II GZ 206/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 92/17 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi O. D. na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r. nr VI/55/11 w przedmiocie zasady i tryb przyznania i pozbawienia stypendium sportowego postanawia: oddalić zażalenie.

O. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r., nr VI/55/11, w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych i nagród Województwa Lubelskiego za osiągnięte wyniki sportowe oraz wyróżnień dla osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2011 r. nr 38, poz. 862 ze zm.). Skarga z [...] stycznia 201 7r. zawierała również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Lubelskiego wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na wniesienie go z uchybieniem ustawowego terminu. W dniu [...] lutego 2017 r. J. D., działając w imieniu skarżącego O. D., złożył zażalenia na powyższe postanowienie, zaś dzień później zwrócił się do Sądu o przyznanie skarżącemu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla syna. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 825/17, oddalił zażalenie skarżącego na wskazane postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2017 r. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. Sąd odrzucił skargę, z uwagi na jej wniesienie po terminie. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego – adw. S. K. w dniu [...] lutego 2018 r. W dniu [...] marca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika J. D., złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2018 r., zarzucając, że orzeczenie to rażąco narusza przepisy prawa. Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. Sąd odrzucił to zażalenie, z uwagi na wniesienie go po terminie. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego – adw. S. K. w dniu [...] marca 2018 r. W dniu [...] marca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika J. D., złożył "zażalenie na procedowanie sądu, skutkiem czego zachodzi nieważność postępowania" oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia [...] lutego 2018 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił O. D. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie WSA z 14 lutego 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że instytucja przywrócenia terminu ma szczególny wyjątkowy charakter, zaś skarżący nie wykazał istnienia takich okoliczności, które przemawiałyby za przywróceniem uchybionego przez niego terminu. Ponadto, w żaden sposób nie można przyjąć, by za przywróceniem terminu przemawiała podniesiona przez stronę okoliczność, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poinformował o "możliwości wniesienia zażalenia, dopiero w ostatnim dniu terminu". Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wskazała żadnych nadzwyczajnych, obiektywnych okoliczności, które uniemożliwiły jej dochowanie w tej sytuacji terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2018 r. Sąd zwrócił uwagę, że w sprawie nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego (adw. S. K.) miał jakoby powiadomić drugiego pełnomocnika (ojca skarżącego) o możliwości wniesienia zażalenia w ostatnim dniu przewidzianego dla tej czynności terminu. Kwestia ta, o ile takie zdarzenie miało miejsce, dotyczy jedynie relacji pomiędzy pełnomocnikami strony, co pozostaje poza oceną Sądu. Bezsprzecznie jednak pomoc prawna świadczona przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, gwarantuje skarżącemu odpowiedni poziom ochrony jest słusznych interesów, co widoczne jest w realiach rozpoznawanej sprawy. J. D. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 18 § 1 pkt 1, 6, 6a i § 3 p.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego postanowienia przez Sąd w osobie Sędziego, który podlegać winien wyłączeniu od orzekania z mocy prawa w całej tej sprawie. - art. 86 § 1 w związku z art. 18 § 1 pkt 1, 6, 6a, § 3 p.p.s.a. przez niezasadne odmówienie skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lutego 2018 r. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako nieusprawiedliwione podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności oraz wskazana przez skarżącego w zażaleniu podstawa prawa naruszenia przepisów. Wskazać również należy, że w sprawie nie występują również okoliczności, które obligowały by sąd do wyłączenia sędziego J.. C. od rozpoznania tej sprawy skarżącego. Zgodnie bowiem z treścią oświadczenia sędziego złożonym w trybie określonym art. 22 § 2 p.p.s.a., nie ma podstaw do uznania, by istniały jakiekolwiek podstawy do wyłączenia sędziego od orzekania w tej sprawie, której stroną jest skarżący. Również sam skarżący w rozpoznawanym zażaleniu nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wyłączenie sędziego. Należy podkreślić, iż fakt, że sędzia, którego wyłączenia domaga się skarżący, podejmował niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia, nie uzasadnia wyłączenia tego sędziego od orzekania w niniejszej sprawie na podstawie powołanych przepisów. Okoliczność ta nie może w szczególności stanowić podstawy wyłączenia wskazanej w art. 19 p.p.s.a. Wyłączenie sędziego, o którym mowa w tym przepisie, ma zapewnić obiektywizm sądu, a nie może być ono traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Podobnie subiektywny pogląd strony co do braku trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego (por. postanowienia NSA: z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 60/08, ONSAiWSA 2008, nr 6, poz. 97 oraz z dnia 26 stycznia 2012 r., I FZ 15/12, Legalis). Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy przywrócenia terminu, NSA stwierdza, że zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości NSA, to że zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom, a nie bezpośrednio stronie. Nadto, w sprawie nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego (adw. S. K.) miał jakoby powiadomić drugiego pełnomocnika (ojca skarżącego) o możliwości wniesienia zażalenia w ostatnim dniu przewidzianego dla tej czynności terminu. NSA podziela stanowisko WSA, iż kwestia ta, o ile takie zdarzenie miało miejsce, dotyczy jedynie relacji pomiędzy pełnomocnikami strony, co pozostaje poza oceną Sądu. Rację ma również Sąd, iż bezsprzecznie pomoc prawna świadczona przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, gwarantuje skarżącemu odpowiedni poziom ochrony, jego słusznych interesów, co widoczne jest w realiach sprawy. Podsumowując, prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, iż strona składająca wniosek o przywrócenie terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając tym samym prawidłowe dokonanie określonej czynności procesowej. Legalność postanowienia WSA w Lublinie nie budzi zatem wątpliwości Sądu kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.