II GSK 664/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 724/21 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maja 2021 r. nr BP.501.1095.2020.0949.LD5.2267 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od P. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 4 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 724/21, uwzględnił skargę wniesioną przez P. K. i uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 25 maja 2021 r., nr BP.501.1095.2020.0949.LD5.2267 i utrzymaną nią w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 marca 2020 r., nr WITD.DI.0152.V0120/11/20, którą ten organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. za naruszenie Lp. 4.2 i Lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej jako: "u.t.d"), tj. wykonywanie przewozu drogowego mimo nieposiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani też orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku. Sąd I instancji stwierdził, że decyzje organów obu instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak ustalono w sprawie, w dniu 18 kwietnia 2019 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę drogową samochodu osobowego marki Kia Cee'd o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez P. K.. Pojazd posiadał 5 miejsc siedzących, kierowca przewoził zarobkowo jedną osobę. Przewóz odbył się z jego zamówienia i opłacenia przez pasażera za pomocą aplikacji [...]. Zamawiający zlecenie pasażer w trakcie kontroli potwierdził, że zamówił przewóz, płacąc za przejazd poprzez aplikację, nie zawierając żadnej pisemnej umowy z przewoźnikiem lub kierowcą. Kierowca, który oświadczył, że wykonywał przewóz we własnym imieniu, nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani licencji wydanej na rzecz podmiotu trzeciego. Ponadto nie przedstawił ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Organy przyjęły, że skarżący wykonując odpłatną usługę transportową we własnym imieniu (okazjonalny transport drogowy), był obowiązany posiadać stosowną licencję oraz legitymować się orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy, stosownie do art. 39a ust. ` pkt 3 i pkt 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. W konsekwencji stwierdziły, że istniały przesłanki do nałożenia na P. K. kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. z tytułu naruszeń opisanych w Lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy i nie zaistniały okoliczności uzasadniające wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie wyjaśniły jednak, dlaczego i w oparciu o jakie dowody uznały, że P. K. jest jednym z podmiotów określonych w art. 92a ust. 2 u.t.d., a nadto nie ustaliły, czy poza karą za naruszenie Lp. 4.2 i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., na skarżącego nałożono również inne kary za naruszenia przepisów o transporcie drogowym stwierdzone w czasie kontroli, a jeżeli tak to jakie. WSA w Łodzi podniósł jednocześnie, że pełnomocnik organu w piśmie procesowym z 1 lutego 2022 r., sporządzonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wyjaśnił, że GITD decyzją z 16 lutego 2021 r., na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł . za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego stwierdzone podczas kontroli drogowej 18 kwietnia 2019 r., polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (L.p. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b (L.p. 2.11 tego załącznika). Zdaniem Sądu I instancji okoliczność ta jest istotna z punktu widzenia zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d., zgodnie z którym, jeżeli ten sam czyn wypełnia znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w złączniku nr 3 i nr 4 tej ustawy, karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenie określone w załączniku nr 3. Sąd I instancji podał również, że poprzez ten sam czyn należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d., a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. i jako podmiot wymieniony w art.92a ust. 2 u.t.d., to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. WSA w Łodzi dodał, że potraktowanie skarżącego jako jednego z podmiotów wymienionych w art. 92a ust. 2 u.t.d. wymaga wyjaśnienia dlaczego i w oparciu o jakie dowody uznano, że jest on zarządzającym transportem, "czy też podmiotem, o którym mowa w art. 92 ust. 2 pkt 2 lub 3 u.t.d.". W ocenie Sądu I instancji, w powyższych okolicznościach, wszczęcie przez organ na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej dwóch postępowań administracyjnych i wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji, którymi nałożył na skarżącego kary pieniężne, było nieprawidłowe. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył od wyroku WSA w Łodzi z 4 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 724/21 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zarzucił temu wyrokowi naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organy winny były wyjaśnić w zaskarżonych decyzjach czy w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową na stronę nałożono jeszcze inne kary za naruszenia przepisów transportu drogowego, podczas gdy okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, z uwagi na charakter stwierdzonych podczas kontroli naruszeń (Lp. 4.2, Lp. 4.3 zał. nr 4 do u.t.d. oraz Lp. 1.1, Lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d.) i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem nie są one ze sobą tożsame, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że na podstawie zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie można ustalić, jakim podmiotem był skarżący i dlaczego wymierzono mu karę pieniężną, podczas gdy z materiału dowodowego oraz ustalonych istotnych okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że strona jest osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, a prawidłowo poczynione ustalenia wykluczają zakwalifikowanie jej jako zarządzającego transportem czy osoby, o której mowa w art. 7c, ponadto zakwalifikowanie strony jako jakikolwiek podmiot wymieniony w art. 92a ust. 2 u.t.d. niesie takie same konsekwencje i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie,’ c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 135 p.p.s.a, w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organy naruszyły przepisy postępowania poprzez prowadzenie dwóch postępowań w jednej sprawie w stosunku do tej samej osoby, wydając odrębne decyzje, podczas gdy w wyniku jednej kontroli administracyjnej wszczęte zostały dwa postępowania administracyjne w dwóch sprawach, zatem nie można utożsamiać kontroli drogowej ze sprawą administracyjną; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 2 pkt 1-3 u.t.d. poprzez orzekanie na podstawie nieistniejącego przepisu, polegające na odwołaniu się przez Sąd I instancji do podmiotów wymienionych w pkt. 1-3, podczas gdy art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest podzielony na żadne jednostki redakcyjne; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1, Lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz Lp. 4.2 i Lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie zastosowany mógłby być przepis art. 92a ust. 10 u.t.d., podczas gdy w sprawie brak było podstaw do uznania, że zachowanie skarżącego stanowiące naruszenia, o których mowa w Lp. 1.1 i Lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiło jednocześnie naruszenia określone w Lp. 4.2 i Lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę przedstawił argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów. P. K. nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanym wyroku Sąd I instancji zarzucił organom obu instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i uchylił ich decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. WSA w Łodzi stwierdził, że wytknięte uchybienia w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, są istotne z punktu widzenia art. 92a ust. 10 u.t.d. i podał, że przez ten sam czyn, o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. i jako podmiot wymieniony w art.92a ust. 2 u.t.d., to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Organ wnoszący skargę kasacyjną podniósł natomiast, że WSA niezasadnie stwierdził, że organy winny w zaskarżonych decyzjach wyjaśnić, czy na skarżącego, w związku z przeprowadzoną kontrolą, nałożono jeszcze inne kary za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. P. K. został bowiem ukarany za naruszenie Lp. 1.1 i Lp. 2.11 załącznika nr 3 u.t.d. (organ dysponował decyzją w tej sprawie i nadesłał ją na wezwanie Sądu) i to "ukaranie" nie "konsumowało" naruszeń z załącznika nr 4, za które wymierzono mu karę w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie zarzucił organom nierozważenie, czy w sprawie zastosowany mógłby być art. 92a ust. 10 u.t.d. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki z:12 stycznia 2022 r. sygn. akt II GSK 588/22; z 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 182/22; z 11 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 1053/20; z 25 sierpnia 2023 r. sygn. akt II GSK 819/20; z 28 września 2023 r. sygn. akt II GSK 766/20, z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1194/20; z 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1206/20; z 22 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1310/20; z 5 marca 2024 r. sygn. akt II GSK 327/21; z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II GSK 121/21; z 11 września 2024 r. sygn. akt II GSK 707/21; z 24 października 2024 r. sygn. akt II GSK 726/21 i z 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II GSK 1199/21) ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie tylko w sytuacjach, w których to samo zachowanie deliktowe wyczerpuje jednocześnie tożsame znamiona czynów określonych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d. Jeżeli zatem ten sam czyn podlega tożsamej kwalifikacji prawnej w zakresie identycznych znamion opisowych w świetle co najmniej dwóch typów deliktów opisanych w odrębnych pozycjach załącznika nr 3 i załącznika nr 4 do u.t.d., to na sprawcę deliktu opisanego w załączniku nr 3 (zgodnie z art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem), będącego jednocześnie sprawcą tożsamego prawnie deliktu opisanego w załączniku nr 4 (zgodnie z art. 92a ust. 2 w zw. z art. 92a ust. 8 u.t.d. – zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym), nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 w związku z art. 92a ust. 7 u.t.d. i załącznikiem nr 3 do u.t.d. Jeżeli natomiast ten sam czyn wyczerpuje nietożsame (odmienne) znamiona opisowe typów deliktowych opisanych w odrębnych pozycjach załącznika nr 3 i załącznika nr 4, to brak jest podstaw do zastosowania przewidzianej w art. 92a ust. 10 u.t.d. reguły wyłączającej podwójną karalność administracyjną. Ustanowiony w art. 92a ust. 10 nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w zał. nr 3 do u.t.d.), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku przewozu poddanego kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie okoliczność jednego przewozu (jednego czynu) wyłącza nałożenie kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach do u.t.d., ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w zał. nr 3 i nr 4. Tytułem przykładu, brak licencji stwierdzony podczas kontroli przewozu, o jakim mowa w lp. 1.1. załącznika nr 3 oraz nieokazanie i niewyposażenie kierowcy w licencję podczas tego samego przewozu, o czym mowa w lp. 1.1. załącznika nr 4 do powołanej ustawy, wynikają z tego samego naruszenia, a zatem zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można ukarać za brak licencji i za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłania to drugie naruszenie. Tego rodzaju asocjacji naruszeń w załącznikach nr 3 i 4 jest znacznie więcej, np. naruszenia z Ip. 4.5, 5, 11 – 13, 15.1 i 15.2 opisane w załączniku nr 4, stanowią odpowiednio naruszenia z Ip. 6.3.3., 8, 5.4 pkt 3 i pkt 4, 5.5 pkt 