II GSK 722/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1544/16 w sprawie ze skargi "F." w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp.418/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1544/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "F. – R." z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 418/09 w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy: uchylił decyzję w zaskarżonej części (pkt 1) oraz odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w całości (pkt 2). Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu 11 sierpnia 2009 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP lub organ) wpłynął wniosek "F. – R." z siedzibą w G. (dalej: Fundacja, wnioskodawca) o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486, do którego uprawnionym była F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: uprawniony). Sporny znak towarowy z pierwszeństwem od 4 grudnia 2003 r. przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 32 - napojów bezalkoholowych. Jako podstawę prawną wniosku Fundacja wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410; dalej: p.w.p.) i podniosła, że przysługuje jej prawo z rejestracji słownego znaku towarowego TIGER VIT o nr R.130719 (od 9 sierpnia 1996 r.) dla towarów ujętych w klasach 30 i 32, tj.: kawa, herbata, kakao, napoje na bazie kawy, napoje na bazie kakao, wyroby zbożowe – w klasie 30, napoje bezalkoholowe za wyjątkiem piwa i ale, koncentraty napojów – w klasie 32. Zdaniem wnioskodawcy, sporny znak jest w wysokim stopniu podobny do znaku TIGER VIT. Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że wyraz TIGER stanowi pseudonim fundatora, tj. D.M., znanego pięściarza, który oznaczeniem TIGER – D. M. posługuje się od początku swojej kariery i jest to określenie, które jednoznacznie jest kojarzone z jego osobą. Pismem z dnia 14 lipca 2010 r. uprawniony w tej dacie z prawa na znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486, tj. F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z., który uzyskał uprawnienie do znaku wniósł o odrzucenie wniosku Fundacji. Na podstawie art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 p.w.p. i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem 5 lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny TIGER VIT dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Sprawa o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719 pierwotnie otrzymała nr Sp. 334/10. Była ona rozpatrywana pod tą sygnaturą razem z dwiema innymi sprawami o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak R.130719. W piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. Fundacja rozszerzyła podstawę prawną wniosku o zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., a więc zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze oraz podtrzymała zarzut naruszenia przez kwestionowaną rejestrację art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Złą wiarę P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. uzasadniła tym, że zgłaszający sporny znak towarowy 4 grudnia 2003 r. był doskonale zorientowany w prawach Fundacji oraz w prawach jej fundatora do oznaczenia TIGER. Wnioskodawca wskazał ponadto, że źródłem interesu prawnego w sprawie jest naruszenie przez rejestrację spornego znaku towarowego praw wnioskodawcy, w szczególności prawa do nazwy, które jest chronione na podstawie art. 23 i 24 k.c. Pismem z dnia 13 grudnia 2012 r. uprawniony w tej dacie do znaku towarowego WILD TIGER o nr R.190486, tj. T. Sp. z o.o., (obecnie F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.), który uzyskał uprawnienie od F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z., wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719, z najwcześniejszą możliwą datą, powołując się na art. 166 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. Podczas rozprawy w dniu 13 grudnia 2012 r. UP postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 166 ust. 2 p.w.p. sprawy nr Sp. 334/10 ze sprawą nr Sp. 418/09. UP podsumowując wskazał, że w niniejszym postępowaniu Fundacja złożyła wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary WILD TIGER o nr R.190486 m.in. w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. z uwagi na zarzut konfuzyjnego podobieństwa ww. znaku do znaku TIGER VIT o nr R.130719 (sprawie nadano nr Sp. 418/09). Jednocześnie uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER (w dacie 14 lipca 2010 r. – F. Sp. z o.o. Sp. k.), w oparciu o art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku towarowego TIGER VIT o nr R.130719 i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa (sprawie nadano nr Sp. 311/13). Organ postanowił połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania, co skutkowało rozpatrzeniem w pierwszej kolejności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT o nr R.130719. Jak wyjaśnił, taki porządek rozpatrywania wniosków wynika bezpośrednio z art. 166 ust. 1 p.w.p. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. Urząd Patentowy w sprawach o nr Sp. 311/13, Sp. 418/09: - działając na podstawie art. 166 p.w.p. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719, do którego uprawnionym jest Fundacja, z wniosku F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. w sprawie Sp. 311/13; - działając na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., art. 132 ust. 2 pkt 2, a także art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił wniosek Fundacji o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486, do którego uprawnionym jest F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. w sprawie Sp. 418/09. UP wyjaśnił, że decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 (sprawa nr Sp. 334/10). Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w innej sprawie stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr R.130719 w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą, co sprawia, że brak jest przedmiotu sporu. Rozstrzygnięcie w sprawie nr Sp. 334/10 ma charakter ostateczny w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji zaistniała przesłanka do umorzenia powyższego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast rozpatrując sprawę z wniosku Fundacji o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary WILD TIGER o nr R.190486 organ uznał, że jest on bezzasadny. Zdaniem UP, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia praw do nazwy Fundacji, tj. naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Jakkolwiek w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Fundacja powstała 5 maja 2003 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku, to jednak w nazwie Fundacji, nie występuje oznaczenie TIGER, zaś sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy, pod którą działa wnioskodawca. Ponadto, jak wskazał UP, sporny znak towarowy nie składa się wyłącznie z jednego słowa TIGER, ale jest to zestawienie słów WILD TIGER, co świadczy o selektywności zarzutu wnioskodawcy. Niezasadne jest również powoływanie się na naruszenie praw majątkowych D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku. Fundacja nie może skutecznie podnieść zarzutu wynikającego z naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., skoro dopiero od 1 kwietnia 2007 r. dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, a zgłoszenie spornego znaku nastąpiło wcześniej, bo 4 grudnia 2003 r. Ponadto, w sprawie nie ma żadnych dowodów dotyczących prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej w dacie zgłoszenia spornego znaku w zakresie rozpatrywanych towarów. Prawidłowe jest zdaniem UP stanowisko uprawnionego, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Zadaniem wnioskodawcy było wykazanie, że w dacie zgłoszenia spornego znaku na rynku napojów funkcjonowało oznaczenie TIGER związane z D. M. i zgłoszenie spornego znaku prowadziło do uszczerbku w odniesieniu do tych praw. W rozpatrywanej sprawie tego nie dowiedziono. Istotną w tym zakresie kwestią było to, że zgłaszającym sporny znak była P. Sp. z o.o., której nie wiązały żadne porozumienia, kontakty czy powiązania z którąkolwiek ze stron umowy promocyjnej z 2003 r. Z tych względów UP uznał, że zgłoszenie spornego znaku przeznaczonego dla napojów bezalkoholowych w tej dacie nie stanowiło naruszenia praw D. M., a tym bardziej Fundacji. UP za bezzasadny uznał również zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Organ doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie nie wykazano, że zgłoszenie spornego znaku 4 grudnia 2003 r., przez P. Sp. z o.o. miało naganny charakter. Zdaniem UP porozumienie między G. Sp. z o.o., a D. M. z 2003 r. nie ma znaczenia dla obecnej sprawy, w sytuacji gdy sporny znak zgłosiła niezależna i niepowiązana z tymi podmiotami P. Sp. z o.o. Sam fakt nieużywania spornego znaku przez P. Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia znaku towarowego do UP. Z materiału dowodowego nie wynika, że intencją zgłoszenia znaku towarowego WILD TIGER było blokowanie możliwości udzielenia ochrony na znak wnioskodawcy lub też celem zgłoszenia było uzyskanie od wnioskodawcy ustępstw finansowych na rzecz zgłaszającego. Zdaniem organu, nie można też wywodzić złej wiary po stronie zgłaszającego z samego faktu nabycia spornego znaku przez F. Sp. z o.o. Sp. k. od P. Sp. z o.o., które miało miejsce kilka lat po dacie zgłoszenia spornego znaku. Odnośnie zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. UP stwierdził, że w omawianej sprawie ma zastosowanie art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Taka sytuacja ma miejsce obecnie, bowiem jako przeciwstawienie wskazano oznaczenie TIGER VIT R.130719, co do którego stwierdzono wygaśnięcie prawa w całości z powodu nieużywania tego znaku. Skoro zatem, nie było żadnego innego przeciwstawienia, zarzut kolizji organ uznał za bezzasadny. W innej sprawie bowiem, o nr Sp 334/10 organ stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak o nr R.130719 w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą (czyli jak żądano w sprawie Sp.311/13). Ostatnio wskazana sprawa została wyłączona ze sprawy Sp.334/10. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Fundacja zaskarżyła ww. decyzję w części obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER R.190486. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę Fundacji, jednak z innych względów niż podniesione w skardze. Sąd I instancji przypomniał, że decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 334/10, UP stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719, z powodu nieużywania tego znaku. W konsekwencji organ, w zaskarżonej decyzji uznał za bezzasadny zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., stwierdzając, że ma tu zastosowanie art. 166 p.w.p. Jednak wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16, WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję UP z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp. 334/10, stwierdzającą m.in. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, że aktualny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., dotyczący kolizji znaków WILD TIGER oraz TIGER VIT o nr R.130719, podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486 z dnia 7 sierpnia 2009 r. Fundacja, wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez WSA w Warszawie decyzji UP z dnia 5 sierpnia 2015 r. Z tego też względu, przedwczesne okazało się stwierdzenie przez organ, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p., co też uzasadnia uchylenie kontrolowanej decyzji w zaskarżonej części. W świetle powyższego, UP powinien rozważyć kwestię ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części, dotyczącej sprawy Sp. 311/13 w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr 130719 na podstawie art. 166 p.w.p. Natomiast pozostałe zarzuty podniesione w skardze WSA uznał za niezasadne. W ocenie Sądu I instancji UP prawidłowo uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia praw do nazwy Fundacji skoro w nazwie Fundacji nie występuje oznaczenie TIGER w związku z czym sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy pod którą działa Fundacja. WSA zgładził się również z organem, że Fundacja nie przedstawiła w sprawie żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego D. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Z umowy promocyjnej z dnia 31 lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. Sp. z o.o., a D. M. wynika, że działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących prowadziła spółka G. W przedmiotowej umowie D. M. wyraził zaś zezwolenie na wykorzystywanie i rozpowszechnianie jego wizerunku pseudonimu "Tiger" oraz znaku słowno-graficznego "Tiger", na opakowaniach napojów energetyzujących G. oraz materiałach reklamowych związanych z tym produktem. Nie można zatem uznać, że treść przedmiotowej umowy promocyjnej wskazuje, że D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących. Podkreślenia też wymaga, że Fundacja nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, prowadziła działalność gospodarczą w zakresie napojów energetyzujących. Słusznie natomiast wskazał UP, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Fundacja zaś nie wykazała, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D. M., poprzez okoliczność, że docelowi odbiorcy, w styczności z oznaczeniem WILD TIGER mogli zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D.M. W ocenie WSA sam fakt, że D. M., będąc znanym bokserem, posługiwał się pseudonimem "Tiger", nie może prowadzić do wniosku, że każdy znak towarowy zawierający w swej treści element "Tiger", będzie rodził skojarzenie z D.M. prowadzące do mylnego przekonania, że stanowi on oznaczenie pochodzące od D.M. Dlatego UP prawidłowo uznał, że istotnym w niniejszej sprawie było ustalenie, czy D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego przez spółkę P. do UP, działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Prawidłowo też, zdaniem WSA organ uznał, że brak jest na tę okoliczność dowodów w sprawie. Z tych względów, niezasadne są sformułowane przez Fundację zarzuty naruszenia przez UP art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, jak również naruszenia tego przepisu w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a także powiązane z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko UP, że Fundacja nie wykazała, aby zgłoszenie do rejestracji spornego znaku 4 grudnia 2003 r., przez P. Sp. z o.o., zostało dokonane w złej wierze. WSA zgładził się ze stanowiskiem Fundacji, że złą wiarę, która musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji, można oceniać również przez pryzmat zdarzeń zaistniałych już po rejestracji znaku towarowego, które mogą pozwolić "odczytać" intencje zgłaszającego znak towarowy z chwili jego zgłoszenia do UP. Podkreślił jednak, że chodzi tu o intencję zgłaszającego znak towarowy z chwili zgłoszenia, a nie innego podmiotu z chwili nabycia prawa do tego znaku towarowego. Dlatego też WSA nie zgodził się ze stwierdzeniem Fundacji, że zła wiara spółki F., która nabyła prawo do spornego znaku towarowego wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy WILD TIGER, tj. od momentu jego zgłoszenia 4 grudnia 2003 r. Nabycie prawa do spornego znaku towarowego przez spółkę F., z którą Fundacja znajduje się w wieloletnim sporze, w żadnym razie nie potwierdza złej wiary spółki P. z chwili zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego, tym bardziej, że spółka P., nie pozostawała w 2003 r., w żadnym związku ze spółką F., czy też ze spółką G., nie dotyczyły jej więc postanowienia umowy promocyjnej z dnia 31 lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. a D. M. Zdaniem Sądu I instancji UP