II GW 121/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Paweł Lewkowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Burmistrza Strzegomia z dnia 8 sierpnia 2024 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Strzegomia a Burmistrzem Jawora w przedmiocie przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2024 roku Ośrodek Pomocy Społecznej w Strzegomiu wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Jaworze i wskazanie tego ostatniego jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego na zakup żywności oraz prawa do świadczeń opieki zdrowotnej Pani B. D. (dalej jako "uprawniona"). Po rozdzieleniu wniosek w zakresie przyznania zasiłku okresowego oraz świadczenia pieniężnego na zakup żywności przekazany został do Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast wniosek w zakresie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przekazany został według właściwości Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu pisma wnioskodawca wskazał, że uprawniona, nie posiadając co prawda meldunku, zamieszkuje na stałe w gminie Jaworze, ul. [...]. Uprawniona zamieszkuje w mieszkaniu czystym, z dostępem do bieżącej wody, toalety i wc, bez prądu. Ma własny pokój i miejsce do spania. Organ ustalił to na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 4 lipca 2024 r. Wnioskodawca ustalił także, że uprawniona korzystała z jednostki organizacyjnej pomocy społecznej od marca 2007 r., a ostatnia pomoc była udzielona w kwietniu 2024 r. Ponadto z karty informacyjnej leczenia szpitalnego w okresie od 23 maja 2024 r. do 29 maja 2024 r. wynika, że centrum życiowe uprawnionej koncentruje się w miejscowości Jawor. Z tych względów organ wniósł jak powyżej. W odpowiedzi na wniosek Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Jaworze wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość poprzez wskazanie Ośrodka Pomocy Społecznej w Strzegomiu jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu organ podał, że uprawniona nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o którym mowa w wywiadzie środowiskowym oraz oświadczyła, że jest osobą bezdomną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 4 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). We wniosku z 8 sierpnia 2024 r. wskazano jako przedmiot sporu ustalenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Biorąc pod uwagę sformułowanie wniosku oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że w tym przypadku spór o właściwość nie istnieje. Uprawniona korzystała i w zasadzie korzysta ze świadczeń w Jaworze, co powoduje brak przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. Zatem bezzasadne jest, wobec sformułowania wniosku, także prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe i do umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji