II GSK 747/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.Sp. z o.o. w likwidacji w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3747/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w likwidacji w O. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 5 maja 2021 r. nr PHW.532.1.2020.MIZ.4 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu zbycia produktów leczniczych podmiotowi prowadzącemu działalność poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w likwidacji w O. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 18750 (osiemnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2021 r. V SA/Wa 3747/21, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako: "ppsa"), oddalił skargę A. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w O., zwanej dalej: "skarżącą" lub też "skarżącą kasacyjnie", na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, dalej: "GIF", z 5 maja 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zbycie podmiotowi prowadzącemu działalność poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów leczniczych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez uprzedniego zgłoszenia GIF. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiodła skarżąca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc: na podstawie art. 188 ppsa o uchylenie skarżonego wyroku i rozpatrzenie skargi; na podstawie art. 135 w zw. z art. 193 ppsa o umorzenie postepowania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Nadto, wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na jej rzecz, według norm prawem przepisanych, oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 § 1 i 2 ppsa skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 151 ppsa przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") przez niezebranie pełnego materiału dowodowego oraz przekroczenie w niniejszej sprawie granic swobodnej oceny dowodów polegające na arbitralnym przyjęciu na podstawie kopii faktur VAT załączonych do akt sprawy, że strona zbywała na rzecz spółki prowadzącej działalność za granicą produkty lecznicze zagrożone brakiem dostępności na terytorium RP, nie dokonując uprzedniego zgłoszenia, podczas gdy organ przekonująco nie uzasadnił tej tezy i nie zostało przeprowadzone w tym zakresie jakiekolwiek dalsze postępowanie dowodowe, w szczególności celem potwierdzenia informacji uzyskanych za pośrednictwem innego organu, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego, i stanowiących dowody w odrębnym postępowaniu prowadzonym wobec innego podmiotu, w tym ustalenie, czy każda z pozycji wskazanych na fakturze znajdowała się w dacie wskazanej na fakturze na tzw. czarnej liście, podczas gdy w żaden sposób nie zostało wykazane i potwierdzone, że przedstawione wyżej okoliczności faktycznie zaistniały – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa; 2. art. 151 ppsa poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 77, art. 80 kpa przez niezebranie pełnego materiału dowodowego oraz przekroczenie w niniejszej sprawie granic swobodnej oceny dowodów polegające na błędnym przyjęciu, że faktury VAT znajdujące się w zebranym przez organ materiale dowodowym stanowią rozstrzygający dowód, że skarżąca faktycznie zbywała produkty na rzecz przedsiębiorcy zagranicznego, podczas gdy znajdujące się w aktach sprawy faktury nie zwalniają organu z obowiązków nałożonych na niego przez art. 7, art. 77, art. 80 kpa, bowiem faktura jest tylko jednym z dowodów w sprawie podlegającym swobodnej ocenie organu, natomiast nie kreuje wzajemnych zobowiązań stron umowy, zaś prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwala w sposób jednoznaczny na ustalenie, czy do zbycia i wydania wszystkich wskazanych w ww. fakturach leków faktycznie doszło – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 iit. c ppsa; 3. art. 151 ppsa przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 kpa przez niezebranie pełnego materiału dowodowego oraz przekroczenie w niniejszej sprawie granic swobodnej oceny dowodów w kontekście ustalenia wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącą, bowiem w stanie faktycznym sprawy ocena zgromadzonych dowodów nie pozwala w sposób jednoznaczny na ustalenie, czy do zbycia i wydania wszystkich wskazanych w ww. fakturach leków faktycznie doszło, a okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wysokości nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, ponieważ zgodnie z art. 127b ust. 2 Prawa farmaceutycznego karę w takim przypadku wymierza się w wysokości do 5% wartości rocznego obrotu netto, nie mniejszej jednak niż dwukrotna wartość wywiezionych lub zbytych produktów, a w rozpoznawanej sprawie organ ustalił wysokość kary na podstawie drugiej z powyższych przesłanek, tj. w odniesieniu do wartości zbytych przez skarżącą leków, co oznacza, że każda pozycja na fakturze powinna być przedmiotem odrębnej oceny organu, gdyż bezpośrednio wpływa na wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa; 4. art. 37av ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (powoływanej dalej jako: "pf") w zw. z art. 85 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 Nr 173 poz. 1807 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych") przez: – błędną wykładnię, zgodnie z którą oddział przedsiębiorcy zagranicznego, który może prowadzić działalność wyłącznie na terenie Polski, rozumiany jest jako podmiot prowadzący działalność poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; – oraz błędną wykładnię uznającą, że każda sprzedaż dokonywana do oddziału podmiotu zagranicznego jest niezgodna z celem ww. przepisu pf oraz wykładnią tego aktu prawnego, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia art. 127b ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37av pf przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącą ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a pf za działanie wbrew art. 37av pf, a tym samym niesłuszne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w oparciu o ww. przepisy; 5. art. 151 ppsa przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 120 ust. 1 pkt 2 pf przez błędną wykładnię i niewydanie względem skarżącej decyzji dostosowawczej, a bezpodstawne nałożenie na nią kary pieniężnej, podczas gdy zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 2 pf w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień, a zatem w niniejszej sprawie, w związku z przyjęciem przez organ, że takie uchybienia w działalności skarżącej występują, winien on najpierw uruchomić procedurę na podstawie ww. przepisu, tj. wydać w stosunku do skarżącej decyzję dostosowawczą, a czego nie uczynił – co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów sformułowanych w petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIF wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jego rzecz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 193 zdanie drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd drugiej instancji nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 ppsa. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania zarzutów kasacyjnych. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnienia wymaga bowiem, że niniejsza skarga kasacyjna została skierowana przeciwko wyrokowi, którym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję wydaną w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za zbycie podmiotom prowadzącym działalność poza terytorium RP produktów leczniczych i środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, zagrożonych brakiem dostępności na terytorium RP, bez uprzedniego zgłoszenia tego zamiaru GIF. Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 § 1 i 2 ppsa. W postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w pierwszej kolejności i co do zasady ocenie podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po stwierdzeniu ich bezzasadności lub bezskuteczności możliwa staje się weryfikacja prawidłowości sądowoadministracyjnej wykładni lub stosowania prawa materialnego w granicach podniesionych zarzutów materialnoprawnych. Istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie, powodują jednak konieczność rozpoznania najpierw zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego, gdyż o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przesądzały prawidłowo zinterpretowane normy prawa materialnego. Przechodząc do analizy sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy zwrócić uwagę, że przepis art. 174 pkt 1 ppsa przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Autor skargi kasacyjnej powinien zatem wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego. Chodzi więc o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Autor skargi kasacyjnej musi wykazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Rozpoznając zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia do WSA w Warszawie stała się decyzja GIF, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 48 054 960,06 złotych w związku ze zbyciem produktów leczniczych zawartych w wykazie, o którym mowa w art. 37av ust. 14 pf, na rzecz podmiotu prowadzącego działalność poza terytorium RP, bez uprzedniego zgłoszenia GIF. Sprawy analogiczne do niniejszej były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 5 czerwca 2025 r. II GSK 2643/21 oraz z 15 maja 2025 r. II GSK 2543/21. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela poglądy i oceny prawne zaprezentowane w powyższych wyrokach tutejszego Sądu. Ocena charakteru prawnego decyzji w przedmiocie kary pieniężnej winna zatem przede wszystkim dotyczyć okoliczności będącej podstawą osi sporu w niniejszej sprawie, a mianowicie prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że zakres badania sprawy przez organy administracji wyznaczały przede wszystkim art. 37av pf ust. 1 pkt 2 pf w związku ze stanowiącym podstawę do wymierzenia kary art. 127b ust. 1 pf (w brzmieniu sprzed 6 czerwca 2019 r.: "Karze pieniężnej podlega przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej, który wbrew przepisom art. 37av Prawa farmaceutycznego dokonał wywozu lub zbycia produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych"). Wskazania wymaga również, że pomiędzy momentem, w którym skarżąca dokonała sprzedaży za granicę produktów leczniczych zagrożonych brakiem dostępności, a czasem wydania zaskarżonej decyzji, przepisy prawa, tj. pf, ulegały zmianom. Transakcje dokonane przez skarżącą kasacyjnie, a zakwestionowane przez organ, miały miejsce w okresie od 29 września 2016 r. do 31 stycznia 2017 r., kiedy to opisany powyżej obowiązek zgłaszania uregulowany był w art. 78a ust 1 pf. Z kolei postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zostało wszczęte, gdy to obowiązywał już art. 37av pf ustanawiający analogiczne obowiązki, jak te określone wcześniej w art. 78a pf. Ustawa prawo farmaceutyczne jest aktem prawnym regulującym m.in. zasady obrotu hurtowego i detalicznego produktami leczniczymi (art. 65 ust. 1 pf). Przepis 37av pf przewiduje natomiast obowiązek zgłaszania GIF tych produktów, które są zagrożone brakiem dostępności na terenie Polski. Ich wykaz jest ogłaszany co dwa miesiące w formie obwieszczenia i publikowany w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia, zamieszczanym w Biuletynie Informacji Publicznej tego organu. Nałożenie przez GIF kary pieniężnej na przedsiębiorcę naruszającego powyższe wymogi dotyczące obrotu produktami leczniczymi, środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobami medycznymi jest obligatoryjne, co oznacza, że mamy do czynienia z tzw. decyzją związaną. Sporne w niniejszej sprawie było, czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "podmiotu prowadzącego działalność poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". W realiach kontrolowanej sprawy, co nie jest kwestionowane, skarżąca wystawiła na rzecz B. s.r.o. sp. z o.o. Oddział w P. faktury VAT dokumentujące sprzedaż produktów wymienionych w kolejnych obwieszczeniach Ministra Zdrowia w sprawie wykazu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na stronach od 8 do 12 zaskarżonej decyzji GIF wskazał transakcje, które stały się podstawą nałożenia kary pieniężnej. We wniesionej skardze kasacyjnej prezentowane jest stanowisko, że sprzedaż produktów leczniczych na rzecz oddziału przedsiębiorcy zagranicznego nie jest tożsama ze sprzedażą produktów leczniczych temu przedsiębiorcy zagranicznemu, albowiem oddziałał przedsiębiorcy zagranicznego jest odrębną od przedsiębiorcy zagranicznego formą prawną prowadzenia działalności gospodarczej i mógł on prowadzić działalność gospodarczą w Polsce, m.in. na podstawie art. 85 nieobowiązującej już ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej: "usdg"). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnić należy, że w procesie wykładni prawa nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej przez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. postanowienie SN z 26 kwietnia 2007 r. I KZP 6/07; postanowienie NSA z 9 kwietnia 2009 r. II FSK 1885/07; wyroki NSA z: 19 listopada 2008 r. II FSK 976/08, 2 lutego 2010 r. II FSK 1319/08, 2 marca 2010 r. II FSK 1553/08; oraz wypowiedzi doktryny: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n., L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83). Żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym – jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). Tylko bowiem realizacja tej dyrektywy wykładni prawa, określanej jako argumentum a rubrica, gwarantuje zupełne i niesprzeczne odczytanie danej instytucji prawa z przepisów prawa (por. L. Morawski, op. cit., s. 152 i n.). Pogląd ten, odzwierciedlający stanowisko najnowszej nauki prawa w zakresie dyrektyw wykładni prawa, został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów tegoż Sądu z 14 marca 2011 r. II FPS 8/10. Jego adekwatność do współczesnych problemów związanych z sądową wykładnią prawa ukazuje m.in. rozpoznawana sprawa. Uwzględniając powyższe wymogi, należy podkreślić, że na gruncie pf ustawodawca posługuje się terminem "podmiot prowadzący działalność poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Termin ten nie został w ustawie zdefiniowany. Nie stanowi on również wprost synonimu przedsiębiorcy zagranicznego, znanemu polskiemu ustawodawstwu. Skoro zatem literalna wykładania tego przepisu nie przynosi oczekiwanego rezultatu, który pozwalałby na jednoznaczne zdekodowanie treści normy prawnej, konieczne jest sięgnięcie do pozostałych metod. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał, choć dosyć lakonicznej, to prawidłowej wykładni art. 37av ust. 1 pkt 2 pf, która legła u podstaw oddalenia skargi na decyzję organu nadzoru farmaceutycznego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, oddział stanowi jedynie wyodrębnioną organizacyjnie część działalności przedsiębiorstwa zagranicznego i nie posiada odrębnej osobowości prawnej oraz odrębnego statusu podatnika. Rozwijając stanowisko Sądu pierwszej instancji, przypomnienia w tym miejscu wymaga, i co jest istotne, że podmiot, na rzecz którego zostały wystawione faktury sprzedaży – jest przedsiębiorcą zagranicznym, który w Polsce wykonywał działalność gospodarczą w ramach oddziału. Zasady funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych. Stosownie do art. 211 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 650), do oddziałów przedsiębiorców zagranicznych utworzonych na podstawie dotychczasowych przepisów stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 4 tj. ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w RP oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na zasadach określonych w ustawie. Osobą zagraniczną w rozumieniu tej ustawy jest zgodnie z art. 3 pkt 5: a) osoba fizyczna nieposiadająca obywatelstwa polskiego, b) osoba prawna z siedzibą za granicą, c) jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą. Według art. 3 pkt 7 przedsiębiorcą zagranicznym – w rozumieniu ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych – jest osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą oraz obywatel polski wykonujący działalność gospodarczą za granicą. Natomiast oddział zdefiniowany został w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, jako wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium RP. Na podstawie postanowień zawartych w art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych, przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą. Przytoczone uregulowania są analogiczne, jak uregulowania obowiązującej w 2016-2017 r. usdg. Ocena prawna kwestii prowadzenia oddziału przez przedsiębiorców zagranicznych wielokrotnie stała się przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Podzielając stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 18 marca 2011 r. II FSK 1773/09, na gruncie usdg, należy wskazać, że zachowuje ono aktualność, podniesiono w nim, że "w tym zakresie znajdzie zastosowanie definicja legalna tego pojęcia sformułowana w art. 5 pkt 4 usdg. Także w literaturze i judykaturze odnoszącej się do przedsiębiorców zagranicznych wskazuje się, że oddział stanowi formę organizacyjno-prawną, za pomocą której przedsiębiorca zagraniczny wykonuje działalność gospodarczą poza miejscem jego siedziby (por. C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2005, s. 350-351 oraz M. Zdyb, Prawo działalności gospodarczej. Komentarz do ustawy, Kraków 2000, s. 561-562). Tym samym nie można przypisać oddziałowi spółki odrębnej podmiotowości prawnej, która mogłaby być podstawą do samodzielnego zatrudniania pracowników. Jeżeli w rozpoznawanej sprawie (...) odział Spółki zatrudnia pracowników, to wchodzi w stosunek pracy korzystając z podmiotowości prawnej Spółki jako takiej. Nawet jeżeli zatrudnienie dokonuje się w imieniu oddziału, to owe "imię" jest pochodną podmiotowości prawnej Spółki. Na gruncie usdg nie można zatem wywieść odrębności prawnej oddziału od spółki, którego separacja od "centrali" Spółki polega tylko na funkcjonalnym i przestrzennym wydzieleniu składników siły produkcyjnej. Odrębność taka nie przekłada się jednak na odrębność prawną, co wynika z definicji legalnej zawartej w art. 5 pkt 4 usdg". Zatem, również w świetle powołanych przepisów ustawy nowej – podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot – przedsiębiorca zagraniczny. Oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, stanowi ona jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Tak więc podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje przedsiębiorca zagraniczny. Oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią. Nie można zatem przypisać oddziałowi spółki odrębnej podmiotowości prawnej (tak: NSA w wyrokach z: 30 stycznia 2025 r III FSK 1274/24, 8 maja 2025 r. III FSK 172/25). Zauważenia wymaga również, że przyjęcie odmiennego stanowiska – zgodnego ze stanowiskiem kasatora – stanowiłoby potencjalne zagrożenie dla bytu wprowadzonej regulacji art. 37av pf, a nadto mogłoby być podstawą do wielu nadużyć i omijania ustanowionego tam zakazu. Wszak sprzedaż leków oddziałowi przedsiębiorcy zagranicznego stanowi w istocie przeniesienie ich własności na rzecz tego przedsiębiorcy, który może nimi w dowolny sposób dysponować. Podkreślić także trzeba, że ww. przepis