w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w aspekcie zarzutu złej wiary P. w zgłoszeniu do UP spornego znaku towarowego i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Urząd Patentowy, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenia tego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 166 i art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że uchylenie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 (dalej: wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16) decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że "przedwczesne okazało się stwierdzenie Urzędu, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p." i uchylenia zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz do zobowiązania Urzędu Patentowego do "rozważenia kwestii ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części - dotyczącej sprawy Sp. 311/13", z uwagi na zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy od ww. wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 zostały złożone skargi kasacyjne i sprawa oczekuje na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania wyroku będącego przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania, w efekcie czego nie jest możliwe odtworzenie rozumowania Sądu oraz ustalenie, ponad wszelką wątpliwość, jakie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego ziściły się w ocenie Sądu w niniejsze sprawie oraz jakie czynności powinny zostać podjęte przez Urząd Patentowy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, powyższe uchybienia powodują, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej i wprowadza niepewność Urzędu Patentowego co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Na rozprawie przed NSA w dniu 7 listopada 2019 r. (sygn. akt II GSK 722/18), Fundacja wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu Fundacja wskazała, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2477/17, uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, a skargi Fundacji i F. zostały oddalone. Tym samym, utrzymano w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie nr Sp. 334/10, w której stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719 z dniem 6 lipca 2006 r. Natomiast, w dniu 4 listopada 2019 r. Fundacja wniosła o wznowienie postępowania w sprawie Sp. 334/10 - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147 oraz 148 § 1 k.p.a. z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania ww. decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 722/18, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie kasacyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719, albowiem – zdaniem NSA – ocena prawidłowości zaskarżonego wyroku z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1544/16, wydanego w sprawie skargi na decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 418/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486 "z pewnością winna" uwzględniać rozstrzygnięcie ww. sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719, w trybie wznowienia postępowania w związku z wnioskiem z dnia 4 listopada 2019 r. Następnie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 r. (sygn. akt II GSK 722/18) Naczelny Sąd Administracyjny podjął z urzędu zawieszone postępowanie kasacyjne. NSA wyjaśnił, że decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. UP odmówił uchylenia decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 listopada 2021 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1265/21, WSA w Warszawie oddalił skargę Fundacji na ww. decyzję z dnia 29 stycznia 2021 r. Sprawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719 III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna, pomimo że nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego został objęty samodzielnie postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie tego przepisu poprzez brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie – Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane przez przywołany przepis. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji naruszył ten przepis poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - pomimo pewnych niedostatków uzasadnienia zaskarżonego wyroku we wskazanym przez autora skargi kasacyjnej zakresie - podkreślenia jednak wymaga, że Sąd I instancji dopełnił obowiązku sporządzenia uzasadnienia wyroku w taki sposób, który umożliwia Sądowi II instancji przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Sąd I instancji - uchylając zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego - wskazał jako podstawę uchylenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i uznał, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał podstawy wznowieniowej, jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie, jednak z treści uzasadnienia można wywnioskować, że w ocenie Sądu I instancji została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Potwierdził to również autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu na s. 8. Natomiast co do zarzutu braku wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania, to autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu sam przyznaje na s. 8, że Sąd I instancji zawarł jednak