II GSK 846/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3072/24 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 lipca 2024 r. nr EA-b-1123/955/24 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. C. na rzecz Komendanta Głównego Policji 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3072/24, po rozpoznaniu skargi A.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 lipca 2024 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego, w punkcie 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 22 maja 2024 r.; a w punkcie 2/ umorzył postępowanie administracyjne. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 22 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 485; powoływanej dalej jako: ustawa o broni), cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, w związku ze skazaniem go prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo z art. 77 pkt 2 oraz z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120). W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia 22 lipca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, zaakcentowano rygorystyczną politykę organów w zakresie spraw dotyczących pozwolenia na broń. Zdaniem organu, z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni wynika w sposób jednoznaczny, że osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy. Organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosku dowodowego o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że nie ma on wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem w obrocie prawnym znajduje się prawomocny wyrok sądu karnego. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie złożył A.C., wnosząc o uchylenie w całości decyzji administracyjnych obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r. uwzględnił skargę, uchylając decyzje administracyjne obu instancji oraz umarzając postępowanie administracyjne. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni mowa jest o osobach stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. WSA przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1171/24, w którym wyrażono pogląd, że popełnienie umyślnego przestępstwa polegającego na niezłożeniu w terminie sprawozdania finansowego nie stanowi przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni oraz w zw. z pkt (18) Preambuły do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej nr 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L 115/1 z dnia 06.04.2021 r.; powoływanej dalej jako: dyrektywa nr 2021/555) oraz art. 6 ust. 1 lit. b) in fine tej dyrektywy. Sąd I instancji przytoczył następnie wywód prawny zawarty w ww. wyroku NSA. W jego uzasadnieniu wskazano, że punkt (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555 stanowi, iż zasadą ogólną powinien być zakaz nabywania broni palnej przez osoby skazane prawomocnymi wyrokami sądowymi za określone poważne przestępstwa. Jakkolwiek przywołany przepis expressis verbis odnosi się do zakazu nabywania broni, to zasadę tę należy odnieść również do cofnięcia pozwolenia na broń, które generalnie następuje w przypadku, gdy osoba posiadająca to zezwolenie przestaje spełniać przesłanki konieczne do jego uzyskania. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy nr 2021/555, bez uszczerbku dla art. 3, państwa członkowskie zezwalają na nabycie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie wydają się stanowić zagrożenia dla samych siebie lub innych, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; fakt skazania za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Natomiast w myśl art. 3 dyrektywy nr 2021/555 państwa członkowskie mogą w swym ustawodawstwie przyjąć przepisy surowsze, niż przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich na podstawie art. 17 ust. 2. Mając na uwadze powyższą regulację, NSA w przytoczonym wyroku uznał, że dozwolona państwom członkowskim możliwość przyjęcia w zakresie dostępu do broni i amunicji "przepisów surowszych" nie oznacza, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie jakiegokolwiek umyślnego przestępstwa stanowić będzie przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Byłaby to bowiem niczym nieuzasadniona "surowość przepisów", a w szczególności przedmiotem reglamentacji w przepisach ustawy o broni i amunicji. Użyte w punkcie (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555 sformułowanie "poważne przestępstwo" oznacza, że prawodawca wspólnotowy wprowadził pewną gradację tych przestępstw, która jest zgodna z założeniami reglamentacji administracyjnej w zakresie obrotu i posiadania broni oraz amunicji. W świetle zasady interpretacyjnej wynikającej z pkt (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555 oraz zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP nie można przyjąć, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie jakiegokolwiek umyślnego przestępstwa jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, której