II GZ 176/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G., G. J., A. K., M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r.; sygn. akt V SA/Wa 977/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi G. G., G. J. A. K., S. M., M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 2015 r.; nr [...] w przedmiocie emisji obligacji komunalnych postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 sierpnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie emisji obligacji komunalnych. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W skardze na powyższą uchwałę Rady Miejskiej G. G., G. J., A. K., S. M. i M. W. zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek skarżący podkreślili, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki prawne w postaci wzrostu zadłużenia Gminy K. oraz utraty zaufania społeczności lokalnej do swoich władz, które zdaniem skarżących działają bez poszanowania prawa. Odmawiając uwzględnienia wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że z uwagi na fakt, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta K. weszła już w życie, wniosek skarżących jest bezprzedmiotowy. Z odpowiedzi na skargę wynika bowiem, że w dniu 30 grudnia 2015 r. została przeprowadzona emisja obligacji. Tym samym z uwagi na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718; dalej: ppsa), na takim etapie postępowania, nie można orzec o wstrzymaniu wykonania skarżonego orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli G. G., G. J., A. K. i M. W. podnosząc argumentację tożsamą jak we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzucono brak logicznego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przepis art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, ocenia natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu kontroli przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosząc się do argumentów skarżących należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z jej wykonania - już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżących ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 ppsa może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zaskarżona uchwała przewiduje, w jej § 3 ust. 2, że emisja obligacji zostanie przeprowadzona w 2015 r. Dyspozycja ta została wykonana, poprzez emisję obligacji 30 grudnia 2015 r. co poprzedzone zostało uzyskaniem pozytywnej opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. 18 grudnia 2015 r. Skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 kwietnia 2016 r., czyli już po wykonaniu dyspozycji wynikającej z zaskarżonej uchwały. Z uwagi na wykonanie dyspozycji z przedmiotowej uchwały orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji stało się w takim przypadku bezprzedmiotowe. Nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania jej wykonania. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.