II GSK 565/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 374/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie wysokości opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia 13 listopada 2020 r., nr WDT-II.6852.1.99.2020; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz P. Sp. z o.o. w I. 1020 (tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 374/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. sp. z o.o. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2021 r., nr SKO-4204/228/2020, w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na umieszczenie urządzeń w pasie drogi publicznej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarząd Powiatu Inowrocławskiego decyzją z dnia 5 kwietnia 2006 r., zezwolił P. Sp. z o.o. w I. (skarżącej Spółce) na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w I., w związku z umieszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego od dnia 7 kwietnia 2006 r. – na czas nieokreślony. Jednocześnie organ określił w punktach od 1 do 3 warunki, jakie należy przy tym zachować, zaś w punkcie 4 ustalono opłatę za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Dla ustalenia należnej opłaty zastosowano stawki określone uchwałą nr XXIII/168/2004 Rady Powiatu w Inowrocławiu z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 87, poz. 1513 ze zm.), która utraciła moc z dniem 15 czerwca 2011 r., tj. z chwilą wejścia w życie uchwały VI48/2011 Rady Powiatu Inowrocławskiego z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg na terenie Powiatu Inowrocławskiego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 124, poz. 1060). Obie uchwały przewidywały jednak tożsame roczne stawki za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w I., na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, a dotyczące umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w jezdni oraz w poboczu, tj. odpowiednio 100 zł rocznie oraz 50 zł rocznie. Droga powiatowa nr [...] na opisanym w decyzji odcinku, została pozbawiona kategorii drogi powiatowej na mocy uchwały Nr XVIII/174/2020 Rady Powiatu Inowrocławskiego z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie pozbawienia odcinków dróg kategorii drogi powiatowej (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2020 r. poz. 2483) i w konsekwencji stała się drogą gminną na podstawie art. 10 ust. 5c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.d.p."). W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 16 czerwca 2020 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta Inowrocławia o zmianę w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej: ,,k.p.a.") ww. decyzji nr 8Z/2006 Zarządu Powiatu Inowrocławskiego z 5 kwietnia 2006 r. Prezydent Miasta Inowrocławia decyzją z dnia 13 listopada 2020 r. odmówił zmiany decyzji nr 8Z/2006 z dnia 5 kwietnia 2006 r. w zakresie wysokości opłaty należnej za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. sieci wodociągowej z odcinkami przyłączy w pasie drogowym ul. [...] w I. W uzasadnieniu decyzji orzekający organ podniósł, że przy wydaniu decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, zarządca drogi ustala również opłatę za zajęcie pasa drogowego przez ww. urządzenie. Charakter tej opłaty tzw. rocznej wynika z ustalenia jej wysokości zarówno dla danego roku, w którym została wydana decyzja administracyjna, jak i na kolejne lata umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Oznacza to, że opłata określona w decyzji administracyjnej nie ma charakteru opłaty jednorazowej. Ustalana jest z góry na kolejne lata, na jakie zezwolenie zostało wydane, a także w oparciu o obowiązującą w dacie wydania decyzji uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem organu I instancji tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, a jego zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 12 stycznia 2021 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że decyzja zezwalająca skarżącej Spółce na zajęcie pasa drogowego jest decyzją związaną, a ponadto od jej wydania nastąpiła zmiana stanu faktycznego (doszło do zmiany kategorii drogi publicznej, na której zajęcie zezwolono decyzją z 2017 r.). Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż dostrzega brak racjonalnego uzasadnienia w zakresie zróżnicowania sytuacji podmiotów, co do wysokości ponoszonych opłat za zajęcie tego samego pasa drogowego, w zależności od tego, kiedy stosowne zezwolenie zostało wydane, lecz Kolegium jako organ administracji publicznej jest zobligowane do działania na podstawie i granicach przepisów prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. Gdyby wolą ustawodawcy było przekazanie organom administracji uprawnienia do aktualizowania nakładanych decyzją o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego opłat rocznych w zależności od aktualnej kategorii drogi lub aktualnie obowiązujących stawek ustalanych aktem prawa miejscowego, odpowiednie postanowienia powinny znaleźć się w ustawie o drogach publicznych. Wobec braku odpowiedniego w tej materii przepisu Kolegium uznało, iż przedstawiona przez stronę argumentacja może być uznana jedynie za postulat wobec ustawodawcy o charakterze de lege ferenda. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. konieczne jest uprzednie ustalenie, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Inaczej, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (tak uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99). Sąd I instancji wskazał, że organ wydając decyzję w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty, uwzględniano stawki właściwe dla drogi powiatowej, w oparciu o stosowne postanowienia właściwej uchwały. Zmiana kategorii drogi oznacza również zmianę zarządcy drogi. W tym przypadku, zarządcą drogi stał się z mocy prawa Prezydent Inowrocławia w miejsce Zarządu Powiatu Inowrocławskiego. Wskutek zmiany kategorii drogi droga podlega również odmiennym regulacjom szczegółowym w zakresie zajęcia pasa drogowego. Ustalenie zatem opłaty dla innej kategorii drogi stanowi inną sprawę, a to oznacza brak tożsamości sprawy. Zezwolenie i opłata zostały skarżącej udzielone na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej, a domaga się ona ustalenia opłaty właściwej dla innej kategorii drogi. Wprawdzie urządzenia nadal pozostają fizycznie w tym samym miejscu, ale nie na tej samej drodze, gdyż na drodze innej kategorii. W konsekwencji, sam fakt konieczności przeprowadzenia analizy stanu faktycznego, co do obowiązywania innych stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, drogi o innej kategorii, wykracza poza zakres przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, zmiana decyzji w trybie art. 155 K.p.a. może polegać wyłącznie na innym uregulowaniu treści praw lub obowiązków wynikających z wydanej już decyzji. Ustalanie i stosowanie innych stawek opłat, w związku ze zmianą kategorii drogi prowadzi do ukształtowania praw lub obowiązków w nowej sprawie, w innym postępowaniu. Rozstrzygnięcie, którego oczekuje skarżąca nosiłoby wszystkie cechy właściwe dla decyzji wydawanych w innym, zwykłym postępowaniu. W żadnym natomiast przypadku wymienionego trybu nie można też traktować, jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej - trzeciej instancji. Przedmiotem bowiem postępowania w tym trybie jest, co do zasady, nie ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06). Należy również podkreślić, co znajduje odzwierciedlenie np. w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, że tryby przewidziane w art. 154 i art. 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Niewątpliwie decyzja w części ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego należy do decyzji związanych, a zatem zastosowanie do tej części decyzji przepisu o charakterze reformatoryjnym nie jest możliwe. W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że słusznie organ uznał za niedopuszczalną zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. z uwagi na szczególny tryb i ściśle określone przesłanki zmiany decyzji ostatecznej nie znajdują uzasadnienia okoliczności podnoszone, jako naruszenie ogólnych przepisów postępowania. Ponadto, norma proceduralna nie może zmieniać reguł bezwzględnie obowiązujących. Ze skargę kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła skarżąca spółka zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a. a także art. 7a § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że w rozpatrywanym przypadku zachodziły podstawy do utrzymania w mocy skarżonej decyzji; b) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie oceny prawnej, z której wynika, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zmiany decyzji, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak uzasadnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej Zarządu Powiatu Inowrocławskiego z dnia 5 kwietnia 2006 r. podjętej w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w związku z umieszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie odnoszącym się do ustalonej tą decyzją opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że według Sądu I instancji organ administracji publicznej zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku strony o zmianę wymienionej decyzji ostatecznej w zakresie odnoszącym się do ustalenia opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego, albowiem wbrew stanowisku strony zmianie tej sprzeciwiał się art. 155 k.p.a. oraz określone nim przesłanki jego stosowania. W tym zwłaszcza warunek zachowania wymogu tożsamości sprawy, który nie mógł być – zdaniem tego Sądu – uznany za spełniony, a to wobec zmiany kategorii drogi (z powiatowej na gminną), a co za tym idzie także jej zarządcy. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie, jakkolwiek – jak podniesiono na wstępie – nie wszystkie jej zarzuty należało uznać za usprawiedliwione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzutem niezasadnym jest z całą pewnością zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 oraz art. 7 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt b) petitum skargi kasacyjnej). W odpowiedzi na omawiany zarzut kasacyjny trzeba przede wszystkim podnieść, że przepis art. 153 p.p.s.a. stanowiąc, że cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, z oczywistych wręcz względów nie może i nie mógł stanowić adekwatnego wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Wyrokiem tym bowiem, Sąd I instancji oddalił skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie odmowy zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej z dnia 5 kwietnia 2006 r., co