nie dotyczy generalnego zakazu zawierania z podmiotami zagranicznymi, czy podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą poza terytorium RP, jakichkolwiek umów, a jedynie wymaga zgłoszenia GIF zamiaru dokonania zbycia produktów leczniczych umieszczonych w wykazie, a więc produktów zagrożonych brakiem dostępności dla pacjentów. Norma ta ma w swoim założeniu ochronę życia i zdrowia ludzkiego, jednej z konstytucyjnie chronionych wartości, które uzasadniają ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem wykładnia takiego przepisu powinna być dokonywania z uwzględnieniem celu, w jakim przepis został wprowadzony do porządku prawnego. Konkludując, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Podmiot zagraniczny – prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału – nie przestaje być podmiotem zagranicznym, który prowadzi działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem sprzedaż na jego rzecz produktów leczniczych objętych wykazem, wymaga uprzedniego zgłoszenia tego zamiaru do GIF, zaś w przypadku braku takiego zgłoszenia, zachodzą w sprawie podstawy do nałożenia na podmiot sprzedający administracyjnej kary pieniężnej. Z tego też względu obie części podniesionego w pkt III 4 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, okazały się bezzasadne. Odnosząc się natomiast do podniesionych zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice rozpoznania przez NSA. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. A zatem wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed sądem drugiej instancji nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. FSK 1657/04; 12 października 2005 r. I FSK 155/05; 23 maja 2006 r. II GSK 18/06; 4 października 2006 r. I OSK 459/06). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że nie mógł zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 151 ppsa w nawiązaniu do art. 8 i 77 kpa, ponieważ zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu nie wskazano konkretnej jednostki redakcyjnej art. 8 i art. 77 kpa, a przepisy te zawierają kilka jednostek redakcyjnych (paragrafów). W judykaturze prezentowane jest bowiem stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 2 kwietnia 2014 r. I OSK 614/13; 14 marca 2013 r. I OSK 1799/12). W kontekście pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez niedostrzeżenie niezebrania pełnego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic jego swobodnej oceny, a w konsekwencji rzekomego arbitralnego przyjęcia przez organ, że faktury VAT zgromadzone w aktach stanowią o tym, że skarżąca zbywała na rzecz spółki prowadzącej działalność za granicą produkty lecznicze zagrożone brakiem dostępności, wyjaśnienia wymaga, że faktury VAT, których wystawcą była skarżąca, nie były co do zasady przez nią kwestionowane odnośnie do faktycznego dokumentowania transakcji sprzedaży objętych nimi produktów, a co za tym idzie skarżąca nie kwestionowała faktu, że faktury VAT nie miały charakteru fikcyjnego (tzw. puste faktury), które zostały wystawione jedynie w celu nielegalnego rozliczenia podatku od towarów i usług i nie były powiązane z realnym zdarzeniem gospodarczym (sprzedaż produktów leczniczych). Skarżąca w zakresie zgromadzonych faktur kwestionowała w zasadzie, że nie stanowią one zupełnego materiału dowodowego w sprawie, a nadto że nie zostały one pozyskane w toku toczącego się postępowania. Wskazywała natomiast, że stanowiły one przedmiot analizy w postępowaniu skarbowym – nie dotyczącym jej – a nie w ramach toczącego się postępowania przed inspekcją farmaceutyczną. Tymczasem, znajdujące się w aktach faktury VAT zostały zgromadzone w toku postępowania – w wyniku dołączenia ich do raportu z przeprowadzonej kontroli doraźnej, co wprost wskazano w treści decyzji. Co więcej, organy kontroli skarbowej współpracowały z organami inspekcji farmaceutycznej w zakresie skompletowania materiału dowodowego informując o wykrytych nieprawidłowościach. Pozyskane przez organy kontroli skarbowej informacje zostały następnie przekazane do GIF, jako organu właściwego do prowadzenia kontrolowanego postępowania, przez Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie. Organ ten prowadził postępowanie na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o KAS, a następnie przekazał dokumenty i informacje na podstawie art. 299 § 3 pkt 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa właściwemu w sprawie organowi inspekcji farmaceutycznej. Argumentacja skarżącej w tym zakresie nie znajduje zatem uzasadnienia, gdyż jak prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, organ przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z zasadami postępowania dowodowego, określonymi w przepisach kpa. Przypomnieć też należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 7 kpa