II GZ 115/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 97/09 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. po rozpoznaniu wniosku T.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, iż 30 czerwca 2009 r. upływają 3 lata od zapłacenia przez niego grzywny orzeczonej za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, kara ta stała się podstawą do pozbawienia go licencji na przewozy taksówką, a o nową licencję będzie mógł się ubiegać dopiero po 3 latach. Ponadto skarżący podniósł, że pozbawienie go możliwości zarobkowania przewozami taksówką spowoduje, że nie będzie miał środków na utrzymanie. Sąd stwierdził, że z treści wniosku skarżącego nie wynika, aby powoływał się na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z tym Sąd ocenił wniosek pod kątem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd uznał, że wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących swojej sytuacji materialnej i rodzinnej, stwierdził jedynie, że cofnięcie licencji spowoduje utratę jedynego źródła utrzymania, w konsekwencji zmuszony będzie pobierać zasiłek dla bezrobotnych. Sąd nie podzielił tego argumentu uznając, że skarżący może podjąć inną pracę. W zażaleniu na powyższe postanowienie T.T. wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd I instancji nie wezwał go do przedłożenia dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i wyjaśnił, że chce wykonywać swój zawód oraz że nie ma możliwości natychmiastowego przekwalifikowania się i nabycia nowych umiejętności z uwagi na wiek oraz kryzys społeczno-gospodarczy. Skarżący powtórzył też w uzasadnieniu zażalenia argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przemawiające – jego zdaniem – za uwzględnieniem zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza po stronie Sądu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obowiązany jest wykazać, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że cofnięcie skarżącemu licencji na wykonywanie przewozu taksówką nie spowodowało niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, gdyż nie łączy się z obowiązkiem spełnienia przez skarżącego określonego świadczenia pieniężnego. Decyzja o cofnięciu licencji może mieć wprawdzie znaczenie dla sytuacji materialnej skarżącego, ale trudno przyjąć, by wyrządzała znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo wyrządzenia takiej szkody nie zostało zresztą wykazane przez skarżącego zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji. Argumenty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia nie dają podstawy do przyjęcia, że w sprawie zachodzi także druga przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymieniona w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ nie można przyjąć, by cofnięcie licencji spowodowało trudne do odwrócenia skutki, albowiem zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) licencja może być ponownie udzielona skarżącemu po upływie trzech lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.