II GZ 161/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2297/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. Sp. j. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 18 grudnia 2020 r. nr PORZ.5104.3.2018.EF.2 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 grudnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2297/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. Sp. z o.o. Sp. j. w Ł. (obecnie: S. Sp. z o.o. w Ł.) wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 18 grudnia 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wstrzymanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi pozwoli na uniknięcie ewentualnego wykluczenia jej z przetargów. Nie uzasadniono w sposób dostateczny wywiedzionego wniosku, nie wskazano, dlaczego wykonanie decyzji prowadziłoby do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ewentualnie trudnych do odwrócenia skutków. Nie poparto także wniosku żadną dokumentacją. Ocena zasadności wniosku jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czego skarżąca nie uczyniła. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. Sp. z o.o. w Ł., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 60 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem spółki jej wniosek był umotywowany. Prowadzi ona aktywną działalność w zakresie obrotu produktami leczniczemu i wyrobami medycznymi. Tekst jednolity decyzji o udzieleniu koncesji jest wymagany jako dokument składany w toku postępowań prowadzonych w trybie ustawy – Prawo zamówień publicznych dla potwierdzenia posiadania stosownych uprawnień do wykonywania działalności. W przypadku bieżących przetargów jego niezłożenie rodzi ryzyko odmiennej oceny przez zamawiającego faktu spełnienia wymagań podmiotowych, a w konsekwencji wykluczenie skarżącej z postępowania i powstania szkody w postaci nieuzyskania zamówienia. Co do zakończonych postępowań, na podstawie których zawarto umowy, stwierdzenie nieważności tekstów jednolitych może doprowadzić do ustalenia przez zamawiających, że został wprowadzony w błąd przez wykonawcę przy przedstawianiu informacji o braku podstaw do wykluczenia, bądź też przedstawił informacje wprowadzające w błąd, co mogło mieć wpływ na decyzję o udzieleniu zamówienia, co w konsekwencjo doprowadzi do wykluczenia skarżącej z kolejnych postępowań przetargowych i pozbawi go możliwości uzyskania kolejnych zamówień. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia przez spółkę jej podstawowej działalności. Zatem niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niewątpliwie oznacza niebezpieczeństwo powstania po stronie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.) Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozumie się zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). Niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji musi zagrażać skarżącemu, co oznacza, że nie może stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się ono do osób trzecich, niebędących uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego (Ibidem, s. 380). Jak wynika ze stanowiska orzecznictwa i doktryny to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku musi w sposób przekonywający pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona we wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających stwierdzić, czy są podstawy do jego uwzględnienia (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 375 i powołane w nim orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zażalenie skarżącej pod kątem powyższych przepisów i poglądów, uznał, że postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe. Jak słusznie zauważył WSA, skarżąca jedynie powołała argumenty dot. ewentualnie wykluczenia jej z dalszych postępowań, nie nadesłała jednak żadnej dokumentacji na potwierdzenie tych twierdzeń. Nie sformułowała również w sposób jasny argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła również kompletnej sytuacji, w jakiej się znajduje. Do wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie zostały bowiem dołączone żadne dokumenty wykazujące tę sytuację. Skarżąca powołała się ogólnikowo na utratę możliwości brania udziału w przetargach, jednak nie powołał się na konkretne okoliczności,. Takie działanie skarżącej powoduje, że Sąd nie miał podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji