II GSK 971/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 50/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem z podmiotami nieuprawnionymi oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 22 września 2017r., sygn. akt VI SA/Wa 50/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., obecnie Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka", "apteka", "przedsiębiorca") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też: "GIF", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] września 2016r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem z podmiotami nieuprawnionymi. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniach 12, 13 i 18 stycznia 2016r. w aptece ogólnodostępnej o nazwie [...], zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], prowadzonej przez stronę skarżącą, została przeprowadzona kontrola, z której sporządzono protokół Nr [...] z [...] stycznia 2016r. W trakcie wykonywania czynności kontrolnych ustalono, iż apteka dokonała zakupu produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych, w stosunku do których wydano decyzję o objęciu refundacją, od podmiotów nieposiadających zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, oraz dokonała sprzedaży produktów leczniczych i asortymentu wymienionego w art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2008r., nr 45, poz. 271 z późn. zm., dalej: "P.f.") do podmiotów prowadzących apteki ogólnodostępne. Przedsiębiorca, podczas kontroli, złożył ustne i pisemne oświadczenie, iż ewidencja dotycząca obrotu produktami leczniczymi oraz pozostałym asortymentem, prowadzona jest w jednym systemie komputerowym, zainstalowanym w aptece. Poinformował również kontrolujących, że w aptece nie są dokonywane przesunięcia międzymagazynowe towaru. Wybiórcza kontrola ewidencji komputerowej dokumentów zakupu za okres od 1 stycznia 2015r. do 12 stycznia 2016r. wykazała m.in.: - 2 faktury zakupu dokumentujące zakup produktów leczniczych od podmiotu nieuprawnionego, tj.: [...] z siedzibą [...], prowadzącej aptekę ogólnodostępną, zlokalizowaną w [...] przy ul. [...] (faktury nr [...] z [...].02.2015r. oraz [...] z dnia [...].08.2015r.); - 18 faktur zakupu dokumentujących zakup produktów leczniczych od podmiotu nieuprawnionego, tj. [...] (faktury nr: [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].03.2015r., [...] z dnia [...].04.2015r., [...] z dnia [...].05.2015r., [...] z dnia [...].06.2015r., [...] z dnia [...].07.2015r., [...] z dnia [...].08.2015r., [...] z dnia [...].10.2015r., [...] z dnia [...].10.2015r., [...] z dnia [...].10.2015r., [...]z dnia [...].10.2015r., [...] z dnia [...].10.2015r., [...] z dnia [...].11.2015r., [...] z dnia [...].11.2015r., [...] z dnia [...].11.2015r., [...] z dnia [...].11.2015r.); - 2 faktury zakupu, dokumentujące zakup produktów leczniczych od podmiotu nieuprawnionego, tj. [...], prowadzącej aptekę ogólnodostępną, zlokalizowaną w [...], przy ul. [...] (faktury nr [...] dnia [...].12.201r. oraz [...] z dnia [...].12. 2014 r.); - 1 fakturę zakupu, dokumentującą zakup wyrobów medycznych, w stosunku do których wydano decyzję o objęciu refundacją od podmiotu nieuprawnionego, nieposiadającego zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, tj. [...] (faktura nr [...] z dnia [...].11.2015r.) Wybiórcza kontrola ewidencji komputerowej dokumentów sprzedaży za okres od 1 stycznia 2015r. do 13 stycznia 2016r. wykazała m. in. [...] faktur sprzedaży na ogólną kwotę [...] zł dokumentujących rozchód produktów leczniczych o kategorii dostępności "[...]", do podmiotu nieuprawnionego, tj. [...] (faktury nr: [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].01.2015r., [...] z dnia [...].03.2015r., [...] z dnia [...].03.2015r., [...] z dnia [...].04.2015r., [...] z dnia [...].10.2015r.). Ponadto na podstawie udostępnionej w trakcie wykonywania czynności kontrolnych aptecznej ewidencji komputerowej, oświadczenia przedsiębiorcy oraz sporządzonych z systemu informatycznego apteki wydruków faktur sprzedaży, potwierdzonych przez przedsiębiorcę za zgodność z oryginałem organ stwierdził, że w aptece dokonano sprzedaży asortymentu wymienionego w art. 72 ust. P.f. do dwóch podmiotów prowadzących apteki ogólnodostępne, tj. [...] oraz [...]