należy cofnąć pozwolenie na broń w trybie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni. W przypadku przestępstw umyślnych, za popełnienie których skazanie prawomocnym wyrokiem sądu ma stanowić przesłankę faktyczną cofnięcia pozwolenia na broń, ustawodawca krajowy nie wprowadził żadnej ich typologii czy gradacji, tak jak uczynił to w odniesieniu do skazania za przestępstwa nieumyślne. Na kwalifikowaną postać przestępstwa umyślnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni wskazują przepisy powołanej wyżej dyrektywy nr 2021/555 odnoszące się do harmonizacji ustawodawstwa dotyczącego broni palnej. "Poważność przestępstwa", o której mowa w pkt (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555, należy odnosić do przedmiotu ochrony, któremu służyć ma reglamentacja dostępu do broni i amunicji, a więc ochrona przed wykorzystaniem tej broni do celów przemocy. W związku z powyższym NSA stwierdził w przywołanym wyroku, że umyślne przestępstwo poważne z punktu widzenia przedmiotu ochrony objętego w ustawie o broni i amunicji, to umyślne przestępstwo z użyciem przemocy. Sąd I instancji w pełni zaaprobował powyższy pogląd. Skoro skarżący w niniejszej sprawie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnych przestępstw polegających na niesporządzeniu rocznych sprawozdań finansowych spółki oraz niezłożeniu ich w wyznaczonym terminie we właściwym rejestrze sądowym, to w ocenie WSA czyny te nie stanowią popełnienia umyślnego przestępstwa z użyciem przemocy, ani przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (przestępstwa poważnego). Tym samym skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie tego rodzaju przestępstw umyślnych, nie stanowi przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni oraz w zw. z pkt (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555 i art. 6 ust. 1 lit. b) in fine tej dyrektywy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą w konsekwencji na uznaniu, że fakt prawomocnego skazania skarżącego za popełnienie umyślnych przestępstw z art. 77 pkt 2 i z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości, nie stanowi podstawy do zastosowania przez organy Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni, a tym samym, że A.C. nie jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni, podczas gdy zgodnie z obecnym brzmieniem przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni, fakt prawomocnego skazania za każde przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe obliguje organy Policji do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni; 2. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji tych przepisów i w konsekwencji nieuznanie, że prawomocne skazanie orzeczeniem sądu posiadacza pozwolenia na broń za każde umyślne przestępstwo, jest przesłanką do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu ww. przepisów ustawy o broni i amunicji, a w nawiązaniu do przepisu art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy nr 2021/555, w ocenie sądu należy zwrócić uwagę na charakter popełnionego umyślnie przestępstwa, przed zastosowaniem przez organy Policji art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy; 3. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji tego przepisu ww. ustawy i w konsekwencji dorozumiane uznanie, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni poddaje się ocenie oraz stwarza możliwość gradacji wymienionych w tym przepisie rodzajów przestępstw umyślnych, co w konsekwencji ma znaczyć, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy dotyczy nie jakiegokolwiek przestępstwa umyślnego, a jedynie "przestępstw poważnych" (tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) oraz przestępstw umyślnych popełnionych z użyciem przemocy; 4. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji ww. przepisów ustawy o broni i w konsekwencji uznanie, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa, nienależącego do kategorii tzw. "przestępstw poważnych" – nie jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni, tj. osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; 5. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: pkt (18) Preambuły do dyrektywy nr 2021/555 w zw. z art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy nr 2021/555 w odniesieniu do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż to ww. przepisy dyrektywy wskazują na pożądany kierunek interpretacyjny użytego w ustawie o broni określenia "umyślnego przestępstwa" jako przestępstwo poważne przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, popełnione z użyciem przemocy, podczas gdy z redakcji i interpretacji przepisu art. 6 ust. 1 lit. b) ww. dyrektywy wynika, iż pozwolenia na broń nie można wydać osobie, która stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym osobie skazanej za przestępstwo umyślne z użyciem przemocy, a z kolei z brzmienia pkt (18) Preambuły do ww. dyrektywy wynika jednoznacznie, iż punkt ten odnosi się do zakazu nabywania broni palnej; 6. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 dyrektywy nr 2021/555 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 dyrektywy nr 2021/555, poprzez uznanie, że dozwolona tym przepisem państwom członkowskim możliwość przyjęcia w ustawodawstwie krajowym w zakresie dostępu do broni i amunicji "przepisów surowszych" nie oznacza, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie jakiegokolwiek umyślnego przestępstwa, stanowić będzie przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń; 7. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a., w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie miał miejsce przypadek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. nakładający na sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, podczas gdy w niniejszej sprawie organy Policji stosownie do przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni były zobligowane wolą ustawodawcy krajowego, aby w niniejszej sprawie wydać decyzję związaną; 8. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; powoływanej dalej jako: p.u.s.a.), w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez zaniechanie i/lub niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu i uchylenie prawidłowej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 22 lipca 2024 r. nr EA-b-1123/955/24 oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 22 maja 2024 r. nr B-II-MC-1005320/24 cofającej A.C. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego - poprzez niewyjaśnienie skarżącemu organowi, w jaki sposób organ naruszył i błędnie zastosował obowiązujące, krajowe przepisy prawne, na czym polegało w niniejszej sprawie naruszenie obowiązujących przepisów prawnych, co w konsekwencji spowodowało umorzenie przez sąd postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zasadności zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 19 września 2025 r. skarżący wskazał, że skazanie za przestępstwo, którego popełnienie stanowiło przesłankę do wydania zaskarżonej decyzji, uległo zatarciu. Na potwierdzenie tej okoliczności do pisma załączono zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego. W związku z tym, strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, względnie o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona uzasadnione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, w ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać przyjętej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje skarżący kasacyjnie organ, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ma usprawiedliwionych podstaw również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż art. 1 p.u.s.a. ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarga kasacyjna nie wykazała, aby kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Przepis art. 1 powołanej ustawy nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1979/14 oraz wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/13 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do pozostałych zarzutów, należy zauważyć, iż w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia [...] 2024 r., sygn. akt [...], za popełnienie umyślnego przestępstwa określonego w art. 77 pkt 2 i art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Stosownie do treści przepisu art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości, kto wbrew przepisom ustawy dopuszcza do niesporządzenia sprawozdania finansowego, skonsolidowanego sprawozdania finansowego, sprawozdania z działalności, sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, sprawozdania z płatności na rzecz administracji publicznej, skonsolidowanego sprawozdania z płatności na rzecz administracji publicznej, sporządzenia ich niezgodnie z przepisami ustawy lub zawarcia w tych sprawozdaniach nierzetelnych danych, podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. Natomiast, kto wbrew przepisom ustawy nie składa sprawozdania finansowego, skonsolidowanego sprawozdania finansowego, sprawozdania z działalności, sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, sprawozdania z płatności na rzecz administracji publicznej, skonsolidowanego sprawozdania z płatności na rzecz administracji publicznej we właściwym rejestrze sądowym - podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności (art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości). Nie ma jednak wątpliwości, że interpretacja przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji musi być dokonywania z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa wspólnotowego. Punkt (18) Preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni stanowi, że zasadą ogólną powinien być zakaz nabywania broni palnej przez osoby skazane prawomocnymi wyrokami sądowymi za określone poważne przestępstwa. Jakkolwiek przywołany przepis expressis verbis odnosi się do zakazu nabywania broni, to zasadę tę należy odnieść również do cofnięcia pozwolenia na broń, które generalnie następuje w przypadku, gdy osoba posiadająca to zezwolenie przestaje spełniać przesłanki konieczne do jego uzyskania. Punkt (18) Preambuły do Dyrektywy 2021/555 wyraża zasadę, zgodnie z którą należy interpretować zarówno przepisy samej Dyrektywy (tj. art. 6 ust. 1 lit. b), jak i przepisy prawa krajowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2021/555, bez uszczerbku dla art. 3, państwa członkowskie zezwalają na nabycie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie wydają się stanowić zagrożenia dla samych siebie lub innych, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; fakt skazania za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Przy czym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym składzie, kluczowe znacznie ma art. 3 Dyrektywy 2021/555, w myśl którego państwa członkowskie mogą w swym ustawodawstwie przyjąć przepisy surowsze, niż przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich na podstawie art. 17 ust.2. Prawodawca unijny pozwolił zatem państwom członkowskim na stosowanie regulacji surowszych i na takie właśnie surowsze rozwiązanie w rozumieniu art. 3 Dyrektywy 2021/555 zdecydował się polski prawodawca, przyjmując obecną konstrukcję art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, która nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję cofającą pozwolenie na posiadanie broni. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi bowiem zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak pozytywne opinie czy incydentalność i stopień szkodliwości społecznej popełnionego czynu. Odnosząc się do tej kwestii zaznaczyć należy, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 3456/23), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonym stanie faktycznym sprawy. Oceny przedstawione w uzasadnieniu wskazanego powyżej prawomocnego wyroku WSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Ponieważ rozstrzygnięcie to zapadło w podobnym stanie faktycznym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanego rozstrzygnięcia. Należy zatem ponownie podkreślić, iż fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jakiej powinien - w ocenie ustawodawcy - dochować posiadacz broni. Opiera się to na założeniu, że posiadacz broni winien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, która wchodzi w konflikt z prawem, czy też taka, której stan zdrowia budzi uzasadnione wątpliwości, co do bezpiecznego posługiwania się bronią, takiej rękojmi nie zapewnia (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20, LEX nr 3084887). Należy również przyznać rację skardze kasacyjnej co do tego, że skazanie za przestępstwo umyślne (tak jak w niniejszej sprawie) jest wystarczające dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni (wyrok NSA: z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16; z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18; z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 427/20 i sygn. akt II OSK 575/20; wyrok WSA w Warszawie: z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 730/19; z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 176/17; z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 813/16), a w konsekwencji wyłącza to potrzebę dokonywania przez organ, a następnie sąd administracyjny, oceny charakteru popełnionego przestępstwa pod kątem ustalenia, czy sam fakt skazania uzasadniać może, niejako kaskadowo, realizację stanu "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 976/17, LEX nr 2693778; por. też uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545). Należy raz jeszcze podkreślić, że regulacja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie odnosi się do umyślnego przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy, ale do każdego przestępstwa umyślnego, w tym także takiego, do którego doszło bez użycia przemocy. Zdaniem NSA orzekającego w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/555 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, należy zauważyć, że ujęte w nim rozwiązania prawne należy odczytywać jako nienaruszające reguły wynikającej z art. 3 Dyrektywy ("bez uszczerbku dla art. 3"). W ocenie NSA, istotnym zatem jest tutaj ponowne zwrócenie uwagi na regulację prawną, jaka została przyjęta na gruncie art. 3 ww. Dyrektywy, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą w swym ustawodawstwie przyjąć przepisy surowsze niż przepisy ustanowione w dyrektywie. W omawianym tutaj zakresie mamy do czynienia z dyrektywą o tzw. minimalnej harmonizacji, albowiem ustalono w niej minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, dopuszczając uchwalenie przez państwa członkowskie surowszych przepisów regulujących tę materię. Państwom członkowskim została zatem przyznana możliwość wprowadzenia do