II GSK 740/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 836/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 836/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zgłoszeniem z [...] września 2014 r. zgłaszająca spółka wniosła o udzielenie patentu na wynalazek pt. "Baza produktu spożywczego i sposób jego przygotowania". Pismami z [...] czerwca 2017 r. i z [...] października 2017 r. organ powiadomił zgłaszającą o braku ustawowych warunków do uzyskania ochrony na ww. rozwiązanie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, że przedmioty projektu nie spełniają warunku nowości w świetle stanu techniki - art. 24, 25 w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz.776, dalej: "p.w.p."). Organ, analizując przedmiotowe rozwiązanie, wskazał, że wziął pod uwagę, że: dotyczy ono produktów spożywczych i sposobu ich wytwarzania na bazie zboża ekspandowanego lub mieszanin zbóż oraz pseudo-zbóż ekspandowanych (głównie amarantusa, z ewentualnymi dodatkami), nawilżonych i mieszanych z zagniataniem w dowolny kształt; do nawilżania można wykorzystać dowolny płyn, w tym wodę lub mleko; dodatkami mogą być przyprawy smakowe i różne składniki odżywcze, np. warzywa, mięso, jajka; produkty mogą lecz nie muszą być poddawane dalszej obróbce cieplnej. Organ zwrócił uwagę, że takie produkty i sposób ich wytwarzania były znane. Na dowód wskazał przykłady publikacji (dalej: "D1" – "D10") ujawniających w różnych wariantach takie produkty i sposób ich wytwarzania, stanowiące wpisy na stronach internetowych przed datą niniejszego zgłoszenia – wskazując źródłowe adresy stron internetowych. Mając na uwadze powyższe argumenty, organ stwierdził, że przedmiotowe rozwiązanie zarówno w kategorii produktu, jak i sposobu, nie spełnia warunku nowości w świetle stanu techniki - art. 24, art. 25 p.w.p. Decyzją z [...] maja 2018 r. UP RP, na podstawie art. 24, 25 w zw. z art. 315 ust. 3 oraz art. 49 ust. 1 p.w.p., po rozpatrzeniu zgłoszenia nr [...] strony odmówił zgłaszającej udzielenia patentu na ww. wynalazek. Organ wskazał, że przedmioty projektu nie spełniają warunku nowości w świetle stanu techniki. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z [...] lutego 2019 r., na podstawie art. 245 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 24, 26 p.w.p.), po rozpatrzeniu wniosku spółki A. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgłaszająca żąda obecnie ochrony na bazę produktu spożywczego zawierającą 2 szklanki zboża lub pseudozboża ekspandowanego oraz 2-8 łyżek przypraw. Taką bazę wytwarza się przez zalanie gorącym płynem, zmieszanie i porcjowanie. Podał, że ponownie rozpatrując zgłoszenie patentowe nr [...], przedstawiał swoje kolejne stanowisko, zmienił też stawiany zarzut z braku nowości na brak poziomu wynalazczego – art. 26 p.w.p. Następnie wskazał, że w trakcie procedury zgłaszająca nadesłała nowe zastrzeżenia patentowe, w których nieznacznie ograniczyła zakres żądanej ochrony w odniesieniu do bazy spożywczej, a następnie - przy piśmie z [...] stycznia 2019 r. - utrzymała zakres żądanej ochrony. Organ podał, że zgłaszająca – w odniesieniu do kwestionowanego poziomu wynalazczego – stoi na stanowisku, że ze stanu techniki (z przeciwstawionej publikacji D6) nie były znane potrawy o stałej postaci, a jedynie w formie zawiesiny. Nieoczekiwanie, według zgłaszającej, możliwe jest uzyskanie wytworów w formach smaku odpowiadającym odbiorcom. W przeciwstawionej publikacji D10 amarantus stanowi jedynie dodatek smakowy/teksturotwórczy, czekolada nie ma charakteru dodatku smakowego, a mleko nie ma wpływu na własności spoinowe amarantusa. Ponadto, w ocenie zgłaszającej, w przeciwstawionych produktach występują inne lepiszcza niż samo zboże ekspandowane. Z przeciwstawionych materiałów nie wynika, że zastosowano