pewne wskazania co do dalszego postępowania, które zawarte zostały na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Natomiast za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, zawarty w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 166 i art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, że uchylenie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 (dalej: wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16) decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że "przedwczesne okazało się stwierdzenie Urzędu, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p." - z uwagi na zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy od ww. wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 zostały złożone skargi kasacyjne i sprawa oczekuje na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania wyroku będącego przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma autor skargi kasacyjnej, że nie zachodziły w rozpoznawanej sprawie podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i uchylenia decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w zaskarżonej części w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy (Sp. 418/09). Fundacja jako wnioskodawca wniosła skargę do WSA w Warszawie od decyzji UP z dnia 5 sierpnia 2015 r. - zaskarżając ją w części oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Według Sąd I instancji skarga Fundacji zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż podniesione w skardze. Sąd I instancji powołał się na nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1507/16, który uchylił decyzję UP z 5 sierpnia 2015 r., nr Sp. 334/10, Sp. 529/12, Sp.419/09, stwierdzającą w sprawie 334/10 wygaśnięcie z dniem 6 lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 (Sp. 334/10). Sąd I instancji stwierdził, że wobec powyższego, aktualny jest zarzut Fundacji jako wnioskodawcy z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., dotyczący kolizji znaków WILD TIGER oraz TIGER VIT o nr R.130719, podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr R.190486 z 7 sierpnia 2009 r. Fundacja, wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji UP z 5 sierpnia 2015 r. Z tego też względu, Sąd I instancji uznał, że przedwczesne okazało się stwierdzenie przez organ, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p., co zdaniem Sądu I instancji uzasadniało uchylenie kontrolowanej decyzji w zaskarżonej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, który zarzucił, że Sąd I instancji powołał się na nieprawomocny wyrok w sprawie VI SA/Wa 1507/16, od którego następnie zostały złożone dwie skargi kasacyjne, co oznacza, że decyzja UP stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT (Sp. 334/10), stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania zaskarżonego wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej - nie było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Bowiem, wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał podstawy wznowienionej, jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie, jednak z treści uzasadnienia można wywnioskować, że w ocenie Sądu została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że w przypadku uchylenia decyzji administracyjnej wyrokiem sądu administracyjnego, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zachodzi po uprawomocnieniu się tego wyroku (M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 145.). W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż wyrok z 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 był nieprawomocny. Zostały od tego wyroku wniesione w 2017 r. skargi kasacyjne przez F. Sp. z o.o. oraz Urząd Patentowy. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał te skargi k. i wyrokiem z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2477/17 - uwzględniając skargę k . Urzędu Patentowego - uchylił zaskarżony wyrok, na który powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, oddalił skargi Fundacji i F. Sp. z o.o. oraz oddalił skargę k. F. Sp. z o.o. W konsekwencji, na mocy cyt. wyroku NSA - w obrocie prawnym pozostaje więc decyzja UP z 5 sierpnia 2015 r. Sp. 334/10, Sp. 529/12, Sp. 419/09 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak t. oraz unieważnienia prawa ochronnego na znak t. Co istotne, pozostaje w mocy pkt 1 tej decyzji w sprawie Sp. 334/10, w którym UP stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak t. TIGER VIT o nr R.130719, który to znak t. został przeciwstawiony znakowi t. WILD TIGER uprawnionego F. Sp. z o.o. w postępowaniu o unieważnienie prawa. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz dokona kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego - mając na względzie, że na skutek stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT - odpadła podstawa unieważnienia z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że: "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części", Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odstąpić od zasądzenia kosztów kasacyjnych w całości w niniejszej sprawie. W ocenie NSA z uwagi na błędy popełnione przez Sąd I instancji, nie ma dostatecznych podstaw, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.