II GZ 23/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2021 r. sygn. akt III SPP/Gl 140/21 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. H. na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w Zabrzu w przedmiocie wniosku o pożyczkę dla mikroprzedsiębiorcy postanawia: oddalić zażalenie.

I M. H. (dalej jako: "skarżący") w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na jego pismo z dnia 23 marca 2020 r. wniesione do Powiatowego Urzędu Pracy w sprawie pożyczki dla mikroprzedsiębiorców, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie wniosku o pożyczkę dla mikroprzedsiębiorców oraz wniosek o nałożenie na organ kary. Skarżący złożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu. Postanowieniem z dnia 25 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt III SPP/Gl 140/21 odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie, jeżeli występuje oczywista bezzasadność skargi. Ta zaś zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność organu w sprawach do których nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w sprawach dotyczących wniosku o udzielenie pożyczki nie można mówić o przewlekłości w postępowaniu, bowiem brak jest przepisów prawa, które określają w jakim terminie od dnia złożenia wniosku o przyznanie pożyczki ma być on rozpatrzony. Nadto Sąd stwierdził, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła sprawy z zakresu administracji publicznej i nie znajduje się w katalogu aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych i jest oczywiście bezzasadna. II Zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Gliwicach odmawiającego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie złożył skarżący. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi lub wniosku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że o oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Tym samym chodzi o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie skarga strony skarżącej dotyczyła sprawy, tj. wniosku o udzielenie pożyczki, która nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 p.p.s.a. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Sprawa objęta skargą pozostaje natomiast poza kognicja sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie Sąd był zatem uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną, a to z kolei uzasadniało odmówienie prawa pomocy (art. 247 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.