gorące płyny i że to właśnie amarantus miał stanowić wyłączną bazę całego produktu. Jakkolwiek amarantus będzie się kleił pod wpływem jakiegokolwiek płynu, to jednak gorąca woda powoduje zdecydowanie lepszy efekt niż zimna, co jest istotne przy nadawaniu kształtów. Zdaniem zgłaszającej, z przeciwstawionego stanu techniki nie były znane wyroby identyczne z zastrzeganym wynalazkiem. W wyniku ponownego rozpatrywania sprawy, na podstawie art. 136 k.p.a. w zw. z art. 244 ust. 11 p.w.p., organ ponownie rozpatrzył zgłoszenie nr [...], dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, tak aby pogłębić zaufanie organu do obywateli, przeprowadził analizę dowodów, przy czynnym udziale strony postępowania. Podał – odnosząc się do bazy produktu spożywczego – że skład zastrzeganej bazy, według zmienionej wersji zastrzeżeń patentowych, to 2 szklanki zboża ekspandowanego oraz 2-8 łyżek przypraw. Są to jedyne zastrzegane cechy techniczne. W ocenie organu, powołującego się przy tym na zgromadzony materiał dowodowy - źródło strony internetowej (D6), takie bazy spożywcze są oczywiste w świetle przeciwstawionych materiałów. Z pozycji tej wiadomo, że amarantus ekspanowany może być bazą dla różnych produktów spożywczych, w tym kotlecików na obiad, i że takie wyroby mogą być modyfikowane przez dodawanie przypraw ziołowych. Dla żądanego zakresu ochrony nie ma znaczenia, zdaniem UP RP, że w stanie techniki taka mieszanina podawana może być w formie półpłynnej, albo że jest wytwarzana bez dodatku gorącego płynu. Dodatek gorącego płynu jest cechą sposobu wytwarzania i cecha taka nie została uwidoczniona w zastrzeżeniu dotyczącym wytworu (nie jest związana ze składem bazy). Z kolei – odnosząc się do sposobu wytwarzania – organ podtrzymał swoje stanowisko, że zgłoszone rozwiązanie nie ma wymaganego poziomu wynalazczego. W jego ocenie działanie polegające na zastosowaniu znanych środków technicznych w znanych sposobach wytwarzania jest rozwiązaniem oczywistym. Zdaniem organu, znawca, chcąc uzyskać wytwory z ekspandowanego zboża w dużych ilościach (do 100%), połączyłby informacje znane ze stanu techniki, tzn. połączyłby właściwości rozklejające amarantusa umożliwiające przetwórstwo z użyciem tylko płynów zimnych i w podwyższonej temperaturze z możliwością wytwarzania, np. kotlecików (dodatek przypraw). Podsumowując, UP RP stwierdził, że zgłaszająca nie wykazała, że takie połączenie jest nieoczekiwane, wręcz przeciwnie - stosowane składniki zostały wykorzystane rutynowo, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, w oparciu o ogólnie umiejętności znawcy. Zgłaszająca nie wykazała, że dokonała jakiegoś selektywnego wynalazku, dzięki czemu uzyskała jakieś szczególne, nieoczekiwane efekty. WSA w Warszawie oddalił skargę spółki na powyższą decyzję. Zgodził się z organem co do jego oceny w zakresie braku poziomu wynalazczego wnioskowanego wynalazku pt. "Baza produktu spożywczego i sposób jego przygotowania". WSA podniósł, że w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 (w kategorii wytworu) w części znamiennej określono skład jako 2 szklanki zboża ekspandowanego i 2-8 łyżek przypraw, jako jedyne cechy techniczne bazy produktu żywnościowego (produktu żywnościowego ogólnie pojętego). Dlatego słusznie, wobec takiej treści zastrzeżenia, w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji organ stwierdził, że nie ma znaczenia forma uzyskiwanego z takiej bazy produktu (półpłynna czy stała) oraz czy taki produkt wytwarzany jest z dodatkiem gorącego (czy np. zimnego) płynu. Tak określone zastrzeżenie obejmuje bowiem zakresem żądanej ochrony wszystkie powyższe przypadki. UP RP wskazał, że stosowanie gorącego płynu do wytworzenia produktu żywnościowego z takiej bazy jest cechą sposobu wytwarzania produktu żywnościowego (oddzielnego wynalazku zgłoszonego do ochrony w kategorii sposobu, a nie samej bazy jako wynalazku zgłoszonego do ochrony w kategorii wytworu). Dlatego ten zarzut skarżącej (użycia gorącego płynu, powtórzony w skardze) w odniesieniu do zastrzeżenia niezależnego nr 1 uznać należało za niezasadny. Natomiast na podstawie dokumentu D6 Urząd wykazał, że amarantus ekspandowany jest znany jako baza produktów żywnościowych i znana jest możliwość stosowania go wraz z przyprawami (co potwierdza również dokument D9). Oczywista jest zatem możliwość dokonania takiej mieszanki (zboża ekspandowanego i przypraw), a ilość stosowanych w mieszance przypraw jest kwestią wyboru, w zależności od spodziewanego efektu smakowego. Dlatego WSA podzielił pogląd organu, że przedmiotowa baza, jako wynalazek zgłoszony w kategorii wytworu, nie posiada poziomu wynalazczego. W odniesieniu do zastrzeganej proporcji zboża ekspandowanego i przypraw strona dodatkowo argumentuje, że jeżeli inny producent będzie chciał zastosować inną proporcję, nie będzie to wchodziło w zakres ochrony, ale zdaniem skarżącej wówczas będzie on musiał używać dodatkowo innego lepiszcza. Innymi słowy skarżąca sugeruje, że własności klejące amarantusa ekspandowanego warunkują dodane przyprawy i to w zastrzeganej proporcji. Sąd podzielił w tym zakresie ustalenia organu, że powyższa sugestia jest gołosłowna (tj. nie poparta żadnymi badaniami) oraz sprzeczna z wiedzą dotyczącą własności amarantusa ekspandowanego zawartą m.in. w cytowanych w zaskarżonej decyzji publikacjach (amarantus ekspandowany jako taki po zwilżeniu wodą wykazuje własności klejące). Podsumowując, Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 p.w.p. Sąd podkreślił również, że organ brał pod uwagę argumentację przytaczaną przez skarżącą w toku postępowania, konfrontując ją w obiektywnej ocenie z treścią przeciwstawianych publikacji, tym samym wszechstronnie rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.) oraz odnosząc się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ również przy rozpatrywaniu przedmiotowego rozwiązania pod kątem spełnienia warunku poziomu wynalazczego (art. 26 ust. 1 p.w.p.) kierował się informacjami faktycznie zawartymi w powoływanych publikacjach i logicznymi wnioskami z nich wypływającymi, w powiązaniu z wiedzą powszechną specjalistów w tej dziedzinie. Na tej podstawie UP RP rozważył, czy w oparciu o te informacje i wiedzę specjaliści w tej dziedzinie mogli dojść do przedmiotowego rozwiązania w sposób rutynowy, przewidując uzyskane efekty. Zatem organ w sposób właściwy ustalił przesłanki braku poziomu wynalazczego. Ponadto, przed wydaniem decyzji wywiązywał się wobec skarżącej z obowiązku wyznaczenia zgłaszającej terminu do zajęcia stanowiska, co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu (v. art. 49 ust. 2 zdanie 1 p.w.p.). Od przedmiotowego wyroku spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżone decyzji, ewentualnie także poprzedzającej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - art, 174 pkt. 2 p.p.s.a. tj. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 p.w.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, iż przywoływane w postępowaniu publikacje świadczą o braku poziomu wynalazczego, podczas gdy zgłoszone jako patent rozwiązanie posiada poziom wynalazczy i zostało znacznie ograniczone względem pierwotnego zgłoszenia w związku z zastrzeżeniami organu administracyjnego, jak również poprzez nieprzyjęcie miarodajnego wzorca znawcy z danej dziedziny i nie dostrzeżenie, iż Urząd Patentowy w ogóle takiego wzorca nie ustalił, a jako punkt odniesienia przyjął zapatrywania urzędnika UPRP, 2. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 49 ust. 2 zdanie 1 p.w.p., albowiem co prawda początkowo organ wyznaczał skarżącemu termin do zajęcia stanowiska, co do zebranych materiałów i dowodów, ale po tym, jak skarżący znacznie ograniczył i zmienił przez to treść zgłoszenia patentowego, zwłaszcza opisu i zastrzeżeń patentowych, taki termin już nie został mu wyznaczony, a wszak była to nowa redakcja zgłoszenia, która nastąpiła na skutek zarzutów organu do pierwotnego zgłoszenia celem wyeliminowania zarzutu braku nowości. W ocenie zgłaszającego, po tym jak znacznie zmienił (ograniczył) opis patentowy i zastrzeżenia, lojalność organu wobec strony postępowania wymagała, aby organ ujawnił, iż zakres tego ograniczenia jest dla organu wciąż niewystarczający, albowiem zamknęło to drogę skarżącemu do wyeliminowania innego, nowego zarzutu, który powstał, a którego świadomości nie miał zgłaszający, albowiem organ nie zakomunikował mu o tym. Stronie bardzo zależy na uzyskaniu ochrony na to rozwiązanie, albowiem jest ono nowatorskie i zostało wprowadzone do obrotu, po zgłoszeniu patentowym i cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem, dlatego kwestia uzyskania na nie ochrony, nawet w zakresie wąskim tj. ograniczonym ma dla skarżącego bardzo duże znaczenie, - art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. 3. art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rozwiązanie zgłoszone do ochrony nie ma zdolności patentowej, a w szczególności w ogóle nieokreślenie, kto w tym przypadku jest znawcą w danej dziedzinie, którego stan wiedzy stanowi wzorcowy punkt odniesienia, 4. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a. )oraz art. 3 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania własnej analizy prawnej oraz nieustosunkowanie się do podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p., oraz niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, iż organ zrealizował obowiązek wynikający z art. 49 ust. 2 p.w.p., gdy w zakresie zarzutu braku poziomu wynalazczego oraz w zakresie zmienionego opisu i zastrzeżeń, tego obowiązku nie zrealizowano, jak również niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ nie ustalił w ogóle wzorcowego miernika dla oceny poziomu wynalazczego, przez co zasadny jest zarzut dotyczy nierozpoznania sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez niedokonanie całościowej oceny; - oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu, pomimo że decyzja ta została wydana bez rozważenia pełnego materiału dowodowego i jest sprzeczna z przepisami ustawy tj. uznaje, iż rozwiązanie nie ma poziomu wynalazczego, chociaż nie da się tego ocenić bez ustalenia miarodajnego źródła odniesienia tj. znawcy z danej dziedziny; - również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 p.w.p. oraz w zw. z art. 2 p.w.p. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej analizy opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych w wersji zmienionej; - naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów wskazujących na ustalenie przez Sąd i zbadanie miarodajnego miernika poziomu wynalazczego w postaci ustalenia zakresu podmiotów wchodzących w zakres znawcy z danej dziedziny i na tej podstawie dopiero dokonania oceny poziomu wynalazczego. Wobec jasnej treści art. 26 p.w.p. poziomu wynalazczego nie można oceniać w sposób abstrakcyjny, a w odniesieniu do znawcy z danej dziedziny. W zaskarżonej decyzji pada stwierdzenie, iż punktem odniesienia jest Urząd Patentowej (wg zdania Urzędu Patentowego), natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wiadomo jaki miernik przyjęto i w jaki sposób ustalono, iż właśnie dla owego znawcy z danej dziedziny owa oczywistość została wykazana, skoro nie wykazano, kim jest tez znawca i jaką wiedzą dysponuje. Wobec braku odniesienia się w uzasadnieniu do tego należy uznać takie ustalenia za całkowicie nieweryfikowalne, dowolne, arbitralne. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty w niej zawarte nie są usprawiedliwione. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu procesowego naruszenia przepisu art. 145 par.1 lit .c p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust.1 p.w.p., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że przywoływane publikacje świadczą o braku poziomu wynalazczego. Zdaniem skarżącego nie były znane wyroby identyczne z zastrzeganym wynalazkiem. Urząd Patentowy ustalił bazę produktu spożywczego na 2 szklanki zboża ekspandowanego oraz 2- 8 łyżek przypraw i to są jedyne zastrzegane cechy techniczne. Takie bazy spożywcze są oczywiste w świetle przeciwstawionych materiałów. Z pozycji "Poradnik amarantus 03.06.2013 r." wiadomo, że amarantus ekspandowany może być bazą dla różnych produktów spożywczych, w tym kotlecików na obiad, i że takie wyroby mogą być modyfikowane przez dodawanie przypraw ziołowych. Organ szczegółowo omówił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkie dowody, które przeprowadził zarówno w zakresie żądania ochrony tak bazy produktu spożywczego, jak również sposobu jego wytwarzania. Urząd Patentowy przedstawił publikacje, na których oparł swoje ustalenia i stwierdził, że działanie polegające na zastosowaniu znanych środków technicznych w znanych sposobach wytwarzania jest rozwiązaniem oczywistym. Zgłaszający nie wykazał, że proponowane połączenie jest nieoczekiwane. Stosowane składniki zostały wykorzystane rutynowo, zgodnie ze swoim przeznaczeniem w oparciu o ogólne umiejętności znawcy. Zgłaszający nie wykazał, że dokonał jakiegoś selektywnego wynalazku, dzięki czemu uzyskał jakieś szczególne, nieoczekiwane efekty. Zdaniem organu, udzielenie ochrony w zakresie żądanym w zastrzeżeniach patentowych, uniemożliwiłby osobom trzecim wytwarzania wszelkich produktów ze zbóż ekspandowanych z dodatkami smakowymi, czyli ze składników znanych ze stanu techniki, gdyż wchodziliby w zakres udzielonej tak ochrony patentowej. Powyższe ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane. Skarżący nie przeciwstawił tym ustaleniom żadnych własnych faktów, a jedynie zarzucał, że wnioski płynące ze wskazanych publikacji nie świadczą o braku poziomu wynalazczości. Zgodnie przepisem art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy w sposób oczywisty ze stanu tęczniki. Poziom wynalazczy jest przesłanką zdolności patentowej. Sąd I instancji akceptując ustalenia faktyczne organu odnośnie analizy zastrzeżeń patentowych i oceny znanego stanu techniki produkcji wytworów spożywczych ze znanych surowców na podstawie zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego stwierdził, że przedmiotowy wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego, gdyż wynika w sposób oczywisty dla znawcy ze stanu techniki. Rozważenie oczywistości polega na ustaleniu, czy przed datą pierwszeństwa, biorąc pod uwagę ówczesny stan techniki, przeciętny znawca techniki, do której należy rozwiązanie, doszedłby do niej. Wbrew zarzutom skarżącego, Sąd I Instancji określił kategorię znawcy z danej dziedziny w rozumieniu art. 26 ust.1 p.w.p. oznaczając, że jest to przeciętny praktyk dysponujący przeciętną ogólnie dostępną wiedzą z danej dziedziny w odpowiednim czasie, który dysponuje typowymi środkami i możliwościami prowadzenia prac i doświadczeń. W tej sprawie znawcą z dziedziny produkcji spożywczej może być wiele różnych kategorii osób, nie posiadających specjalistycznej wiedzy z zakresu technologii żywności. Zupełnie gołosłowny jest zarzut naruszenia przepisu art. 49 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. Dowody i materiały udostępnia się zgłaszającemu w języku ich sporządzenia i mogą one wykraczać poza wykaz objęty sprawozdaniem o stanie techniki. Sam skarżący przyznał, że początkowo organ wyznaczał