II GSK 990/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 634/21 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 4 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 4 października 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej bez koncesji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 26 czerwca 2017 r. ujawniono w lokalu przy ul. [...] M. [...] w S. –K. sześć urządzeń do gier: HOT SLOT nr [...], HOT SPOT PLATINUM nr [...], BLACK HORSE nr [...], KAJOT nr [...], MAGIC GAMES II NOVOLINE nr [...] i HOT SPOT nr [...]. Ustalono, że nie wydano żadnemu podmiotowi koncesji na prowadzenie kasyna gry w przedmiotowym lokalu. Przeprowadzony na ujawnionych automatach eksperyment oraz zeznania świadków wykazały, że gry rozgrywane na ujawnionych urządzeniach zawierały element losowości. Gry rozgrywane na urządzeniach umożliwiały uzyskanie wygranej pieniężnej, wypłacanej przez obsługę. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Kielcach z 31 maja 2021 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 600.000 zł za urządzanie gry hazardowej bez koncesji. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego ujawnione urządzenia umożliwiały gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2094 ze zm., dalej: u.g.h.). Stwierdził, że skarżący zorganizował (stworzył) warunki do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych na przedmiotowych automatach w skontrolowanym lokalu, tworząc tym samym miejsce prowadzenia nielegalnych gier hazardowych. Organ wskazał w tym zakresie, że skarżący zawarł w dniu 1 kwietnia 2017 r. z M. O., umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 43 m2, położonego w S. – K. przy ul. [...] M. [...], przez co zapewnił miejsce pod wstawienie automatów do gier w tym lokalu, w którym nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza. Zapewniła także personel, którego zadaniem była bieżąca obsługa zainstalowanych automatów, na których urządzano gry. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za niesporną uznał okoliczność ujawnienia w lokalu przy ul. [...] – M. [...] w S. – K. sześciu urządzeń, które umożliwiają grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. oraz że nie wydano żadnemu podmiotowi koncesji na prowadzenie gry w przedmiotowym lokalu. Wskazał, że spornym było czy organy prawidłowo ustaliły, że skarżący był urządzającym gry hazardowe, czego konsekwencją było nałożenie na niego kary pieniężnej. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organów dotyczycące roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalały na przyjęcie, że był on urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, było prawidłowe. Stanowisko to wynikało z konkretnych środków i źródeł dowodowych - eksperymentu procesowego oraz zeznań świadków. W ocenie Sądu o fakcie, że skarżący zorganizował warunki do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych na ujawnionych automatach świadczyło przede wszystkim zawarcie przez niego umowy najmu wskazanego lokalu oraz fakt, że w lokalu tym skarżący zatrudnił personel, którego zadaniem była bieżąca obsługa zainstalowanych automatów. Za istotne w tym zakresie Sąd uznał okoliczność, że w wynajętym lokalu nie była prowadzona żadna inna działalność gospodarcza. Zdaniem Sądu I instancji organy prawidłowo uznały, że działania skarżącego nakierowane były na ukrycie osoby faktycznie urządzającej gry hazardowe. Wskazał na ustalenia z których wynikało, że na automatach znajdowała się naklejka zawierająca numer urządzenia i informująca, że właścicielem urządzenia jest Z. A., podczas gdy z zeznań tej osoby wynikało, że nie miał nigdy tytułu prawnego do żadnego automatu i nie był ich właścicielem, nie znał skarżącego, nigdy nie był w S. – K., podpisywał puste umowy. O tym, że skarżący ukrywał kto jest właścicielem przedmiotowych automatów świadczy ponadto okoliczność, że w kontaktach biznesowych przedstawiał się pod innymi imieniem i nazwiskiem. Sąd podzielił wobec tego stanowisko organu, że skarżący aktywnie uczestniczył (podejmował działania) w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności w procesie udostępniania gier na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, co obejmowało dostarczenie i obsługę automatów, a także stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone używanie urządzeń do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Przede wszystkim zorganizował i pozyskał odpowiednie miejsce na zamontowanie urządzeń. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że podnajmował on wynajęty lokal przy ul. [...] – M. [...] w S. – K., Sąd stwierdził, że nie znajdowała ona potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Konkludując, Sąd I instancji uznał, że dokonana przez organy subsumpcja zachowania skarżącego pod regulację z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., była prawidłowa, gdyż ogół ustaleń dotyczących roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że był on urządzającym gry hazardowe bez koncesji, podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 r., 329, dalej: p.p.s.a.). A. W., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ sprawy: 1. art. 3 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na niewłaściwej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaskarżonej decyzji poprzez zaniechanie dogłębnej i wszechstronnej analizy stanu faktycznego w zakresie czynności podejmowanych przez skarżącego w stosunku do kwestionowanych urządzeń i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a nie jedynie osobą wynajmującą lokal usługowy; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym z uwagi na błędnie przyjęty stan faktyczny będący wynikiem uchybień organu i niezasadne przyjęcie, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach niepełnej i nierzeczywistej kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 4 października 2021 r (Znak: 2601-IOA.4246.31.2021), naruszającej przepisy postępowania, tj.: - art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że materiał dowodowy uprawniał do przyjęcia, że skarżący był urządzającym gry na automatach; - art. 121 § 1 O.p. wyrażającego zasadę in dubio pro tributario, zgodnie z którą obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości faktycznych, a także co do wykładni prawa, na korzyść podatnika, w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionym wobec braku legalnych definicji ustawowych urządzającego budzących poważne wątpliwości interpretacyjne i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, polegające na dokonaniu przez organ wykładni najmniej korzystnej dla strony; - art. 121 § 1 i art. 122 O.p w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h., polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia na podstawie dowodów niewiarygodnych jak zeznania M. W. oraz Z. A., iż skarżący, jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; podczas gdy skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z urządzaniem czy organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem urządzeń; takie postępowanie organu podatkowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego o której mowa w art. 121 § 1 O.p., z której to wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego; zachowanie organu podatkowego nie może w tym przypadku budzić zaufania jeżeli organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i uznał, że skarżący urządzał gry automatach poza kasynem gry; - art. 191 O.p poprzez niezasadne uznanie, że w sprawie zostało udowodnione, że skarżący urządzał gry na automatach i, że jest to działalność uzasadniająca wymierzenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy z zeznań skarżącego oraz świadków K. W., M. W., G. W. wynika, że A. W. jedynie podnajmował lokale uzyskując z tego tytułu korzyść, a brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na to, że A. W. urządzał gry hazardowe; - art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków M. W., Z. A. i wyprowadzenie z zeznań złożonych przez w/w świadków nieprawidłowych wniosków że A. W. urządzał gry hazardowe na automat ach do gier; - art. 48 § 1 ustawy O.p. poprzez nieuwzględnienie kierowanych do organu I instancji wniosków skarżącego, a dotyczących odroczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego i niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności określane jako ważny interes podatnika, gdzie skarżący powoływał się w formułowanych w niniejszym zakresie pismach na swój stan zdrowia, choroby przewlekłe na które cierpi oraz pozostawianie w grupie najwyższego ryzyka zakażeniem wirusem SARS CoV-2, które to stany chorobowe uniemożliwiają mu opuszczenie miejsca zamieszkania, a które to okoliczności obiektywnie uniemożliwiły mu uczestniczenie w czynnościach przed organem I instancji oraz skutecznie wyłączyły możliwość aktywnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi i na obawę o swoje zdrowie i życie, a które to zdarzenia w konsekwencji doprowadziły do wydania decyzji w niniejszej sprawie bez zapewnienia stornie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów; II. naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: - art. 89 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności skarżącego, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry; - art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt. 2 u.g.h. poprzez niesłuszne uznanie, że w ujawnionych okolicznościach sprawy skarżący, który de facto tylko wynajmował pomieszczenie innemu podmiotowi, który to podmiot zorganizował, urządził i prowadził gry hazardowe w ramach własnej działalności gospodarczej na automatach nie będących własnością skarżącego, był urządzającym gry hazardowe, czerpie z tego korzyści finansowe, co stanowiło przesłankę do zastosowania kary pieniężnej na podstawie wskazanych norm prawnych, podczas gdy przy prawidłowym rozumieniu wskazanych norm prawnych skarżący nie może być uznany za osobę urządzającą gry hazardowe i czerpiącą z tego tytułu korzyści. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesionej w niej zarzuty wraz z ich uzasadnieniem nie podważają prawidłowości kontroli rozstrzygnięć organów, jakiej dokonał Sąd I instancji. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu procesowego, jaki strona podnosi wobec wyroku Sądu I instancji, zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który to przepis został w ocenie strony naruszony poprzez przedstawienie w motywach wyroku stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym oraz poprzez przeprowadzenie niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez zaniechanie dogłębnej i wszechstronnej analizy stanu faktycznego (punkt I.1 i I.2 petitum skargi kasacyjnej). Tak postawione zarzuty nie są zasadne. Powołany art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, na które składają się: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślenia wymaga, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez sąd drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że objęty skargą kasacyjną wyrok nie jest obarczony którąkolwiek z wymieniony wadliwości. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd I instancji zawarł w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn, w jego ocenie, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej, w szczególności merytoryczne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Akceptując w pełni stanowisko organów i oddalając skargę, Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił swoje stanowisko o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił również z jakich powodów za niezasadne uznał zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wobec powyższego należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i tym samym zarzuty naruszenia tego przepisu są chybione. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska sądu, lub też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowią skutecznej przesłanki uwzględnienia powołanych zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, tak naruszenia przepisów postepowania, jak i przepisów prawa materialnego, z wyłączeniem zarzutu naruszenia art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej oraz omówionego już zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zostaną one rozpoznane łącznie z uwagi na swój komplementarny charakter. Pomieszczone w petitum skargi kasacyjnej zarzuty sprowadzają się bowiem w swojej istocie do podważenia przez stronę prawidłowości kontroli sądowej ustalonego w sprawie administracyjnej stanu faktycznego, na podstawie którego skarżący kasacyjnie został zaklasyfikowany jako podmiot "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., czego konsekwencją było wymierzenie mu kary, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. Zgodnie z treścią powołanego art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Pojęcie "urządzający gry" nie zostało zdefiniowane wprost w przepisach ustawy o grach hazardowych, dlatego w zestawieniu z użyciem przez ustawodawcę pojęcia "prowadzącego działalność w przedmiocie urządzania gier hazardowych" przyjąć należy ukształtowaną orzecznictwem sądów administracyjnych definicję "urządzającego gry". W judykaturze bowiem przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zainstalowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości klientów/graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z: 13 marca 2018 r., sygn. akt: II GSK 3111/17 i II GSK 3581/17; publ. CBOSA). W orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok NSA z 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17; publ. CBOSA). "Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem którąkolwiek, część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy działaniami podmiotu urządzającego gry hazardowe będą działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zestawienie