II GZ 115/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosków A. K. o: wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 115/22; uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 115/22 w sprawie o sprostowanie oczywistej omyłki z urzędu w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II GZ 115/22 w sprawie zażalenia A. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt III SO/Gd 1/22 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z wniosku A. K. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1. odrzucić wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 115/22; 2. odmówić wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 115/22

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu tego Sądu z dnia 10 maja 2022 r., w sprawie zażalenia A. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt III SO/Gd 1/22 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z wniosku A. K. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy. Pismami z dnia 5 września 2022 r., które wpłynęły do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 6 września 2022 r., skarżący wniósł o "wykładnię orzeczenia ze względu na wadliwe lub nie dość precyzyjne sformułowanie" oraz o "uzupełnienie wyroku w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki z urzędu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazania w pierwszym rzędzie wymaga, wobec nieprecyzyjnej treści obu wymienionych wniosków skarżącego A. K., że przyjąć należy wobec treści pisma przewodniego załączonego do rzeczonych wniosków powołanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia 10 maja 2022 r. Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie rzeczonego postanowienia NSA z dnia 30 sierpnia 2022 r. stwierdzić należy, że podlega on odrzuceniu. Przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W § 1a. przepisu określono, że wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że uchybienie terminowi do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku (art. 157 § 1a p.p.s.a.) będzie miało miejsce zarówno wtedy, gdy strona zwróci się o uzupełnienie wyroku z przekroczeniem 14-dniowego terminu, jak i wtedy, gdy złoży wniosek przedwcześnie. Wskazać również należy, że stosownie do art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r. zostało wysłane drogą elektroniczną skarżącemu w dniu 9 września 2022 r. Złożenie wniosku w omawianym przedmiocie w dniu 5 września 2022 r., oznaczało, że wniosek ten był przedwczesny, a tym samym złożony został z uchybienie terminu, o którym mowa w art. 157 § 1a p.p.s.a. Odnosząc się do drugiego z wniosków o wykładnię postanowienia NSA z dnia 30 sierpnia 2022 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten za pośrednictwem art. 166 p.p.s.a. mieć będzie zastosowanie również postanowień sądu. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński [w:] T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz..., t. 1, 1999, s. 581; postanowienie NSA z 26.07.2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Mając na uwadze wyartykułowane przez skarżącego wątpliwości i niejasności co do treści postanowienia NSA z dnia 30 sierpnia 2022 r., które sprowadzają się do zawiłego, niejednoznacznego dla strony terminu, jakim posługują się sądy - "Prezes Urzędu Regulacji Energetyki", stwierdzić należy, że taka "niejasność", "zawiłość" i "niejednoznaczność" nie mieszczą się w przywołanym zakresie wykładni orzeczenia, jakiej może dokonać sąd – w zakresie sformułowania wyroku lub postanowienia w sposób budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1385), jej art. 21 ust. 1, 2 i 4 zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji realizuje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Prezes URE jest centralnym organem administracji rządowej. Prezes URE wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1, przy pomocy Urzędu Regulacji Energetyki. W zakresie urzędu działają oddziały terenowe URE, które realizują swoje zadania na podstawie statutu Urzędu Regulacji Energetyki oraz sprawy powierzone przez Prezesa URE. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1a w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O odmowie dokonania wykładni postanowienia, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.