II GSK 820/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1357/22 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1357/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. P. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 sierpnia 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 16 lutego 2021 r. w S. na dworcu autobusowym dokonano kontroli, autokaru marki VAN HOOL o nr rej. [...], którym kierowali w załodze dwuosobowej i kierowcy narodowości Ukraińskiej. Kierowcy wykonywali regularny przewóz drogowy osób na trasie Słupsk-Winnica (Ukraina) na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego dla przedsiębiorstwa L. Sp. z o.o. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, dalej u.t.d.). Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z 16 lutego 2021 r. W toku postępowania ustalono, że zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie L. Sp. z o.o. jest skarżący, nr certyfikatu kompetencji zawodowych [...]. Pismem z 17 marca 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego, jako zarządzającego transportem o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszeń lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji decyzji administracyjnej z 28 maja 2021 r. nakładającej na stronę, karę pieniężną w wysokości 3000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) tytułem stwierdzonych naruszeń, tj. lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d. Utrzymując w mocy decyzję organy I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Uznał, że kara pieniężna z tytułu naruszeń lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załączniku nr 4 do u.t.d., stosownie do art. 92a ust. 2 oraz 92a ust. 4 u.t.d. została nałożona zasadnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W ocenie WSA, w oparciu o ustalony stan faktyczny organy zasadnie uznały, że doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegających na: - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego; - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. Odpowiedzialnym za wskazane naruszenia zasadnie uznani został skarżący albowiem bezspornym jest w sprawie, że pełnił on funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie L. Sp. z o.o. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 4 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Z uwagi na powyższe, organy zasadnie ograniczyły karę pieniężną ograniczoną do kwoty 3000 zł. Przy czym uwzględnić należy, że naruszenie obowiązków wyżej wskazanych rodzi odpowiedzialność zarządzającego transportem, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zatem decyzja nakładająca karę została zaadresowana do właściwej osoby. Ponadto, w realiach rozpoznawanej sprawy ani kierowca, ani skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów świadczących o posiadaniu przez kierowcę uprawnień do wykonywania kontrolowanego przewozu, czy upłynięciu ich ważności w czasie trwania stanu trwania stanu zagrożenia epidemicznego czy stanu epidemii. Zatem w tym przypadku nie ma zastosowania zawieszenie obowiązków w oparciu o art. 12a ust. 1 pkt. 2 wyżej wskazanej ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095, dalej "ustawa COVID-19"). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 12a ust. 1 pkt 2 ustawa COVID-19 poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art 39j, art. 39k i art. 39l ust. 1 pkt 1 u.t.d., w sytuacji, gdy okoliczności sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy wskazują na wniosek przeciwny, 2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. i przepisu lp. 4.1, 4.2, 4.3 4.4 załącznika nr: 4 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, skutkujące uznaniem zasadności nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia, a w elekcie nieuwzględnienie skargi, 3. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art 86 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przejawiającej się w uznaniu, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu naruszeń i w efekcie wydaniu orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżący naruszeń tych się nie dopuścił z uwagi na obowiązujące w czasie kontroli wyłączenie ustawowe, niewskazanie w uzasadnieniu wyroku na jakich konkretnie dowodach sąd oparł swoje orzeczenie, jak również pominięcie przez sąd faktu nieuzasadnionego odstąpienia w toku postępowania kontrolnego od przesłuchania świadka na podstawie art. 86 k.p.a., który zastosowanie ma wyłącznie do strony postępowania, tj. skarżącego, nie zaś kierowcy, a przez to szczątkowe i wybiórcze przeprowadzenie dowodów w sprawie, co uzasadniało uchylenie decyzji w całości, 4. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprze jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy okoliczności sprawy uzasadniały jej uwzględnienie w całości i tym samym uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji art. 12a ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19. Należy wskazać, że zagadnienie to było już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 27.11.2025 r. (II GSK 1554/23, LEX nr 4001524). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przedstawione tam poglądy. Co więcej należy wskazać, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, których uchybienie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zarzut określony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego (błędnie sklasyfikowane przez autora skargi kasacyjnej jako dotyczące naruszenia przepisów postepowania – pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) są jednak ze sobą funkcjonalnie powiązane i z tego względu należy rozpoznać je łącznie. Wykładnia bowiem przepisów prawa materialnego wyznaczała zakres ustaleń faktycznych, jakie należało w sprawie ustalić, a więc wyznaczała granice postępowania dowodowego oraz wpływała na formułowane na tej podstawie oceny w zakresie kompletności materiału dowodowego. Zgodnie z art. 12a ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19, w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów: art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39I ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 i 1005). Zawieszeniu podlegało więc m.in.: 1) uzależnienie zatrudnienia kierowcy przez przedsiębiorcę od ukończenia przez kierowcę szkolenia okresowego (art. 39a ust. 1 pkt 6), 2) obowiązek podlegania kierowcy wykonującego przewóz drogowy badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39j u.t.d.), 3) obowiązek podlegania kierowcy wykonującego przewóz drogowy badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39k u.t.d.), 4) obowiązek przedsiębiorcy kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne (art. 39l ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Należy jednak zauważyć, że wspomniana ustawa nie spowodowała zawieszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących warunków zatrudniania kierowców wykonujących przewozy drogowe, przewidzianych w art. 39a ust. 1 pkt 3, 4 i 5 u.t.d. Stanowią one, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: - nie ma przeciwskazań zdrowotnych (psychologicznych) do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (czyli posiada stosowne orzeczenie stwierdzające brak takich przeciwskazań), jak również - uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną. Odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem w jego imieniu za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku, jak i nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, jest odpowiedzialnością za naruszenie przez przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą obowiązku zatrudniania kierowcy, który posiada odpowiednie zaświadczenia oraz uzyskał kwalifikacje wstępną. Nie ulega wątpliwości, że te obowiązki nie został zawieszony w okresie związanym z pandemią. Na marginesie należy jedynie wskazać (na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27.11.2025 r., II GSK 1554/23, LEX nr 4001524), że przepis art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 przewidywał także zawieszenie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów art. 229 § 2 zdanie pierwsze, § 4a w zakresie badań okresowych i § 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, czyli: 1) pracowniczego obowiązku podlegania okresowym badaniom lekarskim (art. 229 § 2 zdanie pierwsze k.p.), 2) obowiązku pracodawcy kierowania pracowników na wstępne, okresowe i kontrolne badania lekarskie (art. 229 § 4a k.p.), 3) obowiązku pracodawcy zatrudniającego pracowników w warunkach narażenia na działanie substancji i czynników rakotwórczych lub pyłów zwłókniających zapewnienia tym pracownikom okresowych badań lekarskich. Jednocześnie wspomniana ustawa nie przewidywała zawieszenia obowiązku wynikającego z art. 229 § 4 k.p., a więc zakazu dopuszczenia do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Stąd należy przyjąć na gruncie interpretacji art. 12a ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19, że ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii skutkuje jedynie zawieszeniem określonych w ustawie o transporcie drogowym obowiązków pracodawców dotyczących jedynie kierowania na badania lekarskie kierowców oraz celem uzyskała kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej i obowiązku kierowców poddania się takim badaniom. Zawieszeniu nie podlegał zaś obowiązek niezatrudniania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy kierowcy, jeżeli osoba ta w ogóle nie uzyskała orzeczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych (psychologicznych) do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej. Przedstawione stanowisko koresponduje z treścią art. 31m ust. 2 ustawy COVID-19. Wskazany przepis przewiduje przedłużenie ważności orzeczeń lekarskich. Stanowi on, że jeżeli odrębne przepisy w zakresie badań lekarskich, innych niż określone w ust. 1 lub badań psychologicznych, wymagają posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego albo psychologicznego, a ważność upłynęła po dniu 7 marca 2020 r., orzeczenie to zachowuje ważność, nie dłużej nie dłużej jednak niż