu, to skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że sformułowany w piśmie z dnia 1 sierpnia 2023 r. wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie przesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na charakter terminu określonego w art. 49 § 1 p.p.s.a. Jest to termin ustawowy, a taki termin nie może być przez sąd skracany, ani przedłużany. W przypadku jego uchybienia, strona może co najwyżej domagać się przywrócenia takiego terminu w trybie art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Sąd I instancji dodał także, że wykazanie umocowania przez pełnomocnika powinno nastąpić przy pierwszej czynności procesowej – w tej sprawie przy wnoszeniu skargi, zaś procedura określona w art. 49 § 1 p.p.s.a. (w tym związany z nią siedmiodniowy termin) w istocie sprawia, że pełnomocnik ma więcej czasu na wykazanie swojego umocowania, niż wynika to z art. 37 § 1 p.p.s.a., tym bardziej, że między wniesieniem skargi za pośrednictwem organu administracji, a przekazaniem skargi przez ten organ sądowi administracyjnemu również upływa pewien okres. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca spółka, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania lub jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ze wskazaniem przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 28, 29, 34, 46, 49 oraz 58 p.p.s.a. – poprzez uznanie, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie. W uzasadnieniu zażalenie Skarżąca rozwinęła podniesiony zarzut. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie natomiast z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z przywołanych przepisów prawa wynika, że pełnomocnik spółki do pierwszego pisma sądowego powinien dołączyć dokumenty potwierdzające umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Stanowisko takie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz aprobowane w doktrynie prawniczej (zob. M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 29 – oraz podane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). Nie jest zatem trafne stanowisko Skarżącej, że pełnomocnictwo i oświadczenie, zgodnie z którym A. K. jest uprawniona do reprezentacji spółki czyni zadość obowiązkom określonym w art. 29 p.p.s.a. i stanowi uzupełnienie braku formalnego skargi. Skarżąca uzupełniła jeden brak formalny, tj. przekazała Sądowi pełnomocnictwo, natomiast nie dostarczyła wymaganego dokumentu, który został określony w zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2023 r., a mianowicie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji Skarżącej wraz z tłumaczeniem na język polski. Wezwana zatem do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi strona nie uzupełniła. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skardze nie można nadać dalszego biegu, a to z uwagi na jej brak formalny, który nie został usunięty, przez co zasadnie postanowił o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.