II GZ 150/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3395/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 1 października 2024 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3395/24, odmówił A. Sp. z o.o. w Z. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 1 października 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji już z samej swej istoty znacząco utrudni prowadzenie dotychczasowej działalności i może spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Skarżąca jest przedsiębiorcą, którego działalnością jest prowadzenie dwóch aptek m.in. apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w Z., ul. [...], która to apteka jest prowadzona w oparciu o aktualne zezwolenie od 32 lat. Skutkiem wydania przez GIF zaskarżonej decyzji jest konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzenia apteki ogólnodostępnej, co będzie miało bezpośredni wpływ na wysokość uzyskiwanych przychodów i wartość zysku. Zaprzestanie prowadzenia działalności będzie skutkować koniecznością rozwiązania umów o pracę oraz umów cywilno-prawnych zawartych z personelem apteki. Rozwiązanie umów z pracownikami poza aspektem finansowym (koszty odpraw i ekwiwalentów za urlop) spowoduje również, że zostaną oni utraceni bezpowrotnie. W okresie oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd, omawiani pracownicy na pewno znajdą pracę na rynku, na którym brakuje fachowego personelu i ich powrót do pracy do strony będzie niewykonalny. Spółka pokrywa opłaty za najem lokalu przeznaczonego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przy jednoczesnym braku możliwości osiągania dochodów z prowadzenia apteki. Skarżąca przedstawiła także uszczegółowione zestawienie stałych kosztów jakie zmuszona jest pokrywać miesięcznie (około 20 079,31 zł), co przy braku przychodów z tytułu prowadzenia działalności spowoduje stratę, której pokrywanie wpłynie na kondycję finansową spółki. Strona przedstawiła faktury od dostawców potwierdzające opisane okoliczności. Skarżąca wyjaśniła również, że otrzymanie zaskarżonej decyzji spowodowało, że w magazynie apteki ogólnodostępnej pozostał asortyment o łącznej wartości w cenach zakupu brutto 280 024,38 zł. Brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, nawet jeśli będzie ono korzystne dla skarżącej, wszystkie leki ulegną przeterminowaniu. Koszt utylizacji produktów leczniczych, skarżąca oszacowała na ok. 14 950 zł. Brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, spowoduje, jak podała spółka, albo konieczność likwidacji działalności (zwolnienie personelu, utylizacja mebli, koszt wynajęcia pomieszczenia do składowania dokumentów, doprowadzenie lokalu do stanu z okresu podpisania umowy najmu, rozwiązanie umów związanych z prowadzeniem apteki), co będzie się wiązać z kosztami - stratą w kwocie około 550 000 zł i brakiem możliwości ponownego otwarcia apteki przy pozytywnym rozstrzygnięciu Sądu albo utrzymywanie substancji przedsiębiorstwa, co wiąże się z koniecznością ponoszenia bieżących kosztów prowadzenia apteki aż do czasu zakończenia postępowania sądowego w kwocie ponad 46 000 zł miesięcznie, przy jednoczesnym braku możliwości odzyskania poniesionych kosztów przy korzystnym dla strony orzeczeniu Sądu. Skarżąca dodała, że zamknięcie apteki spowodowało konieczność natychmiastowej spłaty zwyczajowego zadłużenia, jakie każda apteka posiada u swoich dostawców. Strona zwróciła również uwagę, że apteka jako placówka ochrony zdrowia realizuje e-recepty na długoterminowe terapie, które zostały rozpoczęte w tej aptece i nie mogą być w żadnej innej kontynuowane. Postanowieniem z 15 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3395/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez Generalnego Inspektora Farmaceutycznego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt II GZ 599/25 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na bliżej nieskonkretyzowanych okolicznościach, które wystąpiły albo miałyby nastąpić w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, tj. wywołania szkody dla przedsiębiorcy oraz pracownika, utraty przychodów i płynności finansowej przy jednoczesnym ponoszeniu stałych kosztów utrzymania działalności, wywołania dotkliwych kosztów w przypadku ponownego uruchomienia apteki, niemożność sprzedania znacznej ilości produktów leczniczych, którym upłynie termin ważności. Jednakże Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił szczegółowo motywów rozstrzygnięcia. Nie wskazał, jakie konkretne właściwości stanów lub zdarzeń przedstawionych we wniosku miałyby świadczyć o realnym zaistnieniu niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudno odwracalnych (nieodwracalnych) skutków. Pismem z 17 października 2025 r. skarżąca uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i przedstawiła dodatkowe dowody uzasadniające w jej ocenie wniosek. Spółka w całości podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również wszelkie przedstawione dowody w tej sprawie. Zwróciła uwagę, że wznowiła działalności [...] stycznia 2025 r. i prowadziła ją do [...] września 2025 r., kiedy została zawieszona jej działalność w Rejestrze Aptek. W okresie od 1 lutego do 31 lipca 2025 r. apteka obsłużyła 12 587 osób, co daje średnio 2 098 osób miesięcznie. W analogicznym okresie 2024 r. liczba ta wynosiła 15 792 osoby (2 632 osób miesięcznie), co wskazuje, że zamknięcie apteki na niecałe trzy miesiące spowodowało ubytek pacjentów o prawie 600 osób miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu wniosku, odmówił spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji. Sąd pierwszej instancji miał na uwadze, że przytoczone przez spółkę dane wskazują, że po wznowieniu działalności wyniki finansowe podmiotu gospodarczego są gorsze od wyników uzyskiwanych w poprzednim okresie. Jednakże, jak stwierdził WSA, spółka nadal wykazywała zysk netto z działalności. W okresie wstrzymania wykonania decyzji spółka ze sprzedaży w Aptece w Z. ul. [...] osiągnęła zysk netto w kwocie 233 755,42 zł, a w analogicznym okresie roku poprzedniego zysk netto w wysokości 306 574,16 zł. W okresie wstrzymania wykonania decyzji Spółka uzyskała przychody w kwocie 2 219 016,55 zł i poniosła koszty w kwocie 2 265 688,94 zł, co wygenerowało stratę w kwocie 46 672,39 zł. Spółka nie przedstawiła informacji o rodzaju kosztów, które wygenerowała, jednak, jak zwrócił uwagę WSA, uzyskała wysokie przychody. Sąd ten ocenił, że przedstawione informacje dotyczą krótkich okresów działalności spółki, a tak wybiórcze dane nie przedstawiają sytuacji finansowej strony w pełnym zakresie. W ocenie Sądu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i załączonej do niego dokumentacji nie wynika, że sytuacja finansowa miałaby doprowadzić do niewypłacalności spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji doprowadzi do powstania znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o aktualnej sytuacji majątkowej. Takich pełnych danych, np. bilansu, rachunku zysków i start, informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomości skarżąca nie przedłożyła. Nie dołączono sprawozdań finansowych opisujących rzeczywistą kondycję finansową spółki. W takim przypadku, zgodnie z oceną WSA, nie można ustalić aktywów obrotowych i trwałych, z którymi można by było zestawić wartość wydatków ponoszonych przez spółkę w związku z zamknięciem apteki do czasu rozpatrzenia skargi na decyzję, a dalej - stwierdzić, czy wykonanie decyzji istotnie zagrozi jej sytuacji. Spółka potwierdza, że prowadzi łącznie dwie apteki. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że informacja ta z pewnością jest istotna dla oceny sytuacji finansowej i skutków wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA, zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej nie uzasadniają także wskazywane przez skarżącą negatywne konsekwencje dla spółki w postaci kosztów dodatkowych przy konieczności rozwiązania umów o pracę z personelem apteki, bowiem, co do zasady, stanowi to normalną konsekwencję wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zaznaczył, że w indywidualnych sytuacjach kwestie skutków w sferze kadrowej mogą być oceniane, wespół z innymi okolicznościami, jako wypełniające warunki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże w tej sprawie doszedł do przekonania, że okoliczność ta nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji zwrócił też uwagę, że wykonanie decyzji nie wpłynie znacząco na dostęp pacjentów do niezbędnych leków. Na terenie Z. znajduje się 14 aptek, ale apteki są zlokalizowane również miejscowościach sąsiednich (M. - 14 aptek, W. T. - 103 apteki). Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie: - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przesłanek "znacznej szkody" oraz "trudnych do odwrócenia skutków", co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; - zasady proporcjonalności i pierwszeństwa prawa UE poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ogólnikowym i nieskonkretyzowanym interesie publicznym (zagrożenie zdrowia) sprzeczne z orzecznictwem TSUE i NSA, - orzecznictwa ETPC i obowiązek stosowania prawa UE przez sądy krajowe, - prawa do skutecznego środka odwoławczego, rzetelnego procesu i ochrony mienia (art. 6 EKPC, art. 1 Protokołu nr 1 EKPC, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE), - błąd w ustaleniach faktycznych i ocenie materiału dowodowego, polegający na uznaniu udokumentowanych strat finansowych i zagrożeń dla konkretnych pacjentów w związku z pozbawieniem ich określonych leków za niewystarczające przy jednoczesnym nadaniu priorytetu nieaktualnym zarzutom organu z 2017 r. - nieuprawnioną interpretację w zakresie wykazania skutków dla przedsiębiorstwa poprzez błędne przyjęcie, że wniosek skarżącej wymaga wykazania, że szkodę poniesie przedsiębiorstwo w sensie stricte ekonomicznym, - sprzeczność zaskarżonego postanowienia z dotychczasowym orzecznictwem NSA. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji. W piśmie zatytułowanym "uzupełnienie zażalenia", spółka wniosła dodatkowo o skierowanie do TSUE pytań prejudycjalnych na podstawie art. 267 TFUE o następującej treści: Czy art. 47 oraz art. 20 Karty Praw Podstawowych UE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowej, w której przy ocenie przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej Sąd uzależnia jej przyznanie od ogólnej sytuacji majątkowej skarżącego? Czy art. 17 i art. 47 Karty Praw Podstawowych UE należy interpretować w ten sposób, że wymagają zapewnienia skutecznej ochrony tymczasowej w sytuacji, gdy wykonanie decyzji administracyjnej może prowadzić do trwałej utraty przedsiębiorstwa przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy? Czy art. 47 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 4 ust. 3 TUE nakłada na sąd krajowy obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawa UE poprzez udzielenie ochrony tymczasowej, jeżeli jej brak czyni późniejsze orzeczenie iluzorycznym? Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08; publ. w CBOSA). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11 oraz 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19 oraz z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Dlatego nie jest możliwe przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron, bo to oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20 oraz z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji ocenił w niniejszej sprawie, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji GIF. Oceny tej nie zmieniają zarzuty zażalenia i podniesiona na ich uzasadnienie argumentacja, poszerzona o krytyczną ocenę działania Sądu I instancji, z której jednak nie wynika by Sąd rozpoznając wniosek skarżącego dopuścił się jakichkolwiek uchybień czy też wadliwie ocenił podniesione w nim okoliczności. I tak, wbrew stanowisku skarżącej, nie są wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ustalenia i oceny, które ograniczają się do stwierdzenia po stronie adresata cofniętego zezwolenia takich okoliczności, jak utrata dochodów ze sprzedaży w jednej z prowadzonych przez nią aptek, czy utrata części zysków z prowadzonej działalności, utrata pracowników, kontrahentów i klientów, wysokość kosztów związanych z utylizacją produktów leczniczych, konieczność realizacji przez pacjentów recept w innych aptekach lub uzyskania przez nich nowych recept. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna cofająca zezwolenie pociąga za sobą dolegliwość w postaci konieczności zaprzestania objętej zezwoleniem działalności. Nie jest to więc sytuacja wyjątkowa wymagająca zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 130/17). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak skonstruowany i uzasadniony wniosek, opierający się jedynie na przytoczeniu logicznych i typowych konsekwencji wykonania decyzji, a ponadto niepoparty dokumentami obrazującymi sytuację finansową czy majątkową skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd I instancji nie był w stanie oszacować, czy niewstrzymanie wykonania decyzji skutkowałoby ryzykiem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom zażalenia, bez dokonania szczegółowej i pełnej analizy stanu majątkowego i finansowego adresata cofniętego zezwolenia nie można stwierdzić, czy i w jakim zakresie zachodzi realne i aktualne niebezpieczeństwo powstania poważnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w znaczeniu wyżej określonym. Jednocześnie wypada dodać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15). Biorąc pod uwagę dokumentację przedstawioną przez skarżącą na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - prawidłowo Sąd I instancji uznał, że jest ona niewystarczająca. Należy bowiem podkreślić, że spółka wśród licznej dokumentacji załączonej do skargi, nie zawarła żadnego dokumentu w postaci rachunku zysków i strat, informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomości, wyciągów z posiadanych przez siebie rachunków bankowych, informacji o zgromadzonych środkach pieniężnych, które to dokumenty świadczyłyby o faktycznym i realnym stanie finansowym skarżącej. Jedyny przedstawiony przez spółkę dokument odnoszący się do tych okoliczności to oświadczenie biura rachunkowego, którego nie można uznać za wystarczający dla celów wykazania jej aktualnej sytuacji materialnej i finansowej. Sąd I instancji nie miał zatem możliwości dokonania obiektywnej oceny kondycji materialnej i finansowej spółki i tym samym odniesienia do niej podnoszonych przez nią we wniosku okoliczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uzasadnia również wstrzymania wykonania decyzji podniesiona przez skarżącą okoliczność, że wykonanie decyzji może za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje również dla klientów apteki w postaci braku możliwości realizacji złożonych zamówień i recept "otwartych", czyli takich których realizacja już się rozpoczęła w aptece skarżącego. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącej nie zaś osobom trzecim, jak w tej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05). Nie można więc uznać, że ochronę tymczasową udzielaną na podstawie tego przepisu można zastosować wobec szerszego kręgu podmiotów. Wnioskodawcą może być bowiem jedynie skarżący i okoliczności będące ewentualną przesłanką dla uwzględnienia wniosku muszą dotyczyć jego bezpośrednio (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07 i z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GZ 689/14). Za nieuzasadniony uznać należy pogląd, jakoby niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowiło przesłankę dla uwzględnienia wniosku jeżeli odnosi się ono do osób trzecich, niebędących nawet uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wystąpienie do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem TSUE, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni lub ważności aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego, w tym sądu ostatniej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie taka potrzeba nie zachodziła, stąd też NSA nie widzi potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.