krajowego porządku prawnego uregulowań o charakterze bardziej restrykcyjnym, co w świetle omawianych ograniczeń w przyznawaniu pozwoleń na broń należałoby rozumieć jako prawo do zakreślenia przez państwo członkowskie dalej idących ograniczeń w udzielaniu pozwolenia na broń. W istocie zatem sprowadza się to do przyjęcia w krajowym porządku prawnym takich rozwiązań prawnych, mocą których udzielenie pozwolenia na broń poddane będzie bardziej restrykcyjnym wymogom, jakie musi spełnić osoba wnioskująca o takie pozwolenie, a zatem nie tylko wymogowi niekaralności za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy, o którym mowa w obecnie obowiązującym art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2021/555 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni. Z przyznanego uprawnienia skorzystał ustawodawca polski przyjmując, że pozwoleniem na posiadanie broni nie powinni legitymować się wszyscy ci, którzy naruszyli porządek prawny i zostali skazani za przestępstwo umyślne i to niezależnie od tego, czy dopuścili się czynu zabronionego z użyciem przemocy, czy też nie. W orzecznictwie sądów administracyjnych - o czym mowa była już wcześniej - nie budzi przy tym wątpliwości to, że dopuszczenie się każdego umyślnego przestępstwa stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i nie musi ono być dokonane z użyciem przemocy, aby ten warunek spełniać. NSA zauważa, że dyrektywa jest aktem prawnym, który adresowany jest do państw członkowskich, wiąże każde z nich w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty przy czym pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków (art. 249 TWE). Przenosząc powyższe na grunt niniejszych rozważań, zasadnym staje się wniosek, że w powołanej Dyrektywie ustalono minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, dopuszczając uchwalenie przez państwa członkowskie surowszych przepisów w tym zakresie, o ile tylko zapewni to realizację celu Dyrektywy. Według NSA jednym z podstawowych minimalnych wymogów, których realizacja powinna być zagwarantowana w prawie krajowym, jest to, aby zezwolenia na nabycie i posiadanie broni były udzielane osobom spełniającym określone warunki, w tym warunek sformułowany w art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2021/555, a mianowicie wydawanie zezwolenia na nabycie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. W świetle zaś przywołanych powyżej postanowień tej Dyrektywy nie budzi wątpliwości to, że każdorazowo wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. W każdym zatem przypadku prawomocnego skazania za tego rodzaju przestępstwo sprawca stwarza wspomniane zagrożenie. Niewątpliwie taka osoba jest tą, której nie powinno zostać wydane pozwolenie. Art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/555, wprowadzając podstawową zasadę nieudzielania pozwoleń osobom stwarzającym wskazane w przepisach zagrożenie, nie przesądzają tego, jakim cechom powinna odpowiadać dana osoba, aby została uznana za stanowiącą wspomniane zagrożenia, ani tego, że taką osobą jest wyłącznie osoba skazana za przestępstwo umyślne z użyciem przemocy. Błędne zatem jest wnioskowanie, jakoby tylko osoby skazane za takie przestępstwa stanowiły zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wiążące co do celu, jaki został określony wspomnianymi postanowieniami Dyrektyw jest bowiem to, aby wszystkie osoby stanowiące zagrożenie dla samych siebie lub innych, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego nie dysponowały prawem do posiadania broni palnej. Prawa innych osób, porządek czy bezpieczeństwo publiczne mogą zaś zostać naruszone nie tylko wskutek przestępstwa dokonanego z użyciem przemocy, ale też poprzez inne, penalizowane prawem działania czy zaniechania, które godzą w te dobra. Niewątpliwe zaś umyślność w dopuszczeniu się takich działań czy zaniechań nie zasługuje na prawną aprobatę i nie może pozostać bez konsekwencji, nie tylko w sferze karnej (skazanie za przestępstwo umyślne), ale i w sferze administracyjnoprawnej przy ubieganiu się o przyznanie reglamentowanego prawnie uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni. Wyartykułowana w punkcie 18 Preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/555 ogólna zasada wprowadzająca zakaz nabywania broni palnej przez osoby skazane prawomocnymi wyrokami sądowymi za określone poważne przestępstwa nie może zmienić tej oceny. W tym postanowieniu jest mowa o poważnych przestępstwach, przy czym nie wynika z niego, że za takie może być uznane tylko przestępstwo z użyciem przemocy. Ponadto należałoby podkreślić, że na gruncie przepisów karnych wyróżniamy przestępstwo dokonane umyślnie i nieumyślnie. Przestępstwa umyślne są dokonywane w zamiarze bezpośrednim bądź ewentualnym. Zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu karnego "Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi". Natomiast przestępstwa nieumyślne to przestępstwa zaistniałe w