3, 9.1 i 9.2 załącznika nr 3. NSA podziela stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że w rozpoznawanej sprawie naruszenia obowiązków (warunków) przewozu drogowego, ujawnione podczas wykonywania jednego przewozu będącego przedmiotem jednej kontroli, nie są tożsame. Naruszenia określone w L.p. 1.1 i L.p. 2.11 załącznika nr 3 jak i naruszenia z L.p. 4.2 i L.p. 4.3 załącznika nr 4 mają źródło w zupełnie różnych działaniach (zaniechaniach) skarżącego. Naruszenia stwierdzone w uchylonej przez Sąd I instancji decyzji (Lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 u.t.d.) są skutkiem nieposiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (w tym wypadku czyn skarżącego polega na zaniechaniu dopełnienia obowiązków określonych w art. 39j i 39 k u.t.d.) i nie wyczerpują znamion naruszeń, polegających na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego (Lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.), za które został ukarany decyzją GITD z 25 maja 2021 r. Czym innym jest bowiem wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, czy niewyposażenie kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy, a czymś zupełnie innym jest brak badań lekarskich czy psychologicznych kierowcy. W świetle tego co już powiedziano, należy zgodzić się z organem wnoszącym skargę kasacyjną, że niezamieszczenie w uchylonych decyzjach informacji o ukaraniu skarżącego za naruszenia wymienione w Lp. 1.1 i 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nie oznacza, że organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a uzasadnienia decyzji nie odpowiadają wymaganiom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Z okoliczności sprawy wynika, że organy uwzględniły fakt ukarania skarżącego karą w wysokości 12. 000 zł za naruszenia Lp. 1.1. i 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a nieodniesienie się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji było podyktowane tym, że – zdaniem organów – okoliczność ta, nie ma znaczenia dla wyniku postępowania, z uwagi na fakt, że naruszenia te nie "konsumują" naruszeń o których mowa w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. GITD zasadnie również zarzucił, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący jest osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, nadto należy zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że w świetle art. 92a ust. 2 u.t.d. okoliczność ta nie ma znaczenia dla wyniku postępowania. Z tych wszystkich względów NSA podziela również zapatrywanie wnoszącego skargę kasacyjną, odnośnie do tego, że nie można utożsamiać przewozu drogowego i kontroli tego przewozu ze sprawą administracyjną i wywodzić – jak to uczynił Sąd I instancji, że wszczęcie przez organ na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej, dotyczącego jednego przewozu dwóch postępowań administracyjnych i wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji, którymi nałożył na niego kary pieniężne, jest nieprawidłowe. Nie można przyjąć za zasadne, że skoro odbyła się jedna kontrola drogowa, dotycząca jednego przewozu, to organ powinien prowadzić jedną sprawę administracyjną. To nie przewóz i kontrola, a charakter stwierdzonych naruszeń i charakter podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia, determinują do wszczęcia określonego lub określonych postępowań. Z tych wszystkich względów NSA uznał za uzasadnione zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, jak również drugi z zarzutów sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1, Lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz Lp. 4.2 i Lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie, zastosowany mógłby być przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. Chybione są natomiast zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Należy zauważyć, że sformułowane zostały w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a nadto nie zostały w jakikolwiek sposób uzasadnione. Niejako na marginesie NSA wyjaśnia, że o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. np. wyroki NSA z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 1708/22 i z 24 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1712/24). Sąd kasacyjny nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 2 pkt 1-3 u.t.d. poprzez orzekanie na podstawie nieistniejącego przepisu, polegające odwołaniu się przez Sąd I instancji do podmiotów wymienionych w pkt. 1-3, podczas gdy art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest podzielony na żadne jednostki redakcyjne. Jak słusznie zauważył wnoszący skargę kasacyjną, przepis art. 92 ust. 2 u.t.d. nie zawiera dalszych jednostek redakcyjnych (ustępów, punktów), niemniej jednak uchybienie to należy traktować – mając na uwadze całość uzasadnienia, jako omyłkę pisarską, i nie ma podstaw do twierdzenia, że WSA orzekł na podstawie nieistniejącego przepisu prawa. Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, nadto uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę P. K. na decyzję GITD z 25 maja 2021 r. Okoliczność nieposiadania przez kierowcę orzeczenia psychologicznego i orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku nie była przez skarżącego kwestionowana, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. W konsekwencji organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo uznały, że w świetle art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. z Lp. 4.2 i Lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego mimo nieposiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku. Jak już wskazano brak było w sprawie podstaw do zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d., a tym samym uchylenia, jak uczynił to Sąd I instancji, decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzona na rzecz organu kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (który nie reprezentował GITD w postępowaniu przed Sądem I instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.