II GZ 144/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń E. M. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Po 900/19 w zakresie odrzucenia skarg w sprawie ze skargi Z. C., E. M. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenia.

Postanowieniem z 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt III SA/Po 900/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił skargi E. M. i K. K. w sprawie ze skargi Z. C., E. M. i K. K. (wspólników spółki cywilnej [...]) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z [...] października 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu postanowienia WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona E. M. i K. K. w dniu 8 października 2019 r., a zatem termin na wniesienie przez nie skargi (określony w art. 53 § 1 ppsa) upływał 7 listopada 2019 r. Tymczasem pismo zawierające skargę, pod którą podpisały się E. M. i K. K., zostało wniesione 15 listopada 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Wobec tego WSA uznał, że skargi tych osób podlegały odrzuceniu jako złożone po terminie. E. M. i K. K. złożyły zażalenia na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosły o uchylenie tego postanowienia. W obu zażaleniach zarzucono WSA naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 ppsa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe zastosowanie, albowiem strony nie uchybiły terminowi do wniesienia skargi. W uzasadnieniach zażaleń wskazano w szczególności, że postępowanie administracyjne wszczęto wobec spółki cywilnej [...] i w stosunku do tego podmiotu została wydana decyzja organu I instancji, a dopiero Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w sposób nieprawny podjął próbę przekształcenia wydanej decyzji wobec spółki na decyzję wydaną wobec wspólników, traktując każdego z osobna jako osoby fizyczne. Zdaniem autora zażaleń, zaskarżona decyzja została wydana w stosunku do [...], która to spółka cywilna od samego początku trwania postępowania była traktowana jako spółka - jedność wspólników. Zatem skoro ostatni wspólnik spółki otrzymał decyzję w dniu 17 października 2019 r., to termin do wniesienia skargi dla strony skarżącej [...] S.C. należy liczyć od tego dnia i uznać za zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia są niezasadne. Z art. 53 § 1 ppsa wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 ppsa stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Nie jest trafne stanowisko autora zażaleń, według którego zaskarżona decyzja została wydana w stosunku do spółki cywilnej. Z akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu jako adresatów decyzji wskazał jednoznacznie Z. C., E. M. i K. K. – wspólników spółki cywilnej [...] (zaznaczając, że zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej). Tym też osobom (każdej z osobna) doręczono zaskarżoną decyzję. W takiej sytuacji każdy z adresatów decyzji miał interes prawny do jej zaskarżenia do WSA. Termin na złożenie skargi dla każdej z tych osób biegł jednak indywidualnie, począwszy od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji danej osobie. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających zaskarżoną decyzję (znajdujących się w aktach administracyjnych) wynika, że decyzja została doręczona poszczególnym adresatom w następujących dniach: 8 października 2019 r. E. M. i K. K. oraz 17 października 2019 r. Z. C. Z akt sądowych jednoznacznie wynika, że każda ze wskazanych wyżej osób skorzystała z prawa do wniesienia skargi, zaskarżając wspomnianą decyzję w jednym piśmie podpisanym przez wszystkich skarżących i nadanym w placówce pocztowej w dniu 15 listopada 2019 r. W świetle tych okoliczności WSA prawidłowo uznał, że skargi E. M. i K. K. były spóźnione. W przypadku obu wymienionych osób 30-dniowy termin na wniesienie skargi mijał bowiem 7 listopada 2019 r. Wobec tego WSA był zobligowany do odrzucenia tychże skarg, jako wniesionych po upływie terminu do ich wniesienia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa. PG