II GZ 148/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1022/16 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1022/16, działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 - § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił J. B. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd podał, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. odrzucił skargę skarżącego z powodu nieziszczenia wpisu sądowego. W dniu 21 grudnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wskazując że nie został wezwany do uiszczenia wpisu. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez listonosza, pierwsze zawiadomienie o korespondencji odebrał M. F., który w tamtym okresie trenował jazdę konną u skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że pan F. nie był osobą zatrudnioną przez skarżącego ani nie był upoważniony do odbioru pism, dlatego też listonosz nie wydał mu przesyłki. Listonosz poinformował skarżącego, że drugie awizo (wobec braku skrzynki w gospodarstwie skarżącego) zostało pozostawione w skrzynce sąsiada, który stwierdził, że awiza w skrzynce nie było. Wobec powyższego skarżący wskazał, że o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi doręczonemu mu w dniu 16 grudnia 2016 r. i w terminie 7 dni od tej daty złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wraz z uiszczeniem wpisu od skargi. Uzasadniając odmowę przywrócenia terminu Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu, gdyż za taką okoliczność nie można uznać oświadczenia skarżącego, który podniósł, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do twierdzeń o nieotrzymaniu dwóch awiz i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego Poczty Polskiej. Zdaniem Sądu skarżący nie podjął stosownych czynności zmierzających do wyjaśnienia tej okoliczności, gdyż nie złożył reklamacji na poczcie. Z adnotacji na kopercie, zawierającej zwrócone do Sądu wezwanie do uiszczenia wpisu, jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę, tj. w dniu 18 i 26 października 2016 r., o czym doręczyciel zawiadomił skarżącego, pozostawiając awizo w drzwiach adresata. W ocenie Sądu powołanie się przez stronę skarżącą na okoliczności, że nie otrzymała przesyłki oraz żadnego awiza o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie są przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki. Skarżący bowiem nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. W ocenie Sądu skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez skarżącego obalony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Do zażalenia dołączono skargę do Urzędu Pocztowego Trzebiatów z dnia 20 grudnia 2016 r. oraz odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 17 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu możliwe jest, o ile strona nie ponosi winy w uchybieniu. Obowiązek wskazania okoliczności uprawdopodobniające brak winy spoczywa na stronie, co wynika z art. 87 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, jednakże – w ocenie Sadu I instancji – nie wykazał on, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że nie otrzymał 2 awiz, co uniemożliwiło mu wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Do zażalenia skarżący załączył skargę na działanie listonosza z dnia 20 grudnia 2016 r. a także odpowiedź Poczty Polskiej S.A. – Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem – wynika z tego, że wbrew temu co przedstawił Sąd w postanowieniu – skarżący podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności które legły u podstaw zaskarżonego postanowienia. Okoliczności te dają podstawę do stwierdzenia, iż zawarte we wniosku o przywrócenie terminu oraz zażaleniu twierdzenia o niedostarczeniu skarżącemu awiza przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi są prawdopodobne, a zatem mogą stanowić przesłankę przywrócenia terminu. Z tego też powodu uznać należy, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który odmówił przywrócenia terminu, naruszało art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. i podlegało uchyleniu, zaś wniosek skarżących zasługiwał na uwzględnienie z powołanych powodów. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 188 w zw. z art. 86 § 1 i art. 197 p.p.s.a.