skarżącemu termin do zajęcia stanowiska co do zebranych materiałów i dowodów, a tylko po zmianie zgłoszenia i ograniczeniu zastrzeżeń, takiego wyznaczenia nowego terminu nie było. Natomiast z tego zarzutu nie wynika, aby po wyznaczeniu terminu z art. 49 ust. 2 p.w.p. zebrano nowe dowody i materiały, z którymi należało zapoznać zgłaszającego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił, całkowicie bezpodstawnie, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 i 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie odpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania własnej analizy prawnej oraz nieustosunkowanie się do podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7 § 1, art. 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. . Urząd Patentowy nie naruszył przepisów art. 7 par.1 , art. 80 i 107 §1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., gdyż bardzo wnikliwie zbadał wszystkie istotne okoliczności dotyczące zgłoszonego wynalazku, ocenił całokształt materiału dowodowego zgodnie regułami wyrażonymi w powyższych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i art. 252 p.w.p. i uzasadnił zaskarżoną decyzję zgodnie przepisem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Dlatego Sąd I Instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Za zupełnie chybiony należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom powyższego przepisu i zawiera obszerną, wszechstronną i przekonywującą argumentację potwierdzającą zgodność rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego z prawem. Sąd I Instancji przeanalizował w uzasadnieniu wszystkie aspekty i przesłanki zgłoszenia przedmiotowego wynalazku produktu spożywczego, zarówno faktyczne ustalenia z materiałem dowodowym włącznie, jak i wszystkie przesłanki prawne, a krytyka uzasadnienia wyroku stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu w pełnym zakresie. Organ bowiem odniósł się do wszystkich zastrzeżeń patentowych, a ich zmiana w toku postępowania administracyjnego przed Urzędem Patentowym, po dokonaniu pierwotnego zgłoszenia wynalazku, nie zmieniała jego istotnych elementów, na które miała być udzielona ochrona, a mianowicie skład bazy produktu i sposób wytwarzania. Żaden z tych elementów nie zawierał poziomu wynalazczego w rozumieniu art. 26 p.w.p. Zatem Sąd i Instancji, akceptując ustalenia organu w pełnym zakresie, nie naruszył przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. Strona skarżącą nie wykazała, że połączenie określonych artykułów spożywczych i przygotowanie wyrobu spożywczego w określony sposób znany z zasad techniki, da nieoczekiwane szczególne efekty. Cały proces osiągania pożądanego efektu polegał na wykorzystaniu stosowanych rutynowo składników, zgodnie z ich przeznaczeniem, w oparciu o ogólne umiejętności znawcy. Urząd Patentowy stwierdził zasadnie, że udzielenie ochrony w zakresie objętym zastrzeżeniami patentowymi, przyznawałoby wyłączność dla zgłaszającego wytwarzania produktów spożywczych ze zbóż ekspandowanych z dodatkami smakowymi , czyli ze składników znanych ze stanu techniki, gdyż wchodziłoby to w zakres tak udzielonej ochrony patentowej. Nieusprawiedliwiony jest zarzut strony skarżącej, że organ przed wydaniem decyzji nie zastosował art. 49 ust 2 p.w.p. i nie wyznaczył zgłaszającemu terminu do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałow mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu, gdyż w rzeczywistości takiej czynności organ dokonał, na co istnieje dowód w aktach administracyjnych, i co przyznaje sam skarżący. Organ nie miał obowiązku za każdym razem, gdy zgłaszający zmieniał swoje stanowisko, dokonywać powyższej czynności, jeśli materiał dowodowy nie uległ zmianie. Reasumując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.