na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, z kolei zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie można też zapominać o treści art. 75 § 1 kpa, zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto, z zasadami postępowania administracyjnego takimi jak zasada oficjalności, zasada prawdy obiektywnej koresponduje zasada dotycząca rozkładu ciężaru dowodowego. W postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r. II OSK 603/16). W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 października 2007 r. II GSK 172/07 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od lojalnego współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2011 r. II GSK 273/10, 10 grudnia 2010 r. OSK 1677/10). W ramach lojalnego współdziałania w celu wyjaśniania okoliczności faktycznych, strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym niemniej cały czas podkreśla się, że obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Organ ma zatem obowiązek poszukiwania dowodów, jednak obowiązek ten nie jest nieograniczony w swoim zakresie, bowiem z przepisu art. 77 § 1 kpa nie wynika wcale, że na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Z cytowanego wyżej przepisu nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Przyjmuje się również, że jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1933/08). W świetle powyższego przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie organy nie miały obowiązku poszukiwania dowodów, które stanowiłyby de facto kontrdowód co do własnych ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżąca współpracowała z organem, wyłącznie na jego wezwanie przedstawiając żądane przez organ faktury, nie przedstawiając jednocześnie okoliczności mogących podważyć wynikające z faktur VAT fakty dotyczące sprzedaży określonych leków. Prawidłowo też organ wyszczególnił w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że – wbrew stanowisku skarżącej – nie wszystkie z faktur, które znalazły się w aktach administracyjnych postępowania, stanowiły podstawę do określenia wymiaru nałożonej kary pieniężnej. Organ na stronach 8-12 decyzji wydanej w drugiej instancji, szczegółowo rozpisał każdą fakturę, uwzględniając tylko te pozycje, które zostały objęte kolejnymi obwieszczeniami Ministra Zdrowia, a także wyszczególniając kwotę sprzedaży. Tylko wskazane enumeratywnie przez GIF w treści decyzji faktury oraz poszczególne na nich pozycje stały się podstawą do wydania decyzji i brane były pod uwagę przy określeniu wymiaru kary, co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Powyższe świadczy o kompleksowym podejściu i dokonaniu szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego przez organ. Co więcej – skarżącej od samego początku zapewniono czynny udział w postępowaniu, na każdym jego etapie, zaś jej stanowisko sprowadzało się w istocie nie tyle co do zakwestionowania poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego, a do oceny zaistniałych okoliczności pod względem prawnym. Zatem w analizowanym stanie faktycznym, zgodnie z art. 81 kpa, w ten sposób ustalone okoliczności faktyczne mogły zostać uznane za udowodnione, albowiem skarżąca miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i twierdzeń organu, w obu instancjach postępowania administracyjnego, zaś skutecznie ich nie zakwestionowała. Tym samym nie sposób podzielić stanowisko skarżącej o niekompletności zgromadzonego materiału dowodowego czy dowolnej jego ocenie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, w tym postępowanie dowodowe, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do oceny, czy skarżąca dokonała sprzedaży produktów leczniczych, na podstawie przedstawionych faktur. Zgromadzenie w toku postępowania administracyjnego ich kserokopie dokumentują nieuprawniony obrót produktami leczniczymi oraz potwierdzają, że doszło do tego bez uprzedniego zgłoszenia tego zamiaru Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu. NSA podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że okoliczność ta została ponad wszelką wątpliwość wyjaśniona, zaś organ nie ma obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt. Tym samym, zarzuty podniesione w pkt. II 1-3 petitum skargi kasacyjnej, okazały się bezzasadne. Wyjaśnienia również wymaga, że powołany wraz z nimi art. 151 ppsa jest przepisem wynikowym, który mógłby zostać naruszony wyłącznie gdyby powiązane z nim naruszenie przepisów postępowania okazało się skuteczne. Odnosząc się z kolei do ostatniego z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, powołanego w petitum skargi kasacyjnej w pkt III 5, wskazać należy, że w ocenie NSA, z treści postawionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu, jak i jej uzasadnienia nie wynika, by skarżąca wdawała się w spór co do wykładni art. 120 ust. 1 pkt 2 pf, a wręcz