warunkach, kiedy to "sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć" (art. 9 § 2 Kodeksu karnego). Z przestępstwem umyślnym wiąże się zamiar naruszenia prawa lub też godzenie się na jego naruszenie przy przewidzeniu, że taki skutek jest możliwy. Nie sposób zatem negować stwierdzenia, że na gruncie polskiego porządku prawnego przestępstwo umyślne jest przestępstwem poważnym, albowiem wiąże się z nim świadomość wystąpienia przeciwko istniejącemu porządkowi prawnemu, niezależnie od tego czy zostało popełnione z użyciem przemocy czy też nie, tak jak to miało miejsce w przypadku skarżącego w I instancji. Przyjęcie przez polskiego ustawodawcę, że skazanie za umyślne przestępstwo wyłącza możliwość legitymowania się pozwoleniem na broń nie jest wyjściem poza ramy dopuszczalnego Dyrektywą ograniczania dostępu do broni, ale wpisuje się w cel zakreślony przywołanym punktem 18 Preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/555 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, aby zezwolenia na broń nie były udzielane osobom, które dopuściły się poważnego przestępstwa i zostały za nie prawomocnie skazane. Osoby, które zmierzały do popełnienia czynu zabronionego przez prawo lub też godziły się na wystąpienie takiego skutku własnych działań lub zaniechań, tracą na wiarygodności wymaganej dla dysponowania bronią, albowiem już dopuściły się czynów, które godziły w porządek prawny, bezpieczeństwo publiczne czy też dobrostan innych osób. Trudno zatem w następstwie tego przyjąć, że są to osoby, które dają rękojmię tego, iż nie będą stanowić zagrożenia dla tych wartości. Jak to ocenił NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lutego 2023 r. o sygn. akt II GSK 1057/22, "posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia, jest ona niewiarygodna, co do posiadania, używania broni, zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z 1999 r. o broni i amunicji". Nie można zatem uznać, że wprowadzone do polskiego porządku prawnego rozwiązanie zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni narusza unijną zasadę proporcjonalności w stanowieniu prawa krajowego, a to poprzez niezachowanie odpowiedniej proporcji pomiędzy środkiem, jakim jest ograniczenie danego dobra lub wolności a celem, rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny. Zdaniem NSA, na gruncie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/555 nabywanie i posiadanie broni jest ściśle reglamentowane prawnie. Analogicznie jest także w prawie polskim, w ustawie o broni i amunicji. Uzyskanie prawa do posiadania broni uzależnione jest bowiem od spełnienia przez wnioskującego o jego udzielenie określonych warunków i otrzymania pozwolenia. Rozwiązanie takie nie jest przypadkowe, albowiem z oczywistych powodów, w przypadku broni konieczne jest wprowadzenie zabezpieczeń o charakterze ochronnym odpowiednim dla tego rodzaju produktów, w głównej mierze w celu zapobiegania przestępczości. Z tego też względu Dyrektywy wprowadzają szereg regulacji temu służących, dotyczących m.in. śledzenia historii broni, prowadzenie rejestrów broni umożliwiających powiązanie broni z właścicielem, wymogów jakim muszą sprostać sprzedawcy broni i pośrednicy, czy przechowywania i bezpiecznego transportu broni. Należy co prawda też dostrzec, że na gruncie polskiego porządku prawnego prawo do posiadania broni może być wiązane w jakimś zakresie z ochroną konstytucyjnych wartości jak życie (art. 38 Konstytucji RP), zdrowie (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP) czy też mienie (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), skoro jednym z ustawowych celów wydania pozwolenia na broń jest potrzeba ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób lub mienia (art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o broni). Warto jednak odwołać się w tym miejscu do oceny prawnej, jakiej dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2002 r. (sygn. akt K 19/01) gdzie stwierdził, odnosząc się do konstytucyjnej zasady sformułowanej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, że jest "to sytuacja konfliktu dwóch wartości: z jednej strony chodzi o konstytucyjną wolność lub prawo jednostki, z drugiej - o ochronę bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronę środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Przy spełnieniu pewnych warunków dopuszcza się ograniczenie praw jednostki dla ratowania wskazanych dóbr. Zgodność ograniczenia z Konstytucją zależy od odpowiedzi na trzy pytania: 1) czy wprowadzone ograniczenie - obiektywnie rzecz ujmując - służy realizacji założonego celu, 2) czy jest niezbędne dla jego osiągnięcia, 3) czy nie stanowi zbyt wysokiego kosztu realizacji założonego celu, a zatem - czy poświęcone dobro pozostaje we właściwej proporcji do osiągniętego efektu (por. L. Garlicki, Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w 2000 r., Przegląd Sądowy nr 9/2001, s. 97 i tam powołane