. Decyzją z [...] maja 2016r., Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: "WIF") nakazał skarżącej, prowadzącej aptekę ogólnodostępną o nazwie [...], zlokalizowanej w [...], przy ul. [...]- zaprzestania prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust. 5 P.f. z podmiotami nieuprawnionymi oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny. Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z [...] września 2016r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] maja 2016r. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 22 września 2017r., WSA w Warszawie stwierdził, że organy w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że Spółka dokonała zakupu produktów leczniczych oraz zakupu wyrobów medycznych w stosunku do których wydano decyzję o objęciu refundacją od przedsiębiorców nieposiadających zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo również ustalił, że Spółka prowadziła sprzedaż produktów leczniczych oraz asortymentu wymienionego w art. 72 ust. 5 P.f. do innych aptek ogólnodostępnych. WSA wskazał, że prawidłowo organy uznały, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dokumentacyjny dawał podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec Spółki w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących prowadzenia apteki w zakresie zaprzestania prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust.5 P.f. z podmiotami nieuprawnionymi. Zdaniem Sądu I instancji za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że podmiotem uprawnionym od którego apteka może dokonywać zakupu są hurtownie farmaceutyczne posiadające stosowne zezwolenie. Natomiast zbywać wskazane produkty apteka może jako podmiot detaliczny jedynie na rzecz ludności (art. 87 ust.2 pkt 1 P.f.), gdyż ciąży na niej obowiązek zaspokajania potrzeb ludności (pacjentów). Tym samym apteka nie może dokonywać sprzedaży i zakupu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust. 5 P.f. od i na rzecz innych aptek (podmiotów prowadzących apteki). Następnie Sąd I instancji nadmienił, że iż organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 120 ust. 1 pkt 2 P.f. nakazując aptece zaprzestanie prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust. 5 P.f. z podmiotami nieuprawnionymi. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego: art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2, art. 86a, art. 87 ust. 2 pkt. 1 i 2, art. 120 ust. 1 pkt. 2 P.f. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; II. Naruszenie prawa procesowego: art. 151 w związku z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, iż Główny Inspektor Farmaceutyczny nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie tego, czy sprzedaż produktów określonych w art. 72 ust. 5 P.f. była dokonywana w ramach działalności aptecznej czy poza nią, na dopuszczalność czego Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał w odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani nie dokonał żadnych ustaleń co należy rozumieć przez działalność "nieapteczną". Pismem z [...] lutego 2018r., wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w punkcie I oraz w punkcie II petitum skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji wadliwie zaakceptował stanowisko organów wskazujące, iż zostały zgromadzone w sposób zgodny z prawem dowody uzasadniające wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących prowadzenia apteki przez kasatora. Istota problemu prawnego, który w niniejszej sprawie wystąpił, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy prawa dopuszczają prawną możliwość obrotu produktami leczniczymi pomiędzy aptekami ogólnodostępnymi, a tym samym czy handel hurtowy produktami leczniczymi może być prowadzony w aptekach ogólnodostępnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dawał podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec Spółki w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień dotyczących prowadzenia apteki w zakresie zaprzestania prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust.5 P.f. z podmiotami nieuprawnionymi. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci włączonego do akt postępowania administracyjnego protokołu z kontroli wraz z załącznikami i fakturami VAT stanowił dowód, że skarżąca Spółka, prowadząca jako przedsiębiorca apteki ogólnodostępne, kupowała produkty lecznicze od podmiotów nieuprawnionych. Ta stwierdzona okoliczność faktyczna stanowiła o wydaniu zaskarżonej decyzji. Zasady i tryb dopuszczania do obrotu produktów leczniczych z uwzględnieniem w szczególności wymagań dotyczących jakości, skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania określa ustawa Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z art. 65 ust. 1 tej ustawy obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. W przypadku hurtowego obrotu produktami leczniczymi, podmiotami uprawnionymi do tego rodzaju działalności są wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych (v. art. 72 ust. 1 analizowanej ustawy). Art. 68 ust. 1 w/w ustawy przesądza, że obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych. Pojęcie obrotu hurtowego zostało zdefiniowane w art. 72 ust. 3 P.f. Definicja obrotu hurtowego produktami leczniczymi zawarta w polskiej ustawie stanowi odzwierciedlenie przepisów unijnych określonych w art. 1 pkt 17 dyrektywy 2001/83/WE, który definiuje dystrybucję hurtową produktów leczniczych jako jakąkolwiek działalność obejmującą zaopatrzenie, przechowywanie, dostawę lub wywóz produktów leczniczych, oprócz dostaw dla ludności. Obszar takiej działalności, zgodnie z cytowanym przepisem, obejmuje producentów lub ich składnice hurtowe, importerów, innych hurtowników czy też farmaceutów i osoby uprawnione do dostaw produktów leczniczych dla ludności w danym państwie członkowskim. Definicja ustawowa pojęcia "obrót hurtowy" po pierwsze wymienia rodzaje czynności, które wchodzą w zakres obrotu hurtowego. Po drugie określa katalog podmiotów, które dokonują takich czynności. Obejmuje on wytwórców produktów leczniczych, importerów, apteki, zakłady lecznicze dla zwierząt, innych hurtowników oraz inne upoważnione podmioty. Na mocy ust. 1 omawianego przepisu, obrót hurtowy produktami leczniczymi może być prowadzony wyłącznie przez hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne. Prowadzenie działalności w postaci hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia GIF. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 P.f., każdy podmiot dokonujący czynności wchodzących w zakres definicji obrotu hurtowego, musi uzyskać na taką działalność zezwolenie GIF. Tym samym treść definicji determinuje, jakiego rodzaju działania wymagają uzyskania przez przedsiębiorcę stosownego zezwolenia GIF, z drugiej strony zaś - jakie działania mogą być podejmowane bez tego rodzaju zezwolenia. Zgodnie z szerokim rozumieniem, pojęcia obrotu hurtowego, obejmuje "każdą formę przeniesienia własności produktu leczniczego" (M. Krekora, E. Traple, M. Świerczyński, Prawo farmaceutyczne, Warszawa 2008, s. 358). Obrotem hurtowym są zatem wszelkie czynności cywilnoprawne polegające zarówno na nabywaniu, jak i na zbywaniu produktów leczniczych. Przepisy art. 74 i nast. P.f. implementują do polskiego prawa zasadę wyrażoną w pkt. 36 preambuły do dyrektywy 2001/83/WE, zgodnie z którą każda osoba zaangażowana w hurtową dystrybucję produktów leczniczych powinna posiadać specjalne zezwolenie. Posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności hurtowej w branży produktów leczniczych wymaga explicite art. 77 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE. Art. 86 ust. 1 wprowadza definicję ustawową apteki. Zgodnie z nią, apteką jest placówka ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą usługi farmaceutyczne. Katalog tego typu usług, jest wymieniony w ust. 2 komentowanego przepisu. Głównym zadaniem aptek jest bezpośrednie zaopatrywanie ludności w produkty lecznicze. Pozostaje to w zgodzie z zasadą wyrażoną w art. 68 ust. 1 P.f., na podstawie której apteki są podstawowym podmiotem prowadzącym obrót detaliczny produktami leczniczymi. Sformułowanie "w szczególności", występujące w art. 86 ust. 1 oznacza, że w aptece ogólnodostępnej poza świadczeniem usług farmaceutycznych, określonych w ust. 2 tegoż artykułu