II GSK 871/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 197/25 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 10 marca 2025 r. nr 0201-IGC.4823.1.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 197/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 10 marca 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. J. S. zaskarżył ww. wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie oświadczył również, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie art.. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej p.p.s.a.), skarżący podniósł zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej O.p.) oraz w zw. z art. 24 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli (Dz.U. z 2017 r., poz. 708 ze zm. – dalej ustawa SENT) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, ze organy podatkowe ustaliły w sposób należyty, czy wystąpiło naruszenie, o którym mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, a nadto zasadnie nie zastosowały odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej podczas, gdy w niniejszej sprawie organy nie zbadały w sposób wnikliwy i wystarczający okoliczności sprawy, w sposób nienależyty ustalono, że doszło do naruszenia wskazanego powyżej, a nadto nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, pominięto okoliczności pozwalające na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego; 2. naruszenia prawa materialnego, a to: a) art. 2 pkt 8 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie skarżącego za przewoźnika na gruncie art. 2 pkt 8 ustawy SENT podczas, gdy w myśl ww. przepisu to przewoźnik główny jest przewoźnikiem w rozumieniu ustawy SENT i to ten podmiot jest obowiązany do dopełnienia obowiązków nakładanych przez ustawę SENT, m.in. z art. 5 ustawy; b) art. 5 ust. 4 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 24 i art. 25 ustawy SENT poprzez błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie skarżącego za podmiot zobowiązany do wskazania i aktualizacji danych w zgłoszeniu SENT, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej na skarżącego podczas, gdy za wskazanie i aktualizację danych w zgłoszeniu odpowiedzialność ponosi tylko przewoźnik główny (umowny), a nie faktyczny i to jego dane powinny znajdować się w zgłoszeniu SENT i podlegać aktualizacji, co więcej niezależnie od tego, czy środek transportu należy do przewoźnika umownego czy faktycznego, w dalszym ciągu to ten pierwszy podlega obowiązkowi podania i aktualizacji danych, a w związku z tym to ten podmiot ponosi ewentualną odpowiedzialność za podanie nieprawidłowych danych; c) art. 24 i art. 25 ustawy SENT poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej podczas, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy bez wątpienia zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w szczególności z uwagi na to, że: - nałożona kara w znaczący sposób przewyższa dochód ukaranego z tego przewozu i stanowi nadmierną dotkliwość dla skarżącego, - uchybienia nie stwarzają realnego zagrożenia uszczuplenia dochodów podatkowych budżetu państwa, - uchybienia stanowiły jedynie omyłkę przewoźnika głównego - umownego na która skarżący nie miał wpływu, - uchybienia nie były dokonywane w ramach oszustwa czy też innych przestępstw, - nieprawidłowości te zdarzyły się jednokrotnie, a wiec nie świadczą o jakiejkolwiek niedbałości czy tez nienależytej staranności w prowadzeniu interesów, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: a) ustaleniu, że to na skarżącym jako przewoźniku faktycznym ciążył obowiązek podania i aktualizacji danych w zgłoszeniu SENT podczas, gdy zobowiązanym do podania i aktualizacji danych był główny (umowny) przewoźnik, b) pominięcie okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy ukaranego podmiotu w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Argumentacja na poparcie zgłoszonych zarzutów zawarta została w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie wniosła o jej przeprowadzenie. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Co do zasady, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednakże w tej sprawie w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia prawa materialnego, dotyczące błędnej wykładni art. 2 pkt 8 oraz art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, ponieważ prawidłowo interpretowane normy prawa materialnego przesądzały o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, pozwalając na ocenę zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania dotyczących zebrania materiału dowodowego, jego oceny i poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (art. 24 ust. 3 ustawy SENT) może być przedmiotem rozważań wyłącznie wówczas, gdy prawidłowo ustalono podmiot ponoszący odpowiedzialność za stwierdzone niedopełnienie obowiązków przewidzianych ustawą SENT, a kwestia ta stała się istotą sporu w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd ugruntowany już w orzecznictwie, że z treści art. 2 pkt 8 ustawy SENT wynika, że przewoźnikiem jest określony tym przepisem podmiot wykonujący przewóz towarów, nie zaś podmiot tylko umownie do tego zobowiązany, a faktycznie przewozu niewykonujący (por. wyroki NSA: z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 499/20; z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1893/21; z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 906/22, z dnia 17 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 186/23). W ustawie SENT ustawodawca zawarł legalną definicję przewoźnika dla celów tej ustawy, której zakres przedmiotowy - zgodnie z art. 1 - obejmuje: 1) zasady systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, zwanego dalej "systemem monitorowania przewozu i obrotu"; 1a) obowiązki podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; 2) odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi. Zgodnie z zawartymi w art. 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy SENT legalnymi definicjami: przewoźnik - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów (pkt 8), a przewóz towarów - to przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku (pkt 9). Dokonując wykładni ww. przepisów ustawy SENT należy dać pierwszeństwo wykładni językowej, której wynik w dalszej kolejności należy zweryfikować w oparciu o inne rodzaje wykładni. Z literalnego brzmienia art. 2 pkt 8 ustawy SENT w zestawieniu z art. 2 pkt 9 ustawy SENT wynika, że przewoźnikiem jest osoba wykonująca przewóz towarów, nie zaś osoba tylko umownie do tego zobowiązana, lecz faktycznie go niewykonująca. Potwierdza to bowiem zawarta w art. 2 pkt 9 ustawy SENT ustawowa definicja "przewozu towarów". Skoro "przewóz towarów", o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, rozumiany jest jako "przemieszczenie towaru", to znaczy, że w przewozie towarów chodzi o czynności faktyczne. W konsekwencji z zestawienia treści przytoczonych definicji ustawowych wywieść należy, że "przewoźnikiem" jest osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej - faktycznie wykonująca przewóz, nie zaś podmiot będący stroną umowy zawartej z podmiotem wysyłającym. Przy interpretowaniu pojęcia "przewoźnika" na gruncie art. 2 pkt 8 i 9 ustawy SENT istotne jest także odwołanie się do celu tej ustawy i funkcji kary pieniężnej za naruszenie jej przepisów. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT - tj. ustawy normującej odpowiedzialność administracyjną i wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych - wynika, że ma ona za zadanie: chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W tym celu konieczne jest powiązanie przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru z pomiotami rzeczywiście realizującymi przewóz. Dzięki danym z rejestru możliwe miało być również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów (por. druk nr 1244, rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Za interpretacją pojęcia "przewoźnik" - jako podmiotu faktycznie przemieszczającego towar - przemawia też regulacja zawarta w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, w którym ustawodawca zasadność nałożenia kary wiąże ze zgłoszeniem danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Dane zarówno w chwili rozpoczęcia przewozu, jak i w czasie przewozu, mają być zgodne ze stanem faktycznym, a zatem wskazywać przewoźnika faktycznie wykonującego przewóz towarów. To ten podmiot poddawany jest kontroli i to na nim ciążą wskazane w ustawie SENT obowiązki, nie zaś na podmiocie, któremu przewóz towaru powierzono, jednak go faktycznie nie realizuje, nawet jeżeli podmiot ten wprowadził pierwsze dane do zgłoszenia (zob. powołany już wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 499/20). W konsekwencji, trafnie przyjął Sąd I instancji, że to na skarżącym jako na przewoźniku faktycznym ciążyły obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z dnia 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 i z dnia 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19). Tym samym niezasadne okazały się zarzuty wskazane w pkt 1, pkt 2 lit. a i b petitum skargi kasacyjnej odnoszące się do prawidłowości ustalenia, że sprawcą deliktu administracyjnego był skarżący jako przewoźnik faktyczny. Nie mogły wywołać oczekiwanego rezultatu zarzuty z pkt 1 i pkt 2 lit. c) petitum skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim odnoszą się do kwestii braku odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W ocenie skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie nie zbadano w sposób wnikliwy i wystarczający okoliczności sprawy, w sposób nienależyty ustalono, że doszło do naruszenia prawa, a nadto nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, pominięto okoliczności pozwalające na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Wymaga w tym miejscu przypomnienia, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z przywołanego przepisu prawa wynika, że kształtowane nim kompetencje organu administracji zostały oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, albowiem w warunkach nim określonych "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej", zaś same dyrektywy korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu pojęć niedookreślonych i nieostrych – "przypadek uzasadniony", "ważny interes przewoźnika", "interes publiczny" – co prowadzi do wniosku, że na regulowanym tym przepisem prawa etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, organowi administracji publicznej pozostawiono "luz decyzyjny" – jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa – a etap postępowania prowadzonego na podstawie wymienionego przepisu prawa służy sprawdzeniu – bo takie są jego cel oraz funkcje – czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, co jednocześnie nie uzasadnia wniosku, że działanie podejmowane na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT oznacza jego dowolność. Podkreślenia wymaga również, że akt stosowania prawa podejmowany w warunkach wyznaczonych przywołanym przepisem, w którego rezultacie – co istotne – nie musi, ale może dojść do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w relacji do niedookreślonych (nieostrych) pojęć "uzasadnionego przypadku", "ważnego interesu przewoźnika", "interesu publicznego" – jako rezultatów działań (racjonalnego) prawodawcy, który świadomie posługując się określonymi środkami techniki prawodawczej zmierza w ten sposób do realizacji zamierzonych celów – wiąże się z potrzebą zajęcia jednoznacznego i zindywidualizowanego okolicznościami rozpatrywanego przypadku stanowiska wobec tychże pojęć. Mianowicie, stanowiska zawierającego uargumentowaną i wiążącą propozycję jego (ich) rozumienia na gruncie rozpatrywanego przypadku, co innymi słowy wiąże się z kwalifikowaniem lub oceną określonych faktów (zdarzeń, zachowań, zjawisk), jako podpadających albo niepodpadających pod daną normę prawną oraz, jako objętych albo nieobjętych zakresem normowania i zastosowania danej normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażone w wyroku NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20, że posłużenie się przez ustawodawcę nieostrymi pojęciami "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów. Niewątpliwie przy ocenie interesu publicznego istotne jest uwzględnienie, że nie leży w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT. NSA w składzie orzekającym zgadza się z linią orzeczniczą tego Sądu, która podkreśla, że nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego użytemu w art. 24 ust. 3 ustawy SENT jako przesłanka uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności. Nie budzi obecnie w doktrynie i orzecznictwie wątpliwości, że zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa. Bezsprzecznie zasada ta musi być odnoszona również – a nawet w szczególności – do wymierzania sankcji administracyjnych jako jednej z najbardziej dotkliwych form ingerencji organu administracji publicznej w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu administrowanego w procesie stosowania prawa. A zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu), to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Ponadto, w interesie publicznym jest, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili konsekwencje ich naruszenia, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną. Oznacza to, że przy ocenie tej przesłanki należy brać również pod uwagę, czy nałożona kara pieniężna nie spowoduje konieczności zakończenia prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej bądź udzielenia stronie pomocy publicznej (zob. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 199/22). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że nałożona kara nie dotyczyła jedynie nieznaczących uchybień o charakterze formalnym. W świetle celów ustawy SENT brak wskazania poprawnych danych wymaganych w zgłoszeniu SENT czy ich aktualizacji przez przewoźnika może mieć realny wpływ na skuteczność monitorowania przewozu, przez co stwarza zagrożenie realizacji celów ustawowych. Kara pieniężna ma służyć egzekwowaniu od podmiotów zobowiązanych, m.in. przewoźników, takiej staranności przy świadczeniu usług, która pozwoli uniknąć sytuacji stwarzających takie ryzyko. Prawidłowa realizacja obowiązków w zakresie wyznaczonym treścią art. 5 ust. 4 ustawy SENT daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie uznał, że organ rozważył możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie, dokonując oceny wystąpienia zarówno przesłanki ważnego interesu przewoźnika, jak i przesłanki interesu publicznego, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i zaniechania ukarania strony w sposób nadmiernie dolegliwy, nieadekwatny do spełnienia zakładanych przez ustawodawcę celów, a żadna z przewidzianych ustawą przesłanek odstąpienia od nałożenia na podmiot sankcji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Za niepoddające się ocenie uznać należy zarzuty zgłoszone w pkt 3 petitum skargi, jako że skarżący kasacyjnie nie powiązał twierdzeń z żadnym przepisem prawa, który miałby zostać naruszony. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 25 ustawy SENT, jako że nie znajdował on zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).