wynikających z niego okoliczność wskazuje, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż brak było po stronie Sądu I instancji podstaw do stwierdzenia aby w sprawie prowadzonej przez organy administracji skarbowej doszło do wadliwego zgromadzenia tegoż materiału dowodowego, zaś wyciągnięte z niego wnioski skutkowały wadliwym stwierdzeniem, że skarżący podlegał dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. Wskazania na wstępie wymaga, że w sprawie nie jest kwestionowana, nienasuwająca żadnych wątpliwości okoliczności, iż ujawnione podczas kontroli urządzenia były automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., która to okoliczność wynikała z przeprowadzonego eksperymentu oraz zeznań świadków – klientów lokalu korzystających z dostępnych na automatach gier. Nie budzi również wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, wynikająca z zeznań świadków, że skarżący był dysponentem znacznej ilości urządzeń do gier hazardowych – 86 sztuk, które rozmieszczone były przez skarżącego w kilku innych poza skontrolowanym w tej sprawie lokalach i które służyły mu do prowadzenia działalności w zakresie organizowania gier niezgodnie z obowiązującymi wymogami ustawy o grach hazardowych. Jak już wskazano, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uznanie skarżącego za "urządzającego gry" na automatach bez koncesji w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Brak jest przy tym nasuwających się wątpliwości, co do charakteru strony w ujawnionym procederze, które jak podnosi skarżący powinny być rozstrzygnięte przez organ na jego korzyść, co w efekcie powinno skutkować korzystną dla strony wykładnią obowiązujących przepisów. Niespornym jest bowiem kluczowa dla sprawy okoliczność, że skarżący na mocy zawartej z M. O. umowy najmu lokalu, w którym przeprowadzono kontrolę, uzyskał lokal, w którym prowadzona była działalność w postaci organizowania gier na automatach z naruszeniem przepisów ustawy hazardowej. Istotnym jest, w omawianej materii, że wbrew twierdzeniu skarżącego lokal nie stał się przedmiotem dalszego podnajmu przez stronę. Podnoszone bowiem przez skarżącego twierdzenie, że wynajęty lokal podnajął innemu podmiotowi, który to miał prowadzić w nim działalność hazardową nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, na co słusznie uwagę zwrócił organ jak i Sąd I instancji. Wobec tego, co również stwierdziły organy i Sąd, skarżący był dysponentem lokalu przy ul. [...] M. [...] w S. – K., w którym ujawniono działalność prowadzoną niezgodnie z przepisami powołanej ustawy hazardowej. Słuszne było również stwierdzenie, że w wymienionym lokalu nie była prowadzona inna działalność poza wymienioną działalnością hazardową. Ta okoliczność potwierdzona została dokumentacją fotograficzną, zeznaniami świadków, w tym pracowników oraz klientów lokalu. Drugą z kluczowych i przesądzających okoliczności o prawidłowym uznaniu skarżącego za "urządzającego gry" była okoliczność jego aktywnego działania w funkcjonowaniu punktu gier na automatach we wskazanym lokalu. Z materiału dowodowego sprawy niesprzecznie wynika bowiem, że skarżący był podmiotem, który zorganizował poprzez pozyskanie lokalu miejsce do prowadzenia gier na automatach, jak również podejmował działania zmierzające do niezakłóconego funkcjonowania lokalu i działania posadowionych w nim automatów. Jak bowiem wynika z zeznań świadków, przede wszystkim pracownika strony, to skarżący wstawił ujawnione podczas kontroli automaty. Zapewnił również bieżącą ich obsługę w postaci personelu, do zadań którego należało między innymi wypłacanie wygranych uzyskanych przez klientów lokalu. Skarżący sprawował również pieczę nad funkcjonowaniem samego lokalu jak i umieszczonych w nim automatów. Jak bowiem wynika z zeznań świadków skarżący wraz z synami przyjeżdżał do lokalu uzupełniając pieniądze na wygrane dla klientów i opróżniając automaty z nagromadzonej w nich gotówki. Co również wynika z zeznań świadków, przede wszystkim zaś pracującego w lokalu J. Z., jeden z synów skarżącego dysponowała kluczami do automatów i odwiedzając kilka razy w tygodniu dokonywała opisanych czynności. Tak ustalony stan faktyczny sprawy, wskazywała jednoznacznie, że skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Podejmowane przez niego czynności w związku z prowadzeniem w wynajętym lokalu opisanej działalności wypełniało powołaną definicję "urządzającego gry". Odnosząc się do podnoszonego w ramach omawianych zarzutów stanowiska strony o niezasadnym oparciu ustaleń faktycznych sprawy o zeznania M. W., byłej żony skarżącego oraz Z. A., rację przyznać należy organowi i Sądowi I instancji, że wobec zeznań tych świadków nie było podstaw do uznania ich za niewiarygodne. Analiza zeznań wymienionych osób w zestawienia z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, w tym zeznaniami innych świadków, istotnie nie wykazują znamion, które by je dyskwalifikowały jako niewiarygodne. Przedstawione w tychże zeznaniach okoliczności związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością są spójne i uzupełniają się z innymi zeznaniami w stopniu pozwalającym na ustalenie rozmiarów i sposobu prowadzenia przez stronę nielegalnej działalności hazardowej. Zeznania M. W., co do ilości punktów, w których skarżący prowadził niezgodną z ustawą działalność oraz czynności faktycznych podejmowanych przez stronę w związku z organizacją gier, znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków, w tym świadków przesłuchanych w innych niż w tej sprawie lokalach. Jej zeznania w zakresie podjętej przez skarżącego próby zamaskowania swojej działalności poprzez posługiwanie się w kontaktach biznesowych innym imieniem i nazwiskiem również znajdują potwierdzenie w zeznaniach pracowników innych lokali i innych świadków – J. N., A. W., K. C.. Nie można również odmówić wiarygodności, kwestionowanym przez stronę, zeznaniom Z. A., którego imię, nazwisko i numer urządzenia widniały na naklejkach, którymi opatrzone były automaty. Skarżący zeznań wymienionego świadka nie podważył w jakikolwiek sposób poza gołosłownym twierdzeniem, podniesionym również w skardze kasacyjnej, iż zaprzeczenie przez Z. A. posiadania własności lub innego tytułu prawnego do automatów, było przyjętą przez tego świadka linią obrony. Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę zarówno organ jak i WSA, że skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazał się inicjatywą dowodową, która mogła by zmierzać do poparcia podnoszonych przez stronę twierdzeń lub wykazania wadliwości, niespójności lub niewiarygodności dowodów pozyskanych przez organy. Takiej inicjatywy skarżący nie wykazał również w postępowaniu sądowym. Nie jest również zasadne podnoszone w motywach skargi kasacyjnej twierdzenie strony, iż Sąd I instancji pominął okoliczność, że organ I instancji dokonał swoich ustaleń na podstawie pisma W. N. z dnia 28 lutego 2017 r. Wskazać w tym zakresie należy, że wymienione imię i nazwisko występuje w sprawie w innym niż podawane przez stronę kontekście. Jak bowiem wynika z dowodów tym imieniem i nazwiskiem posługiwał się skarżący w kontaktach biznesowych. Ponadto w aktach administracyjnych tej sprawy brak jest powołanego przez stronę pisma. Z tych przyczyn brak jest podstaw do uznania, że Sądowi I instancji umknęła przy dokonywaniu kontroli rozstrzygnięć wydanych w sprawie, okoliczność oparcia przez organ ustaleń o treść rzeczonego pisma. Reasumując tą część rozważań, za niezasadne uznać należało omówione zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, albowiem niewadliwie zgromadzony w sprawie administracyjnej materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, iż skarżący swoim zachowaniem i podejmowanymi czynnościami wypełniał definicję "urządzającego gry" w konsekwencji czego dokonano prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego spawy pod dyspozycję art. 89 ust. 4 1 lit. a) u.g.h., wobec urządzania przez stronę gier hazardowych bez koncesji. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, zarzutu naruszenia art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej, który został w ocenie strony naruszony poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego jej żądania odroczenia terminu wypowiedzenia się w sprawie, również i ten zarzut uznać należy za niezasadny. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, z analizy akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżący brał czynny udział w postępowaniu, składał między innymi wnioski oraz środki zaskarżenia na postanowienia organu. Co również słusznie stwierdził Sąd, a na co także wskazywał organ, skarżący pomimo przedstawionych zaświadczeń lekarski dotyczących jego stanu zdrowia podejmował faktyczne czynności związane z monitorowaniem przebiegu postępowania. Osobiście odbierał kierowaną do niego przez organy korespondencję, w tym postanowienie o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym. Powyższe oznaczało, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, że stan zdrowia skarżącego nie wykluczał możliwości zapoznania się przez stronę z aktami spawy osobiście, złożenia wniosku o wydanie kopii akt lub posłużenia się pełnomocnikiem w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.