może być prowadzona inna działalność, ale tylko w zakresie określonym przez inne przepisy tj. art. 86 ust. 5 i 8. Jak stanowi art. 87ust. 2 w/w ustawy, apteki ogólnodostępne przeznaczone są do: 1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2) wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2. Z kolei z przepisu art. 88 wynika, że kierownik apteki organizuje pracę apteki, przyjmując i wydając produkty lecznicze, wyroby medyczne oraz inne produkty (produkty graniczne wymienione w art. 72 ust. 5 P.f.). Zakup tych produktów powinien być dokonywany wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, o którym mowa w art. 74 P.f. Zgodnie z art. 96 ust. 1 P.f. produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: na podstawie recepty; bez recepty; na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Apteka ogólnodostępna jest zatem uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie określonym w art. 96 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Dokonywanie przez apteki ogólnodostępne zakupu produktów leczniczych od innej apteki ogólnodostępnej lub sprzedaż takich produktów do innej apteki ogólnodostępnej narusza powyższy przepis. W przedmiotowej sprawie, zasadne jest stanowisko WSA, iż skarżąca dokonała zakupu produktów leczniczych oraz zakupu wyrobów medycznych w stosunku do których wydano decyzję o objęciu refundacją od przedsiębiorców nie posiadających zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Prawidłowo również podzielił stanowisko organów, że skarżąca prowadziła sprzedaż produktów leczniczych oraz asortymentu wymienionego w art. 72 ust.5 P.f. do innych aptek ogólnodostępnych. Za prawidłowe należy uznać stanowisko, że podmiotem uprawnionym od którego apteka może dokonywać zakupu są hurtownie farmaceutyczne posiadające stosowne zezwolenie. Natomiast zbywać wskazane wyżej produkty apteka może jako podmiot detaliczny jedynie na rzecz ludności (art. 87 ust.2 pkt 1 P.f.), gdyż ciąży na niej obowiązek zaspokajania potrzeb ludności (pacjentów). Tym samym apteka nie może dokonywać sprzedaży i zakupu produktami leczniczymi i innym asortymentem wymienionym w art. 72 ust. 5 P.f. od i na rzecz innych aptek (podmiotów prowadzących apteki). Z przedstawionych wyżej powodów należy wskazać, że organy administracji, a następnie Sąd I instancji w sposób prawidłowy zastosowały przepisy prawa materialnego. Zdaniem NSA brak jest także podstaw do uznania za zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego wskazanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez WSA art. 151 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być uznany za skuteczny, gdyby trafne okazały się zarzuty naruszenia innych przepisów, podniesione w skardze kasacyjnej. Do naruszenia art. 151 p.p.s.a. doszłoby tylko wówczas, gdyby Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu nakazującym jej eliminację z obrotu prawnego, a mimo to oddaliłby skargę, względnie doszłoby do naruszenia innych przepisów, dających podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., a WSA błędnie naruszeń tych by nie dostrzegł. Tak jednak w przedmiotowej sprawie nie jest. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten pozwala Sądowi I instancji na uchylenie decyzji, o ile zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: wystąpi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (inne, aniżeli dające podstawę do wznowienia postępowania), a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a wpływ ten musiał być istotny. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji, ale naruszenie charakteryzujące się istotnością wpływu na wynik sprawy. O naruszeniu takim można mówić wówczas, że gdyby ono nie zaistniało, mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie. Powyższe oznacza, że nie można uznać zarzutów wskazanych w skardze a odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, iż Główny Inspektor Farmaceutyczny nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie tego, czy sprzedaż produktów określonych w art. 72 ust. 5 P.f. była dokonywana w ramach działalności aptecznej czy poza nią, za zasadnych. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.