II GZ 193/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 647/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 647/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.) w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 795 ze zm.), odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. w J. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...], [...], [...] i zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że pismem nadanym w dniu 17 lutego 2020 r. skarżąca wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA wskazał, że badanie dopuszczalności skargi polega m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa art. 11 ust. 4 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 11 ust. 6 tej ustawy). Z powyższego wynika, że przepis art. 103 ust. 5 powołanej ustawy ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis ten ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa (wszczęcia przymusowej restrukturyzacji), tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem. Termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Funduszu decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Jednocześnie, uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji, ustawodawca nie nałożył na Fundusz obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji. W konkluzji WSA stwierdził, że w tej sprawie wykonanie obowiązku nałożonego art. 109 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy polegającego na ogłoszeniu – z uwagi na zawarte w decyzji informacje prawnie chronione – informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r. i od tej daty powinien być liczony termin 7 dni do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją. Termin ten upłynął zatem z dniem 24 stycznia 2020 r. Oceny tej nie zmienił fakt, że w dniu 4 lutego 2020 r. poszerzono zakres opublikowanych informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji o wyciąg z zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, zgodnie z przyjętą wykładnią art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, skoro skarga w tej sprawie została nadana w dniu 17 lutego 2020 r., podlegała ona odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez uznanie, że przepis ten ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia, o którym w nim mowa tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem podczas gdy przepis ten w żaden sposób nie reguluje problemu terminu do wniesienia skargi czy choćby wskazania momentu, od którego należy liczyć termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.; 2) naruszenie art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji uznanie, że w tej sprawie należy wyłączyć stosowanie art. 53 § 1 p.p.s.a. podczas gdy przepis art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wprost wskazuje, iż wyłączeniu podlega wyłącznie stosowanie art. 61 § 1 i 2 tej ustawy; 3) naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że termin zaskarżenia decyzji BFG dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem wynosi 7 dni od daty ogłoszenia informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji, niezależnie od powyższego, z ostrożności procesowej zarzuciła: 4) naruszenie art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego zastosowanie z pokrzywdzeniem podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z wydaną decyzją, polegające na zróżnicowaniu jego sytuacji prawnej z sytuacją prawną strony postępowania będącej adresatem tej decyzji poprzez uznanie, że tej ostatniej przysługuje dłuższy termin na zaskarżenie decyzji podczas gdy brak ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych; 5) naruszenie art. 109 ust. 1 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez uznanie, iż ogłoszenie informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji rozpoczęło dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z wydaną decyzją, bieg 7 dniowego terminu na zaskarżenie decyzji podczas gdy informacje o przyczynach i skutkach wydania decyzji nie zawierały podstawowych danych umożliwiających sporządzenie skargi do WSA zgodnie z wymaganiami o których mowa w art. 46 i art. 57 p.p.s.a.; 6) naruszenie art. 109 ust. 1 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez uznanie, iż ogłoszenie informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji rozpoczęło dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z wydaną decyzją, bieg 7 dniowego terminu na zaskarżenie decyzji, podczas gdy przepisy ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji w sposób jasny i precyzyjny wskazują, iż termin na wniesienie skargi wynosi 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia tej decyzji stronie które to winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia podmiotowi w restrukturyzacji; 7) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż termin na wniesienie skargi na decyzję BFG dla podmiotu którego interes prawny został przez nią naruszony upływał w dniu 24 stycznia 2020 r., podczas gdy nawet przy założeniu, że stronie nie przysługuje termin 30 dniowy wynikający z art. 53 p.p.s.a. to termin wynikający z art. 103 ust. 5 upływał stronie nie wcześniej niż w dniu 7 lutego 2020 r. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o jego oddalenie. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona w granicach zarzutów zażalenia kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacj nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarga spółki [A] sp. z o.o. w J. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Podnoszone w zażaleniu zarzuty naruszenia przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie są usprawiedliwione. Podejście Sądu I instancji do spornej w sprawie kwestii, a mianowicie daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na wymienioną decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, a w konsekwencji oceny odnośnie do jego zachowania, jako warunku skutecznego zainicjowania w trybie skargowym postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie kontroli legalności tej decyzji, jest prawidłowe. W odpowiedzi na zarzuty zażalenia trzeba przede wszystkim podkreślić, że ocena zakresu oraz konsekwencji odesłania, o którym mowa w art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – a przepis ten stanowi, iż do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy – nie może abstrahować nie dość, że od szczególnego przedmiotu, to zwłaszcza od celów tej ustawy, o których – podobnie jak i o intencjach samego ustawodawcy w tym zakresie – w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie uzasadnienia do jej projektu (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji, w szczególności s. 1, s. 84 – 89). Uwzględniając złożony charakter materii regulowanej wymienioną ustawą, należy uznać, że determinowały one treść szczególnego rodzaju rozwiązań prawnych służących ich realizacji, a przyjętych w odniesieniu do postępowań w sprawach wydania decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, a więc i w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, a co za tym idzie także – jeżeli nie przede wszystkim, co trzeba podkreślić w relacji do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zażalenia – w odniesieniu do określenia strony tych postępowań, jak i – co również trzeba podkreślić – w odniesieniu do spraw ze skarg na te decyzje, co w zakresie odnoszącym się do kwestii stanowiącej źródło sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści przepisów art. 103 – 107 przywołanej ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zakres wyłączeń wynikających z tej regulacji prawnej dotyczy również – co wbrew stanowisku strony skarżącej trzeba podkreślić – art. 53 § 1 p.p.s.a., o czym przekonują następujące argumenty. Jeżeli bowiem z art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wynika, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, (tylko) w zakresie (inaczej lub w ogóle) nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że szczególne w relacji do p.p.s.a. zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego zostały ustanowione w art. 103 przywołanej ustawy, a o ich szczególnym charakterze wnioskować należy na tej podstawie, że zgodnie z ust. 5 art. 103, od decyzji o której w nim mowa "[...] rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją." Jeżeli tak, to za równie uzasadniony należy uznać wniosek, że wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – musi mieć siłą rzeczy zastosowanie w równym i takim samym stopniu do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Zwłaszcza, że celem ustawodawcy, motywowanym potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny, było skrócenie terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88). Konwencja językowa, którą na gruncie ust. 5 art. 103 operuje ustawodawca, uzasadnia twierdzenie o istnieniu ścisłego treściowego oraz funkcjonalnego związku między zdaniem pierwszym i zdaniem drugim tego przepisu, co według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że rekonstrukcja treści wypowiedzi normatywnej zawartej w zdaniu drugim przywołanego przepisu prawa nie może pomijać konsekwencji wynikających z treści zdania pierwszego, albowiem w zakresie odnoszącym się do istoty spornej w sprawie kwestii, a mianowicie terminu do wniesienia skargi, funkcja tego zdania ma zasadnicze i wiodące znaczenie. Wyraża się ona w swoistego rodzaju wprowadzeniu do zdania drugiego, co czyni tym samym zadość potrzebie zachowania syntetyczności przekazu, dopełnianego w zakresie odnoszącym się do biegu 7 dniowego terminu do wniesienia skargi (również) przez każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją, o treść wypowiedzi zawartej w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, z którego z kolei wynika, że Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4 – 8, 11, 12 i 17 – 26, lub informację o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, a którego bieg w odniesieniu do każdego z tych podmiotów – a więc strony postępowania oraz podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku – i przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 83 § 1 p.p.s.a., rozpoczyna się wraz dokonaniem przez organ określonych czynności konwencjonalnych, a mianowicie odpowiednio, wraz doręczeniem uzasadnienia wymienionej decyzji jej adresatowi oraz wraz z dokonaniem czynności polegającej na notyfikowaniu faktu jej wydania w sposób, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy. Prawna doniosłość wymienionych czynności