do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Przepis ten nie miałby sensu, gdyby przyjąć, że zawieszenie w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii obowiązków w zakresie kierowania na badania lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i podlegania takim badaniom jest równoznaczne z zawieszeniem obowiązku legitymowania się przez kierowcę takim orzeczeniem lekarskim po ogłoszeniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Co więcej, w uzasadnieniu projektu do ustawy zmieniającej ustawę z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, dokonanej ustawą z 28 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), z dniem 31 marca 2020 r. (https://sip.lex.pl/#/act-project/102860185?unitId=justification&pit=2025-12-20), wyraźnie podkreślono, że zmiana ma na celu zawieszenie obowiązku wykonywania badań profilaktycznych wynikających z przepisów art. 229 § 2 zdanie pierwsze i § 4-5 ustawy - Kodeks pracy, art. 39j i 39k ustawy o transporcie drogowym oraz art. 22b ust. 7 ustawy o transporcie kolejowym w zakresie wykonywania okresowych badań lekarskich i badań psychologicznych. Nie budzi również wątpliwości brak uzyskania kwalifikacji wstępnej kierowcy zatrudnionego w przedsiębiorstwie, którego zarządzającym był skarżący. Natomiast z treści art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 wynika wyraźnie, że zawieszeniu nie uległ obowiązek uzyskania przez kierowcę kwalifikacji wstępnej, której kierowca w niniejszej sprawie nie posiadał. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut wskazany w pkt 1, częściowo w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Z uwagi bowiem na treść art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 organ prawidłowo zastosował art 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z naruszeniem określonym w lp. 4.1, 4.2, 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Nie uchybił również w tym zakresie jakimkolwiek przepisom proceduralnym. Oparł bowiem swoją decyzję na dokumencie urzędowym, jakim jest protokół kontroli. Z kolei protokół kontroli ma szczególne znaczenie z dwóch powodów. Jest on potwierdzeniem faktów w konkretnej chwili, zasadniczo niemożliwych do powtórnego ustalenia oraz jest, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym przewidzianym przez ustawę. To powoduje, że korzysta on z "podwyższonej" mocy dowodowej w zakresie jego treści. Oczywiście fakty w nim ustalone mogą być obalone przez stronę, ale przez wykazanie sporządzenia tego dokumentu z naruszeniem prawa, a nie kwestionowanie zawartych w nim ustaleń bez przedstawienia dowodu ich nieprawidłowości. Zatem w tym zakresie strona powinna uczestniczyć aktywnie w postępowaniu, a nie tylko twierdzić, że ustalenia faktyczne sprawy są niepełne i niewłaściwie ocenione (wyrok NSA z 3.03.2023 r., II GSK 6/20, LEX nr 3587778). Z kolei skarżący w postępowaniu administracyjnym żadnych dodatkowych dowodów nie przedstawił na okoliczność posiadania kwalifikacji wstępnej przez kierowcę oraz posiadania przez niego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stąd organ nie naruszył art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art 86 i art. 107 § 3 k.p.a., co prawidłowo zostało potwierdzone w wyroku kontrolującego go Sądu I instancji. Z kolei co do zarzutu nieprawidłowego zastosowania art 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z naruszeniem określonym w lp. 4.4 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym należy uznać, że jest on uzasadniony, ale nie ma to znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia. Kierowca zatrudniony w przedsiębiorstwie, w którym skarżący był zarządzającym, w istocie bowiem posiadał ważne prawo jazdy kategorii D. Tym niemniej zgodnie z lp. 4.4. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym za to naruszanie przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł, a w niniejszej sprawie suma kar pieniężnych nałożona na zarządzającego wynosiła 4000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 4 u.t.d. została ona ograniczona do 3000 zł. Stąd gdyby wyeliminować z opisu deliktów administracyjnych wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów, to i tak ostateczna wysokość kary pieniężnej byłaby identyczna. Stwierdzone zatem uchybienie nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji, gdyż nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast nie może podlegać weryfikacji zarzut określony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że art. 151 p.p.s.a. ma charakter jedynie wynikowy i stanowi wzorzec kontroli sądowej. Stąd dla swojej skuteczności zarzut ten powinien być powiązany z normami dopełnienia wskazującymi, jakie to naruszenia przepisów lub brak ich naruszenia uzasadnia bądź nie uzasadnia wydanie wyroku o określonej treści. Tego zabrakło z kolei w skardze kasacyjnej przy formułowaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania (zob. wyrok NSA z 27.05.2025 r., III OSK 913/22, LEX nr 3881819). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). ----------------------- 2