przeciwnie, wskazała, że organ naruszył ww. przepis bezpodstawnie nakładając na nią karę, w sytuacji gdy winien on najpierw uruchomić procedurę w tym przepisie przewidzianą. W istocie zatem zarzuca brak zastosowania ww. przepisu, a nie jego błędną wykładnię. Tym samym rozpoznanie tego zarzutu stało się możliwe dopiero na tym etapie rozważań Sądu, z uwagi na okoliczność, że jeżeli skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza w zakresie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie prawa materialnego co do jego zastosowania – w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut procesowy, gdyż dopiero przy niekwestionowanym, albo niepodważonym stanie faktycznym można wypowiadać się o zastosowaniu prawa materialnego. Skoro zatem z omówionych powodów NSA uznał, że zgromadzony przez organ materiał dowodowy był wystarczający i dawał podstawę do zastosowania przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne i wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, możliwe było rozważenie, czy organ winien był najpierw zastosować przepis art. 120 ust. 1 pkt 2 pf Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden przepis prawa nie wymaga przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jak w przedmiotowej sprawie, do wyczerpania wcześniej trybu z art. 120 ust. 1 pkt 2 pf. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem obrotu były produkty lecznicze o kluczowym znaczeniu, ratujące zdrowie i życie pacjentów. Istotne znaczenie dla oceny postawy skarżącej miała też skala działania, którą podkreślał organ wskazując, że sprzedaż brakujących na rynku polskim produktów leczniczych nie miała charakteru incydentalnego, nie dotyczyła pojedynczych opakowań, lecz dziesiątek/setek opakowań na pojedynczej fakturze, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości nałożonej kary. Przede wszystkim jednak skarżąca kasacyjnie nie zauważa, że przedmiotowy przepis nie może mieć zastosowania w takiej sytuacji, w której do zbycia produktów już doszło. Jak wynika z omawianego artykułu pf, w sytuacji gdy zostanie stwierdzone naruszenie wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej nakazuje usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień (art. 120 ust. 1 pkt 2 pf). Mamy w tym przypadku do czynienia z postępowaniem o charakterze zabezpieczającym, które dotyczy skutków potencjalnych, przyszłych, a nie zdarzeń, które już nastąpiły. "Usunięcie uchybień" w stanie faktycznym sprawy było już fizycznie niemożliwe, a zatem słusznie organ nie zastosował przepisu z art. 120 ust. 1 pkt 2 pf. W takim wypadku podzielić należy stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przedmiotowa regulacja nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia, z którym pf wiąże wprost konsekwencje w postaci obligatoryjnego nałożenia kary pieniężnej. Owo stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził (w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia), że wydanie decyzji na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 pf jest możliwe wyłącznie, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stanowią obligatoryjnej przesłanki cofnięcia zezwolenia (por. wyroki NSA z: 17 października 2018 r. II GSK 4607/16 i II GSK 3250/16, 17 października 2017 r. II GSK 3645/15, 29 listopada 2017 r. II GSK 903/16). Tym samym skarżona decyzja nie mogła naruszać trybu postępowania przewidzianego w art. 120 ust. 1 pkt 2 pf, zatem zarzut postawiony w pkt III. 5. petitum skargi kasacyjnej okazał się bezskuteczny. W konsekwencji stwierdzić należy, że bezpodstawny jest zarzut skargi kasacyjnej – naruszenia art. 127b ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 37av pf poprzez błędne zastosowanie. Skoro bowiem prawidłowe było stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ zgromadził i ocenił materiał dowodowy w sprawie w sposób należyty, a nadto dokonał prawidłowej wykładni oraz prawidłowo zastosował przepisy art. 37av pf, w kontekście niepodważonych skutecznie okoliczności iż doszło do zbycia wskazanych leków podmiotowi prowadzącemu działalność poza granicami Polski, to nie sposób podzielić twierdzeń skarżącej, że doszło do niesłusznego nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej, przewidzianej w wymienionym przepisie pf. NSA podziela też stanowisko, że skoro według organu, kara pieniężna nałożona w jej minimalnej wysokości jest wystarczająco dotkliwa, to wskazuje to w istocie na brak dowolności w jej wymierzeniu. Tym samym zastosowanie przez organ art. 127b ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz ust. 2 pkt 1 pf było prawidłowe, jak również kontrola przeprowadzona przez WSA w Warszawie, stąd postawiony w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzut również okazał się niezasadny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).