wyraża się zaś w tym, że stanowi podstawę ustalenia pewnej daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dla każdego z wymienionych podmiotów, rzecz jasna przy uwzględnieniu tego, że stroną postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest tylko i wyłącznie podmiot, o którym mowa w art. 101 ust. 7 – 9 i art. 102 ust. 1 i 4 (zob. art. 103 ust. 2 ustawy), co siłą rzeczy powoduje, że tylko wobec niego dochodzi do doręczenia decyzji zawierającej elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. W świetle powyższego, nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że to przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi źródło rekonstrukcji terminu, w którym dochodzi do aktualizowania się uprawnienia podmiotu, którego interes prawny został naruszony decyzją o przymusowej restrukturyzacji, do zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego tej decyzji. Zwłaszcza, że – co jest nie mniej istotne – nie ma jednocześnie żadnych przekonujących i racjonalnych powodów – w tym zwłaszcza motywowanych względami aksjologicznymi – które można byłoby skutecznie przeciwstawić potrzebie zachowania jednolitego wzorca zachowania (korzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji), o którym mowa powyżej, oraz w świetle których za uzasadnione można byłoby, czy też wręcz należałoby uznać różnicowanie sytuacji prawnej strony postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji oraz podmiotu, o którym mowa w zdaniu drugim ust. 5 art. 103 przywołanej ustawy w zakresie odnoszącym się do warunków korzystania z prawa do sądu, co miałoby się odnosić do terminu inicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji, a mianowicie decyzji podejmowanej w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Jeżeli – co rozpatrywanej sprawie nie jest podważane – notyfikowanie faktu wydania wymienionej decyzji, w sposób o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r., nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r., to termin do wniesienia skargi na tą decyzję przez podmiot, którego interes został naruszony upływał w dniu 24 stycznia 2020 r., jak słusznie przyjął to Sąd I instancji, trafnie podkreślając przy tym, że bez znaczenia dla oceny tej sytuacji jest okoliczność poszerzenia w dniu 4 lutego 2020 r. zakresu informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji o wyciąg z tejże decyzji. W związku z tym – wbrew zarzutowi z pkt 7 petitum zażalenia – w odniesieniu do omawianej kwestii nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, a o jego istnieniu nie sposób jest zasadnie wnioskować na podstawie argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zażalenia (zob. s. 5 – 6). Zwłaszcza, gdy w korespondencji do wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów ponownie podkreślić, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby warunki realizacji uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, o którym mowa w zdaniu drugim ust. 5 art. 103 przywołanej ustawy – w tym termin do jej wniesienia – rekonstruować z pominięciem tej istotnej okoliczności, że nie jest on stroną postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Jeżeli bowiem, tylko stronie tego postępowania jest doręczana podejmowana w tym postępowaniu decyzja oraz jej uzasadnienie, to trywialnie rzecz ujmując prowadzi to do wniosku, że skoro to nie wymieniony podmiot jest adresatem tychże doręczeń, to nie może wywodzić z nich żadnych konsekwencji w zakresie odnoszącym się do biegu terminu do wniesienia skargi. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również tak, że rozwiązania prawne przyjęte na gruncie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. w zakresie odnoszącym się do terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora, z uwagi na to, że jest to termin 7 dniowy, którego bieg – w odniesieniu do podmiotu, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem – rozpoczyna się wraz z notyfikowaniem faktu wydania tej decyzji w sposób, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, są rozwiązaniami, które uniemożliwiają sporządzenie skargi do sądu administracyjnego w sposób czyniący zadość wymogom, o których mowa w art. 46 i art. 57 p.p.s.a. W relacji do pożądanej aktywności samego zainteresowanego (por. w kontekście art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy krajowej oraz art. 83 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 16 lutego 2021 r., 19732/17), tak ukształtowane postępowanie nie niweczy prawa do sądowej kontroli legalności decyzji w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Nie uniemożliwia bowiem wymienionemu podmiotowi, ani zainicjowania efektywnej kontroli zgodności z prawem wymienionej decyzji, ani też wniesienia poprawnej pod względem formalnym skargi do sądu administracyjnego zwłaszcza, że – co do zasady – jest ona odformalizowanym środkiem prawnym służącym kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, a w wywołanym nią postępowaniu obowiązuje zasada oficjalności, której konsekwencją – jak z kolei jasno i wyraźnie wynika to z art. 134 § 1 p.p.s.a. – jest to, że sąd ten zobowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – z zastrzeżeniem art. 57a, które nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 6