orzeczenia Trybunału)". Zbadanie kwestii naruszenia zasady proporcjonalności wymaga zawsze wskazania konkurujących ze sobą dóbr chronionych, a zatem ustalenia, jakie prawo czy wolność konstytucyjną ogranicza kwestionowany przepis i dla jakiej wartości ustawodawca wprowadza ograniczenie. NSA zauważa przy tym, że ani w prawie wspólnotowym, ani w Konstytucji RP nie zostało nikomu zagwarantowane prawo do posiadania broni. Brak w tym zakresie regulacji przypominającej drugą poprawkę do Konstytucji Stanów Zjednoczonych - odczytywaną w pewnym uproszczeniu jako prawo do posiadania i noszenia ze sobą broni (por. Shawn E. Fields, Stop and Frisk in a Concealed Carry World, "Washington Law Review" 2018/93, s. 1677 – 1689; P. Czeczot, Druga poprawka do konstytucji USA. Próba wykładni, "Białostockie Studia Prawnicze 2019 vol. 24 nr 4, s. 267 i n.; C. Kąkol [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 2 oraz K. Jarząbek, Przeszukanie a pozaprocesowe czynności zbliżone do przeszukania [w:] Przeszukanie w polskim procesie karnym, Warszawa 2024). Niezależnie od powyższego, mając na uwadze wyprowadzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP możliwość ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw, w przypadku regulacji z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni z jednej strony mamy osobę posiadającą pozwolenie na broń, która dopuściła się umyślnego przestępstwa, za które została prawomocnie skazana, a z drugiej wspólne ogółowi społeczeństwa wartości, takie jak bezpieczeństwo lub porządek publiczny czy też wolności i prawa innych osób. Nie są to zatem wartości równoważne. W konsekwencji osoba prawomocnie skazana za przestępstwo umyślne, która dopuściła się już naruszenia prawa godzącego w takie wartości jak bezpieczeństwo, porządek publiczny czy wolności i prawa innych osób, nie może w usprawiedliwiony sposób oczekiwać, że ustawodawca uzna jej prawa wynikające z posiadania pozwolenia na broń za wymagające dalszego utrzymania. Na ustawodawcy spoczywa obowiązek ochrony tych wartości przed uszczerbkiem czy potencjalnym zagrożeniem, w tym także tym które może być udziałem osoby, która już raz tym wartościom się sprzeniewierzyła. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zastosowane przez ustawodawcę polskiego uregulowania krajowe przyjęte na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji są adekwatne i służą realizacji celu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2021/555 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, jakim jest pozbawienie możliwości posiadania broni przez osoby mogące stanowić zagrożenie dla samych siebie lub innych, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wprowadzone ograniczenie w postaci utraty prawa do posiadania broni przez osoby prawomocnie skazane za umyśle przestępstwo jest proporcjonalnym środkiem służącym realizacji tego celu. Jego zastosowanie nie może być postrzegane za niewspółmierne czy nadmiernie uciążliwe dla tej osoby w sytuacji, gdy jego podstawa warunkowana jest zaistniałym już wystąpieniem tej osoby przeciwko ustalonemu porządkowi czy bezpieczeństwu publicznemu, a ochrona tych właśnie wartości jest rezultatem, jaki powinien przyświecać państwu członkowskiemu przy implementacji do porządku krajowego art. 6 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2021/555 w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni. W ocenie NSA, z powyższych względów regulacja prawna przyjęta na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji nie uchybia ani wspólnotowej, ani konstytucyjnej – wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – zasadzie proporcjonalności. Oznacza to, że Sąd w niniejszym składzie nie podziela powołanego przez WSA, odmiennego w tym zakresie, poglądu zaprezentowanego np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1171/24 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów NSA za zasadne uznał zarzuty naruszania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą w konsekwencji na uznaniu, że fakt prawomocnego skazania A.C. za popełnienie umyślnych przestępstw z art. 77 pkt 2 i z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, nie stanowi podstawy do zastosowania przez organy Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z pkt (18) Preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni w zw. z art. 6 ust. 1 lit. b) tej Dyrektywy w odniesieniu do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji oraz z art. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę, do czego podstawę stwarza art. 188 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnieją podstawy do rozpoznania skargi i w oparciu o przepis art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, uchylając zaskarżony wyrok i oddalając skargę. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów dla pełnomocnika organu, który prowadził sprawę przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.