II GZ 152/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 191/20 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy według właściwości w sprawie ze skargi D.F. na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 191/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi sprawę ze skargi D.F. na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Łodzi z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego. Sąd I instancji wskazał, że skarżący uczynił przedmiotem skargi postanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Łodzi, który to organ ma siedzibę na obszarze województwa łódzkiego. Zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.; dalej "rozporządzenie") obszar ten podlega właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wobec tego Sąd ten jest właściwy do rozpoznania sprawy, zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") i należało przekazać mu sprawę, stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Jego zdaniem, WSA w Warszawie mógł przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania. Wskazał, że wnosił o podjęcie działań w związku z brakiem reakcji i chęci podjęcia odpowiednich działań przez WSA w Łodzi. Wyjaśnił, że składał wcześniej skargi do WSA w Łodzi, jednak jego sprawy były tam umarzane. Następnie skarżący przedstawił stan sprawy dyscyplinarnej, która została zakończona zaskarżonym postanowieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu Do rozpoznania skargi na akt wydany przez organ administracji publicznej właściwy jest, zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jeżeli zaś do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Sąd, któremu została przekazania sprawa, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Nie dotyczy to jednak przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (por. art. 59 § 1 i 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Skarżący złożył bowiem skargę na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Łodzi, który to organ ma siedzibę na terenie województwa łódzkiego. Zgodnie zaś z § 1 pkt 7 przywołanego powyżej rozporządzenia dla obszaru tego województwa właściwy jest WSA w Łodzi. Ten Sąd powinien więc rozpoznać skargę D.F.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie nie było podstaw do tego, aby sprawa została przekazana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Rozpoznaje on bowiem środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy (takie jak na przykład obecnie rozpoznawane zażalenie). Żaden przepis ustawy – p.p.s.a. nie daje mu natomiast uprawnień do rozpoznawania skarg na akty wydane przez organy jako sąd pierwszej instancji. Z tych powodów zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.