II GSK 599/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1522/19 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2019 r. nr Sp. 193.2018 w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od G. M. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1.400 (jeden tysiąc czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę G. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2019 r., w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego uchylając tą decyzję oraz orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 21 września 2018 r. D. P. złożył do organu wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "O. z. n." [...], udzielonego na rzecz skarżącej podnosząc niespełnianie przez wymieniony wzór przemysłowy w dacie jego zgłoszenia cech nowości oraz indywidualnego charakteru. Wnioskodawca podniósł również, że zgłoszenie spornego wzoru zostało dokonane w warunkach złej wiary. Ponadto wzór przemysłowy skarżącej narusza jego autorskie prawa majątkowe. Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy, na podstawie art. 103 w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2017 r. poz. 776, dalej: p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "O. z. n." [...]. W ocenie organu wnioskodawca wykazał istnienie interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji powołanego wzoru przemysłowego z uwagi na okoliczność prowadzenia przez skarżącą i wnioskodawcę działalność gospodarczej w tej samej branży. Zdaniem organu sporny wzór przemysłowy nie spełnia cechy nowości w świetle art. 103 p.w.p.. Oceniając sporny wzór organ szczególną uwagę zwrócił na dwa z licznych dowodów, które przedstawił wnioskodawca. Pierwszy, będący wydrukiem ze strony oficjalnego archiwum portalu A., przedstawiający aukcję "[...]" zakończoną w dniu 18 października 2017 r. - kilkanaście dni przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Drugim dowodem był wydruk ze strony internetowej www. [...] z dnia 1 lipca 2017 r. prezentująca znicz z drzewkiem, wykonany z żywicy. Organ oba wydruki, pozyskane z tzw. maszyn czasu (webarchive), uznał za wiarygodne temporalnie z uwagi na okoliczność, że strony postępowania nie miały możliwości ingerowania w treść maszyny czasu oraz z uwagi na okoliczność, że wykazywały one ujawnienie przez osobę trzecią. Dokonując szczegółowego porównania figur spornego wzoru z przeciwstawionymi zniczami nagrobnymi, zdaniem organu nie budziło wątpliwości, że sporny wzór pt. "O. z. n." był identyczny z ozdobami znajdującymi się na przeciwstawionych zniczach nagrobnym. Kolegium wskazało, że zarówno sporny wzór jak i przeciwstawione miały identyczną ozdobę w postaci drzewka przeznaczonego do zdobienia zwłaszcza zniczy nagrobnych. Sporny wzór przemysłowy, jak i ozdoby przeciwstawionych mu zniczy nagrobnych przedstawiały w zasadzie identyczne drzewko w kształcie litery S o łukowato wygiętym pniu. Od dołu pnia są wysunięte na bok jego korzenie. Nieregularną koronę drzewka tworzą łukowate gałęzie z liśćmi, pomiędzy którymi są utworzone wolne przestrzenie. Z pnia są wysunięte do dołu w górę dwa ucięte konary. Organ zauważył, że jedyną różnicą pomiędzy porównywanymi drzewkami była niedoskonałość odlewnicza znajdująca się pomiędzy konarami drzewka będącego przedmiotem spornego wzoru, która nie nosiła znamion cechy istotnej. Podsumowując organ uznał, że sporny wzór, nie różnił się od ujawnionego wcześniej wzoru przemysłowego w sposób pozwalający uznać, iż postać spornego wzoru przemysłowego, była inna według dyspozycji art. 103 p.w.p. Organ odmówił dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność braku nowości rozwiązania w dacie zgłoszenia, posiadania praw składającego wniosek, autorstwa projektu drzewka, jak i daty zdjęć prezentowanych wraz z wnioskiem. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W pierwszej kolejności Sąd podzielił stanowisko organu odnośnie istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego udzielonego na rzecz skarżącej, z uwagi prowadzenie przez nią i wnioskodawcę działalności gospodarczej w tej samej branży. Za zasadny Sąd I instancji uznał natomiast zarzut skargi o całkowitym pominięciu przez organ okoliczności wynikających z art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. Wskazał, że strony postępowania administracyjnego starały się wykazać, iż sporny wzór został opracowany przez wskazanych przez nich twórców na ich zlecenie. Skarżąca wnosiła o przesłuchanie G. B. autora przedmiotowego wzoru oraz powoływała się na dowód w postaci faktury nr [...] z dnia 20 września 2016 r. wystawionej przez G. B. za opracowanie między innymi wzoru przedmiotowego spornego drzewka. Sąd zawrócił uwagę, iż skarżąca podnosiła w toku postępowania, że wbrew ustaleniom organu sporny wzór został ujawniony przez twórcę w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, co w świetle art. 103 ust.3 pkt 2 p.w.p. nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji. Sąd stwierdził, że okoliczności tej organ nie wyjaśnił, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec okoliczności, że organ nie dopuści dowodów wskazanych przez strony - wnioskodawcę i uprawnioną, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a). Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7. art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p., przez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków tj. osób wskazywanych jako twórcy spornego wzoru przemysłowego oraz dowodu w postaci faktury [...] z dnia 30 września 2016 r. wystawionej przez G. B., na okoliczności towarzyszące powstaniu spornego wzoru i daty ewentualnego ujawnienia przez twórcę, podczas gdy: - Urząd, czego Sąd nie zakwestionował, ustalił iż wzór tożsamy ze spornym wzorem został ujawniony przed datą zgłoszenia, najpóźniej w dniu 18 października 2017 r., przez podmiot inny niż skarżąca, - skarżąca w piśmie z dnia 6 lutego 2019 r. przyznała, że "ww. rozwiązanie w firmie Uprawnianego było już znane w dacie przed 30.09.2016 [ale nie ujawnione publicznie), było zgłoszone do UPRP 31.10.2017 r. a mogło być zgłoszone do dnia 18.10.2017 r. (pierwsza faktura ujawnienie publiczne 19.10.2017)", a tym samym w toku postępowania spornego ustalono, że wzór tożsamy ze spornym wzorem był dostępny publicznie najpóźniej w dniu 18.10.2017 r., tj. przed wskazywaną przez skarżącą datą ujawnienia tj. 19.10.2017 r., co oznacza, że upublicznienie przedmiotowego wzoru przez podmiot inny niż wskazany w art. 103 ust 3 pkt 2 p.w.p. nastąpiło przed deklarowaną przez skarżącą datą ujawnienia, w konsekwencji w niniejszej sprawie nie było możliwe skorzystanie z dobrodziejstwa "ulgi w nowości", a sporny wzór nie spełniał przesłanki nowości, tym samym ewentualne ustalenia w zakresie wskazanym przez Sąd nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 102 ust 1 p.w.p. oraz art 103 ust 1 i ust 3 pkt 2 p.w.p. przez błędną wykładnię tj. nieuprawnione przyjęcie, że kwestia autorstwa spornego wzoru przemysłowego ma znaczenie w sytuacji, gdy przed datą ewentualnego ujawnienia wzoru, na które powołuje się podmiot chcący skorzystać z "ulgi w nowości", doszło do upublicznienia wzoru przez podmiot trzeci, nie związany z podmiotem powołującym się na "ulgę w nowości", podczas gdy, konsekwencją takiego ustalenia jest utrata przymiotu nowości przez sporny wzór przemysłowy, a co za tym idzie, zastosowanie znajduje art 103 ust 1 p.w.p., a nie art 103 ust 3 pkt 2 p.w.p. i kwestia autorstwa spornego wzoru przemysłowego pozostaje bez znaczenia. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Wniósł również o zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, a w konsekwencji zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Ze względu na ich komplementarny charakter trzeba odnieść się do nich łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty te uznał za zasadne. Przypomnieć trzeba, iż Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzję organu patentowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uznając, iż UP RP dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ przy badaniu sprawy organ ten całkowicie pominął okoliczności wynikające z treści art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. Organ nie przesłuchał osób wskazanych przez strony (wnioskodawcę i uprawnioną) jako twórców spornego wzoru na okoliczność powstania wzoru oraz jego ewentualnego ujawnienia przez twórcę. W ocenie Sądu I instancji Urząd Patentowy całkowicie pominął okoliczności wynikające z art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. Sąd I instancji wyraził pogląd odmienny od organu - jego zdaniem spór o autorstwo projektu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przypomnieć należy, iż art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. normuje tzw. "ulgę w nowości". Przepis ten stanowi, że: "Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy: (...) 2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego." Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze instytucja unormowana w tym przepisie umożliwia projektantowi lub innemu uprawnionemu do wzoru przemysłowego testowanie na rynku produktów, według wzoru przed ostateczną decyzją o zgłoszeniu wzoru do rejestracji. Udostępnienie publiczne przez projektanta lub jego następców prawnych, bądź udostępnienie przez osobę trzecią (za zgodą uprawnionego) lub udostępnienie przez osobę trzecią z nadużyciem prawa w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego do rejestracji nie stanowi przeszkody w ocenie nowości lub indywidualnego charakteru wzoru. Wcześniejsze ujawnienia wzoru przemysłowego, by było objęte "ulgą w nowości", musza dotyczyć tego samego wzoru, o którego ochronę wnioskuje następnie projektant lub jego następca prawny. Inną formą ulgi w nowości jest sytuacja dokonanego nadużycia na szkodę twórcy lub jego następcy prawnego prowadząca do przedwczesnego ujawnienia wzoru przemysłowego. Ujawnienie takie na skutek dokonanego nadużycia również nie niweczy nowości i indywidualnego charakteru wzoru. Samo pojęcie nadużycia nie jest w tymże przepisie zdefiniowane. Jak się podkreśla można je rozumieć jako czynności typowe dla ustalenia przestępstwa (użycie siły, podstępu, oszustwa, przywłaszczenia) czy też np. jako nieuczciwe praktyki (np. naruszenie klauzuli poufności, o której mowa jest w art. 103 ust. 3 pkt 1 p.w.p.), wprowadzenie kogoś w błąd (tak: Kondrat Mariusz (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, WKP 2021, Lex i wskazana tam literatura i orzecznictwo). Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy uznać trzeba, iż rację ma skarżący kasacyjnie organ patentowy, że Sąd I instancji nie ocenił prawidłowo przeprowadzonego przez UP RP postępowania dowodowego w tej sprawie, zarzucając niezasadnie Urzędowi, iż nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a w konsekwencji naruszył wskazane wyżej przepisy procesowe. Rację ma także skarżący kasacyjnie UP RP, że zajęte przez Sąd I instancji stanowisko jest konsekwencją wadliwej wykładni art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. dokonanej przez WSA w zaskarżonym tu wyroku. Zasadnie w skardze kasacyjnej wskazano, iż na gruncie niniejszej sprawy, w świetle stawianych przez Sąd I instancji zarzutów wobec decyzji organu, znaczenie może mieć jedynie ujawnienie spornego wzoru przez twórcę (projektanta), jego następcę prawnego lub, za zgodą uprawnionego, przez osobę trzecią, gdyż brak uwzględnienia tych okoliczności skutkował uchyleniem zaskarżonej decyzji UP RP przez Sąd. Jak zasadnie wskazano w decyzji UP RP w toku postępowania w niniejszej sprawie przed Urzędem Patentowym ustalono, ze sporny wzór [...] jest identyczny z ozdobami znajdującymi się na przeciwstawionych zniczach nagrobnych (s. 7-8 decyzji), które zostały ujawnione na aukcjach internetowych przez podmioty inne niż strona (skarżąca przed Sądem I instancji G. M.). Ustalono to w oparciu o dwa wydruki z tzw. "maszyn czasu", tj. strony oficjalnego archiwum portalu A. przedstawiającej aukcję "[...]", zakończoną w dniu 18.10.2017 r., a więc na kilkanaście dni przed datą zgłoszenia spornego wzoru (wzór zgłoszono 31.10.2017 r.) oraz wydruku z web.archive.org strony internetowej www. [...] z dnia 1.07.2017 r., prezentującej wykonany z żywicy znicz z drzewkiem. Wydruki te UP RP uznał za wiarygodne temporalnie m.in. z uwagi na to, że strony postępowania nie mają możliwości ingerowania w treść maszyny czasu. Dodatkowo strona w postępowaniu przed UP RP – G. M. – na rozprawie przed Urzędem w dniu 7 lutego 2019 r. przyznała, że wytwory wg spornego wzoru produkuje od początku tylko w formie plastikowej (wtryskarką). Rację ma zatem UP RP konstatując, iż należy przyjąć, że znicze nagrobne wykonane z żywicy, a nie z plastiku, nie były przez nią ujawniane (s. 5 decyzji UP RP). Jednocześnie G. M. (skarżąca) oświadczyła, ze przed 19 października 2017 r. nie dokonywała żadnej sprzedaży towaru wg spornego wzoru. Wcześniej także nie ujawniała swojego rozwiązania (s. 2 decyzji – pismo pełnomocnika skarżącej z 6.02.2019 r.). Konsekwencją tego jest prawidłowy wniosek organu patentowego zawarty w decyzji, iż wskazane wydruki z maszyn czasu oraz oświadczenie strony (G. M.) dowodziły ujawnienia wzoru identycznego ze wzorem spornym przez osobę trzecią, inną niż strona (uprawniona G. M.). Przy czym, ujawnienie to nastąpiło najpóźniej w dniu 18 października 2017 r., a więc zarówno przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, jak i przed deklarowanym ujawnieniem spornego wzoru przez stronę (uprawnioną G. M.). Należy podzielić także ocenę UP RP wyrażoną w decyzji, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy spór o autorstwo spornego wzoru pozostaje bez znaczenia (jest prawnie irrelewantny). Zatem wbrew stanowisku Sądu I instancji oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadków osób wskazywanych przez każdą ze stron jako twórca spornego wzoru, tj. G. B. oraz L. K. "na okoliczności powstania tego wzoru oraz daty jego ewentualnego ujawnienia przez twórcę" (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA), nie było naruszeniem obowiązujących przepisów. W analizowanej sprawie brak nowości spornego wzoru przemysłowego został wykazany w wystarczający sposób w oparciu o wymienione wyżej wydruki z tzw. maszyn czasu. Dowody te wykazały, że sporny wzór został ujawniony, w sposób szkodzący nowości, przez podmiot inny niż wskazany w treści art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p., a zatem nie było możliwym aby skarżąca (uprawniona G. M.) mogła skorzystać z dobrodziejstwa ulgi w nowości. Tym samym sporny wzór użytkowy został unieważniony z powodu braku spełnienia przesłanki nowości. Jak zasadnie wskazał skarżący kasacyjnie organ zarówno w decyzji, jak i w skardze kasacyjnej: "Z dobrodziejstwa ulgi w nowości można skorzystać wyłącznie wówczas, gdy w określonym czasie, wzór zostanie ujawniony m.in. przez twórcę, jego następcę prawnego lub osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Ujawnienie wzoru przez podmiot inny niż wskazany w art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. niweczy nowość wzoru przemysłowego i wyklucza uzyskanie prawa z rejestracji. Takie ustalenia zostały poczynione w niniejszej sprawie i co najważniejsze nie zostały one zakwestionowane przez Sąd. Urząd ustalił bowiem, że wzór tożsamy ze spornym wzorem został ujawniony przez osoby trzecie, tj. podmiot inny niż Skarżąca, najpóźniej w dniu 18.10.2017 r. Skarżąca natomiast zgłoszenia spornego wzoru dokonała 31.10.2017 r. i oświadczyła, że przed 19.10.2017 r. go nie ujawniała." (s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Na marginesie dodać trzeba, iż w kontekście treści art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p., czyli dobrodziejstwa tzw. ulgi w nowości i kręgu podmiotów uprawnionych do tejże ulgi, badanie kwestii autorstwa projektu spornego wzoru jest zbędne jeśli to nie projektant tegoż wzoru był zgłaszającym wzór do rejestracji w UP RP, ani nie jego następca prawny. Zgłaszającą była G. M. (uprawniona), która nie twierdziła, iż jest projektantką, ani następcą prawnym twórcy i jako taka ujawniła wzór w terminie wskazanym w art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. Ta ostatnia okoliczność (bycia następca prawnym projektanta – twórcy wzoru) musiałaby być wykazana nie fakturą nr [...] z dnia 29 września 2016 r., ani nie zeznaniami świadków, ale umową w formie pisemnej pod rygorem nieważności, ponieważ jak wskazuje treść art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 888 ze zm.), umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Oznacza to, że niezachowanie formy pisemnej powoduje bezwzględną nieważność takiej umowy, wobec czego nie wystąpi skutek w postaci zamierzonego przeniesienia praw. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego (wymienione szczegółowo wyżej), pomieszczone w skardze kasacyjnej za zasadne. W konsekwencji w oparciu o treść art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, w pierwszym punkcie sentencji uchylił zaskarżony wyrok, w drugim oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).