II GZ 181/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3483/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2025 r., nr EA-b-1527/1240/25 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3483/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odmówił T. M. (dalej: Skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z 6 sierpnia 2025 r. nr EA-b-1527/1240/25 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Sąd I instancji uzasadnił, że Skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało wobec niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Za okoliczności przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej WSA nie uznał podnoszonej przez Stronę konieczności zbycia broni poniżej jej wartości rynkowej bądź niebezpieczeństwa bezpowrotnego jej uszkodzenia w trakcie przechowywania w depozycie. Sąd I instancji przywołując przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. nr 152, poz. 1609), wyjaśnił, że zarówno złożenie broni do depozytu policyjnego, jak i jej zbycie, należy do zwyczajnych następstw wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie ma charakteru wyjątkowego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania decyzji, która ze swej natury nie wywołuje nieodwracalnego stanu. W tej sytuacji, zdaniem WSA, nie ziściły się w stosunku do Skarżącego przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i dlatego Sąd odmówił zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wnosząc o jego zmianę, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzucił błędne ustalenie, że w przypadku wykonania decyzji nie nastąpi znaczna szkoda po jego stronie. Skarżący wyjaśnił, że w przypadku nieuwzględnienia wniosku, będzie zmuszony do sprzedaży broni do celów kolekcjonerskich za bezcen lub oddania jej do depozytu, co spowoduje po jego stronie nieuzasadnione i niepotrzebne koszty, także z uwagi na długość postępowań sądowych, jak i przełoży się również na utratę posiadanej pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako nieposiadające usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis ma charakter uznaniowy ("sąd może"). Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Wskazane powyżej przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Wniosek powinien odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Sąd wydając orzeczenie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę samego wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu I instancji, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie uprawdopodobnił w nim przesłanek określonych w art.61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne było spostrzeżenie WSA wskazujące na to, że zarówno złożenie broni do depozytu [...], jak i samo jej zbycie należą do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni (tu do celów kolekcjonerskich) i nie mają charakteru ekstraordynatoryjnego, uzasadniającego zastosowanie ochrony tymczasowej. Dodać należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie łączy się z powstaniem dla Skarżącego skutków o charakterze nieodwracalnym. Oczywiście brak możliwości korzystania z posiadanej broni sam w sobie stanowi dla Skarżącego dolegliwość, jednak stan ten nie powoduje trwałych, czy też niemożliwych do przezwyciężenia z finansowego punktu widzenia skutków. Trudno w tej mierze przyjąć, że szkoda, którą poniósł Skarżący w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji jest znacznych rozmiarów albo że wynikające z niej skutki są trudne do odwrócenia. Skarżący nie wykazał wystąpienia wspomnianych okoliczności. Również argumenty podniesione w zażaleniu nie stanowią uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że wykonanie kwestionowanej decyzji przed rozpoznaniem skargi sprowadzi na Stronę niebezpieczeństwo, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwa w postaci doznania szkody w znacznych rozmiarach Skarżący upatruje z jednej strony w konieczności sprzedaży po – w jego ocenie - zaniżonej cenie posiadanej broni, a z drugiej strony, w przypadku jej niesprzedania do wymogu poniesienia znacznych kosztów przechowania broni w depozycie, co w konsekwencji miałoby wiązać się ze zwolnieniem z pracy i utratą źródła dochodu. Skarżący tej zależności nie wykazał. Tymczasem przepisy cytowanej powyżej ustawy o broni i amunicji, przyznające Skarżącemu prawo do decydowania o dalszych losach broni i amunicji zabezpieczają jego interesy jako właściciela broni i eliminują niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji, w postaci konieczności sprzedaży broni. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji, gdy tak jak w sprawie, Skarżący utracił uprawnienie do posiadania broni palnej do celu kolekcjonerskiego, to jest on zobowiązany do zbycia posiadanej broni, w terminie 30 dni. Jednakże w sytuacji, gdy we ww. terminie broń nie zostanie zbyta Skarżący ma możliwość złożenia jej do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). Zatem Skarżący może uniknąć ewentualnej szkody związanej z koniecznością zbycia broni, składając ją do właściwego depozytu. Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia także podnoszona kwestia ewentualnych wysokich opłat związanych z deponowaniem broni. W tym zakresie Skarżący nie wykazał, by ich poniesienie związane było z wyrządzeniem mu znacznej szkody majątkowej. Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji materialnej, która umożliwiłaby ocenę, czy w tym konkretnym przypadku kwestia kosztów deponowania broni uzasadniałaby zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że Policja przez pierwszy rok ponosi koszty deponowania broni, łącznie z konserwacją, a dopiero potem koszty te ponosi osoba deponująca (art. 23 ust. 3 cyt. ustawy). Obecnie, zgodnie z ww. rozporządzeniem z 9 czerwca 2004 r., koszty te wynoszą 1% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania broni od każdego egzemplarza broni, co stanowi 2,42 zł. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że WSA prawidłowo ocenił, że Skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować powstanie po jego stronie znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Zatem wniesione zażalenie nie podważyło zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.