II GSK 894/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3720/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 30 kwietnia 2021 r. nr POD.503.170.2020.AFR.3 w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla punkt drugi zaskarżonego wyroku i zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz A. Sp. z o.o. w P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Warszawie w punkcie pierwszym wyroku z 27 stycznia 2022 r. V SA/Wa 3720/21, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako: ppsa), po rozpoznaniu skargi A. sp z o.o. z siedzibą w P., zwanej dalej: "skarżącą", uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, dalej: "GIF", z 30 kwietnia 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach z 2 września 2020 r. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Ponadto, w punkcie drugim wyroku orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając GIF na rzecz skarżącej kwotę 1497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zasadniczą kwestią jest rozważenie, czy wnioskowanej zmianie nazwy apteki sprzeciwiają się przepisy szczególne. WSA w Warszawie nie podzielił przy tym stanowiska organów, że nazwanie apteki "[...]" stanowić będzie niedozwoloną reklamę, o której mowa w art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1977 ze zm.; dalej: "pf"). Sąd pierwszej instancji uznał bowiem, że nazwa ta jest neutralna semantycznie i nie zawiera w sobie żadnej zachęty do nabycia towarów ani skojarzeń z ofertą korzystniejszą niż w innych aptekach. Jednocześnie podkreślił, że stanowisko organów, że apteki ogólnodostępne o nazwie "[...]" tworzą w świadomości ich klientów niejako jedną firmę, będącą siecią aptek i w ten sposób zachęcają do korzystania z ich oferty, stając się przez to niedozwoloną reklamą, nie zostało w żaden sposób poparte dowodami zgromadzonymi w toku postępowania i w ocenie Sądu pozostało gołosłowne. WSA w Warszawie zaznaczył, że poza granicami kontrolowanej sprawy pozostaje ocena, czy działalność apteki narusza art. 94a ust. 1 pf, gdyż odbywa się to w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że – co do sprzeczności zmiany nazwy apteki z regulacjami ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej: "uznk") – organy nie wykazały w toku postępowania, że nazwa "[...]" stanowi firmę innego, konkretnego przedsiębiorcy, czy też zastrzeżony prawem znak towarowy. Ponadto, zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem orzecznictwa, na gruncie uznk, odmiennie niż w prawie własności przemysłowej, ustawodawca nie kreuje praw bezwzględnych skutecznych erga omnes, a tylko przewiduje system roszczeń ochronnych w przypadku zaistnienia niepożądanych działań rynkowych (czynów nieuczciwej konkurencji). WSA w Warszawie zwrócił uwagę również, że w spornym rozstrzygnięciu organ zdaje się utożsamiać pojęcia czynu nieuczciwej konkurencji z niedozwoloną reklamą. Tymczasem jakkolwiek granice normatywne tych kategorii prawnych są nieostre, to jednak czym innym jest "oznaczenie przedsiębiorstwa, które może wprowadzić klientów w błąd co do jego tożsamości" (art. 5 uznk), a czym innym "reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności" (art. 94a ust. 1 pf). Jakkolwiek bowiem celem obu działań jest zwiększenie zysku przedsiębiorcy, to jednak ich charakter jest odmienny w swej istocie. Pierwsze z nich ma z natury swej walor podstępu, drugie może, lecz nie musi wykazywać takiej cechy. Z tych wszystkich względów Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane w sprawie decyzje zapadły z naruszeniem art. 155 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł GIF, zwany dalej też: "skarżącym kasacyjnie", zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej w zakresie pkt 1 zaskarżonego wyroku wniósł o uchylenie pkt 2 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie zasądzenie od GIF na rzecz skarżącej kwoty 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także o przeprowadzenie rozprawy. Na podstawie art. 174 § 1 i 2 ppsa skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 155 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 756 ze zm.; dalej: "kpa") przez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 30 kwietnia 2021 r. wskazane przez organy powody nie stały na przeszkodzie zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej przy ul. [...] w P., podczas gdy orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że za zmianą ww. zezwolenia nie przemawia ani interes społeczny ani słuszny interes strony, co winno skutkować oddaleniem skargi jako niezasadnej; 2. art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 230 § 1 i 2 ppsa oraz § 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) przez zasądzenie od GIF na rzecz skarżącej kwoty 1497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, podczas gdy wpis stały w sprawach skarg dotyczących decyzji wydanych w trybie zmiany aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł, co skutkowało zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania w nieprawidłowej wysokości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej GIF przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów sformułowanych w petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie w części skargi kasacyjnej w zakresie punktu 1. zaskarżonego wyroku ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na jej rzecz. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 ppsa) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed NSA nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, jednakże tylko w zakresie wyartykułowanym w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, choć zarzut ten został częściowo wadliwie skonstruowany, co zostanie wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. W pozostałym zakresie skargę kasacyjną uznać należało za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Przed ustosunkowaniem się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy poczynić kilka uwag natury ogólnej, bowiem budowa procedowanej skargi kasacyjnej nie jest wolna od wad. Zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, sformułowane muszą być z odniesieniem do przepisów, które zastosował wojewódzki sąd administracyjny. Podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ppsa – naruszenie przepisów postępowania – może się przejawiać bowiem w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zatem naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Dodatkowo jednak w przypadku zarzutów skierowanych wobec tego rodzaju przepisów strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W związku z powyższym wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej błędnie powiązał zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 230 § 1 i 2 ppsa z § 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wskazany przepis Rozporządzenia został błędnie niezastosowany przez Sąd pierwszej instancji. Stwierdzono ułomność skargi kasacyjnej nie czyni jednak jej rozpoznania niemożliwym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 27 stycznia 2022 r., uchylając zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję, w sposób nieprawidłowy zasądził od GIF na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 1 497 złotych (pkt 2 wyroku). Zgodnie bowiem z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 ppsa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, a więc także i wynagrodzeniu pełnomocnika strony wygrywającej proces, ma charakter wtórny w stosunku do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stanowiąc – co do zasady – jego konsekwencję. Mając to na względzie, NSA doszedł do konstatacji, że WSA w Warszawie naruszył art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 230 § 1 i 2 ppsa przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sprawa, w której orzeczono o zwrocie kosztów postępowania, jest sprawą z zakresu aptekarstwa i zakładów opieki zdrowotnej w rozumieniu § 2 ust. 2 pkt 21 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 535), podczas gdy orzekano w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, do której znajduje zastosowania § 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe skutkowało zasądzeniem na rzecz skarżącej zawyżonych kosztów postępowania przez Sąd pierwszej instancji, który wadliwie przyjął, że należy w niniejszej sprawie wpis sądowy wynosił 1 000 złotych, w sytuacji gdy skarżąca była zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 złotych. Stąd rozstrzygnięcie zawarte w punkcie pierwszym niniejszego wyroku. W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 155 kpa, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w dotychczasowym orzecznictwie, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczano zmianę decyzji o zezwoleniu na prowadzenie apteki w zakresie danych podmiotu prowadzącego aptekę i nazwy apteki (por. np. wyrok: NSA z 21 września 2011 r. II GSK 871/10). Zmiana treści zezwolenia na prowadzenie apteki może nastąpić w drodze decyzji zmieniającej wydawanej na podstawie art. 155 kpa w zw. z art. 99 ust. 2 pf, gdyż w pf nie uregulowano samodzielnie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia. Zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego z udziałem tych samych stron. Z powyższego wynika więc, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. W istocie zatem rozważenia wymaga, czy po pierwsze: za zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a po drugie: przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie sprzeciwiają się zmianie ostatecznej decyzji – zezwolenia na prowadzenie apteki w zakresie zmiany spornej nazwy apteki. Sąd pierwszej instancji skoncentrował swoje rozważania na punkcie drugim, a także na punkcie pierwszym, ale tylko w zakresie interesu społecznego (por. "W ocenie Sądu, odmawiając zmiany pozwolenia na prowadzenie apteki organu naruszyły art. 155 kpa, bowiem oba wskazane przez nie powody nie są trafne, zarówno co do sprzeczności z przepisami szczególnymi, jak też z interesem społecznym"). WSA w Warszawie swoim badaniem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem nie objął w zasadzie wykazania przez stronę swojego słusznego interesu, uchylając ją z innych powodów. Tymczasem organ w zarzucie nr 1 skargi kasacyjnej skupił się na przesłance wykazania interesu społecznego lub słusznego interesu strony, pomijając kwestię ewentualnego sprzeciwiania się zmianie decyzji przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa (zdaniem GIF "(...) orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że za zmianą ww. zezwolenia nie przemawia ani interes społeczny, ani słuszny interes strony, co winno skutkować oddaleniem skargi jako niezasadnej"). Naczelny Sąd Administracyjny zaś związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, a zatem – wobec takiego sformułowania zarzutów - nie może wypowiadać się o kwestiach w nich nie podniesionych. Przechodząc z kolei do kwestii wykazania interesu społecznego lub szczególnie uzasadnionego interesu strony, to powołać w tym miejscu warto poglądy doktryny prawniczej, zgodnie z którymi: "uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 kpa należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony" (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 155, LEX/el.). W konsekwencji, w doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że organ, wydając decyzję, o której stanowi wyżej powołany przepis, musi uwzględniać obowiązek dokonania analizy poszczególnych środków pod kątem ich proporcjonalności, skuteczności, celowości i słuszności w relacji do chronionego dobra, ale również z uwzględnieniem zasady wyważania słusznych interesów strony, co oznacza również konieczność uwzględniania interesów ekonomicznych strony (por. m.in. wyrok NSA z 15 października 2019 r. II OSK 2881/17). GIF twierdzi w skardze kasacyjnej, że skarżąca nie wykazała w tej sprawie ani zaistnienia interesu publicznego, ani słusznego interesu strony. W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że organ nie może powoływać się na powyższe, skoro sam dopuścił się naruszenia art. 79a § 1 kpa, zgodnie z którym: "W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się". W orzecznictwie i doktrynie zwraca się bowiem uwagę, że przepis art. 79a kpa ustanawia dodatkowy obowiązek informacyjny organu względem strony postępowania. Przepis ten wzmacnia realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, obligując organ do mobilizowania strony do wykazywania większej aktywności w postępowaniu, konkretyzuje i uzupełnia dyspozycję art. 10 i art. 81 kpa w tym znaczeniu, że zobowiązuje expressis verbis organ administracji publicznej prowadzący postępowanie na żądanie strony, do zawiadomienia strony o określonej w tych przepisach "możliwości" wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wynikający z art. 79a § 1 kpa obowiązek organu koncentruje się wokół identyfikacji niespełnionych (bądź niewykazanych) przesłanek uwzględnienia żądania, nie zaś katalogu dowodów, za pomocą których określone fakty powinny zostać udowodnione. Nie da się jednak wykluczyć, że w pewnych przypadkach należy stronie udzielić także informacji, za pomocą jakich kategorii dowodów powinna dążyć do uzyskania oczekiwanego rozstrzygnięcia. Organ na podstawie art. 79a kpa powinien wskazać stronie przesłanki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej. Dotyczy to przesłanek, na których zaistnienie strona ma lub może mieć obiektywnie wpływ (przesłanki zależne od strony). Wystosowanie informacji musi być poprzedzone wyrażeniem oceny organu w stosunku do zgromadzonego materiału dowodowego, zanim przystąpi on do sporządzania decyzji. Celem art. 79a § 1 kpa jest bowiem zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawianych dowodów, nie korzysta z takiej możliwości. Jak wynika natomiast z akt administracyjnych (vide k. 25), wezwanie organu pierwszej instancji wystosowano – na podstawie art. 50 § 1 kpa – w celu ustalenia, czy zezwoleniobiorca nie przestał spełniać warunków określonych przepisami prawa, wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, w tym w szczególności, czy zezwoleniobiorca nie naruszył przepisów art. 99 ust. 3 pkt 2-3 pf. Wobec takiej treści wezwania i wyartykułowanego w nim zagrożenia de facto cofnięcia zezwolenia nie należy się dziwić, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów. Przed wydaniem decyzji odmownej organ powinien był zaś wystosować do skarżącej wezwanie w trybie art. 79a § 1, pozostawiając jej otwarty katalog dowodów celem wykazania przesłanek, o których mowa w art. 155 kpa, aby stworzyć skarżącej możliwość uchronienia się przed negatywną dla niej decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie podziela natomiast stanowisko, że sensem art. 79a § 1 jest to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego lub postępowania przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezastosowanie przez organ art. 79a kpa musi prowadzić do upadku powstałych w związku z powyższym zaniechaniem negatywnych konsekwencji dla skarżącej o charakterze materialnoprawnym w postaci braku ziszczenia – w ocenie skarżącego kasacyjnie – przesłanek, o których mowa w art. 155 kpa. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za częściowo usprawiedliwioną na podstawie art. 188 ppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W pozostałym zakresie wniesiony środek zaskarżenia, jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, podlegał oddaleniu, o czym w tej części NSA orzekł na podstawie art. 184 tej ustawy. Ponadto, na podstawie art. 207 § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony ze względu na charakter stwierdzonego naruszenia prawa.