II GZ 131/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2177/08 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie o kosztach postępowania zawarte w pkt 3 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2177/08 i w tym zakresie orzec w ten sposób, że zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz I. B. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2177/08, po rozpoznaniu skargi I. B. – reprezentowanej przez radcę prawnego M. T., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę 360 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 marca 2009 r. (data stempla pocztowego) I. B. wniosła zażalenie na zawarte w wyżej wymienionym wyroku postanowienie, dotyczące zwrotu kosztów postępowania. Wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwoty 737 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oraz § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie MS z dnia 28 września 2002 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z powołanymi przepisami, powinny zostać zasądzone na jej rzecz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 737 złotych. Autorka zażalenia podniosła, że uzasadnienie rozstrzygnięcia WSA w W. w przedmiocie kosztów postępowania jest niezupełne i zawiera jedynie zdawkowe powołanie art. 200 p.p.s.a. W jej ocenie należy wywieść, iż Sąd pierwszej instancji zastosował w przedmiotowej sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r., przyjmując, że stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego wynosi 240 zamiast 600 zł. Zdaniem skarżącej, przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania należało zastosować § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) wskazanego rozporządzenia, gdyż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna – kara nałożona przez organ na I. B. w wysokości 3000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosowanie do art. 205 § 2 cytowanej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz skarżącej w punkcie 3. wyroku kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ograniczył się jedynie do wskazania, że podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowił art. 200 p.p.s.a. Nie podał żadnej argumentacji przemawiającej za zasądzeniem kosztów w przyjętej wysokości. W przedmiotowej sprawie, w związku z tym, że zaskarżony akt dotyczy należności pieniężnej, wpis uiszczony przez skarżącą jest wpisem stosunkowym. Powyższe potwierdził również Sąd pierwszej instancji uznając w pkt. 1 zarządzenia z dnia 12 listopada 2008 r., że wpis od skargi w niniejszej sprawie, został przez skarżącą opłacony w prawidłowej wysokości. Kwota uiszczona przez stronę (120 złotych) była zaś bezsprzecznie związana z wartością przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji również wynagrodzenie pełnomocnika strony powinno zostać obliczone przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia, czyli na podstawie § 6 pkt 3 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. Stosownie do wyżej wymienionych przepisów minimalne wynagrodzenie radcy prawnego, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1500 złotych do 5000 złotych, wynosi 600 złotych. W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu została określona przez skarżącą na kwotę 3000 złotych, a więc zgodnie z przytoczonymi przepisami minimalne wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego stronę powinno wynosić 600 złotych. W związku z powyższym na rzecz skarżącej należało zasądzić kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych, na którą składało się 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika strony. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.