w relacji do normatywnej treści art. 153 p.p.s.a. oraz jego funkcji, aż nadto jasno i wyraźnie prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie siłą rzeczy nie zaktualizowały się – bo nie mogły – przesłanki jego stosowania, a co za tym idzie przesłanki oceny odnośnie do naruszenia tego przepisu prawa. Jeżeli bowiem Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę strony na wymienioną decyzję – nie zaś ją uwzględnił, co gdyby nastąpiło, aktualizowałoby obowiązek sformułowania adresowanych do organu administracji wytycznych co do dalszego postępowania dotyczących sposobu działania organu w toku ponownego rozpoznania sprawy i mających na celu uniknięcie już popełnionych błędów oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia pierwotnie stwierdzonych wadliwości oraz, co istotne, stanowiących konsekwencję oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę (por. art. 141 § 4 zdanie drugie w związku z art. 153 p.p.s.a.) – to przepisu art. 153 p.p.s.a., co jest aż nadto oczywiste, nie mógł tym samym naruszyć, albowiem przepisu tego nie stosował. Sąd i instancji nie naruszy również przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Tytułem koniecznych uwag wprowadzających trzeba przede wszystkim podnieść, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również, jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest także od sugerowanych przez stronę skarżącą wad i deficytów, które można, czy też należałoby kwalifikować, jako naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi jego sporządzenia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zupełnie inną kwestią jest natomiast – co wymaga podkreślenia w kontekście podejmowanej na gruncie omawianego zarzutu polemiki z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji – siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Z przedstawionych powodów zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało więc uznać za nieusprawiedliwiony. Znaczenie konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1040/182; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 1 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13,; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13; 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 2985/13), a w tym kontekście konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 16 lipca 2020, sygn. akt I GSK 611/20), nie pozostaje z kolei bez wpływu na ocenę odnośnie do braku skuteczności, a co za tym idzie zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji – jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – przepisów art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jeżeli ponadto – co w tym miejscu trzeba podnieść – kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych, a mianowicie w trybie z art. 155 k.p.a., zaś z hipotezy normy prawnej rekonstruowanej z art. 7a § 1 k.p.a. – którego naruszenie strona skarżąca podnosi w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego, a także w pkt a) petitum skargi kasacyjnej – wynika, że zakres jego stosowania jest ograniczony do postępowań, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a co więcej, że "pozostawające w sprawie wątpliwości prawne co do treści normy prawnej", o których w nim mowa, odnoszone są do procesu wykładni przepisu prawa stanowiącego podstawę prawną decyzji, nie zaś do procesu jego stosowania w relacji do ustalonego stanu faktycznego – co oznacza, że nie chodzi o jakiekolwiek wątpliwości "co do treści normy prawnej", lecz tylko i wyłącznie o te wątpliwości, które "pozostają", a więc takie, których nie dało się usunąć w drodze uznanych lub nakazanych metod (reguł, dyrektyw, wskazówek) wykładni – to z przedstawionych powodów nie sposób jest zasadnie zarzucać Sądowi I instancji naruszenia przywołanego przepisu prawa, jako adekwatnego wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., który skarżąca kasacyjnie podnosi w pkt b) petitum skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem, przywołane przepisy prawa mają – jak należy wnioskować na podstawie ich treści oraz funkcji – charakter przepisów kompetencyjnych, które określając treść kompetencji organu administracji publicznej nie określają jednocześnie przesłanek wykonywania tej kompetencji – a mianowicie przesłanek podejmowanego na ich podstawie rozstrzygnięcia, z zastrzeżeniem jednak odnoszącym się do § 2 art. 138 k.p.a., który określa przesłanki wydania decyzji, o której w nim mowa – to za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że jako przepisy wynikowe nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia wydanego na ich podstawie aktu. Chyba, że organ administracji publicznej wydałby rozstrzygnięcie nie mieszczące się w zamkniętym katalogu wyznaczonym treścią art. 138 k.p.a., a tego rodzaju naruszenia Sąd I instancji nie stwierdził, ani też nie przypisał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Bydgoszczy (analogicznie w odniesieniu do tzw. przepisów wynikowych p.p.s.a. zob. np. wyroki NSA z: 11 września 2020 r., sygn. akt II GSK 2989/17; 20 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17; 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10). W pozostałym zakresie, zarzut z pkt a) petitum skargi kasacyjnej należało natomiast uznać za usprawiedliwiony. Wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest bowiem podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 155 p.p.s.a., czemu miałby się sprzeciwiać związany charakter decyzji ostatecznej, o zmianę której wystąpiła strona, a ponadto brak zachowania wymaganego tym przepisem prawa warunku tożsamości sprawy. W punkcie wyjścia – a ponadto odwołując się w tej mierze do poglądu prawnego wyrażanego już przez Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie tożsamej, jak w rozpatrywanej sprawie, gdy chodzi o jej przedmiot, istoty sporu prawnego (zob. np. wyroki NSA z dnia: 27 lipca 2021 r. sygn. akt: II GSK 188/21, II GSK 181/21, II GSK 182/21, II GSK 182/21, II GSK 184/21; 9 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2085/21) – przypomnienia wymaga, że z art. 155 k.p.a. wynika, że przesłankami jego stosowania jest: po pierwsze, ustalenie istnienia w obrocie prawnym decyzji, na mocy której strona nabyła prawo; po drugie, wyrażenie przez stronę zgody na zmianę lub uchylenie takiej decyzji; po trzecie, brak przepisów szczególnych, które zmianie lub uchyleniu takiej decyzji miałyby, czy też mogłyby się sprzeciwiać; i w końcu po czwarte, istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą lub uchyleniem lub uchyleniem takiej decyzji. Jakkolwiek przy tym faktem jest, iż zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a., służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu, to jednak – co nie jest bez znaczenia z punktu widzenia prawidłowej rekonstrukcji systemowego kontekstu obowiązywania art. 155 k.p.a. oraz konsekwencji tego stanu rzeczy – nie ma ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. wprost bowiem stanowi, że uchylenie lub zmiana takich decyzji – to jest decyzji ostatecznych – stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do tego w pełni uprawnionego wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Z całą pewnością przepisem takim jest art. 155 k.p.a., który dotyczy instytucji odwoływalności decyzji ostatecznej, tj. wzruszenia decyzji ze skutkiem ex nunc z powodów niezwiązanych z ochroną legalności, lecz – co trzeba podkreślić – z powodów natury celowościowej motywowanych interesem społecznym lub słusznym interesem strony. Z punktu widzenia zakresu jego stosowania w relacji do istoty prowadzonego na jego podstawie postępowania ukierunkowanego na sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym (o czym mowa jeszcze dalej) istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej – i abstrahując już nawet od tego, albowiem w rozpatrywanej sprawie nie ma to zasadniczego znaczenia, o czym mowa dalej, że z normatywnej treści art. 155 k.p.a. nie wynika, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu i co może stanowić asumpt do dalszych dyskusji, aby zakres jego stosowania oraz ustanowionej na jego gruncie instytucji odwoływalności decyzji ostatecznej należało ograniczać (i to stanowczo) wyłącznie do decyzji uznaniowych (zob. w tej mierze np.: A. Wróbel, art. 155 k.p.a., t. 15, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021; J. Chmielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2019 r., II GSK 4224/17, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2020 z. 3, poz. 26) – zasadnicze znaczenie ma to, że jedynym (wyłącznym) miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej, w trybie o którym w nim mowa, jest interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności. Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do istoty spornego w sprawie zagadnienia trzeba podnieść, że jakkolwiek rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV decyzji ostatecznej z dnia 5 kwietnia 2006 r., o którego zmianę wystąpiła strona skarżąca, nosi cechy związania, to jednocześnie, jak z kolei wynika to z ust. 11 art. 40 ustawy o drogach publicznych, stanowi ono konieczny element samej decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, która oparta jest na konstrukcji uznania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego nie może więc istnieć bez uprzedniego w relacji do niego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, co uznać należy za oczywiste i logiczne. Tym samym, jeżeli by nawet zakres stosowania art. 155 k.p.a. ograniczyć wyłącznie do rozstrzygnięcia o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego, to za uzasadniony należałoby uznać ten wniosek oparty na wzajemnej relacji przywołanych rozstrzygnięć, a mianowicie, że możliwość uchylenia lub zmiany decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego musi siłą rzeczy – a to z uwagi na wskazane relacje oraz ich charakter – obejmować swoim zakresem także uchylenie lub zmianę rozstrzygnięcia odnoszącego się do ustalenia opłaty za jego zajęcie. Zwłaszcza, gdy w kontekście charakteru omawianych relacji podkreślić, że regulacji art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające – jak na przykład decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego – lecz także, co znajduje swoje potwierdzenie w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym (zob. A. Wróbel, art. 155 k.p.a., t. 6, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021) decyzje zobowiązujące, a taki właśnie charakter ma rozstrzygnięcie ustalające opłatę za zajęcie pasa drogowego. Strona nabywa bowiem prawa także na podstawie decyzji zobowiązującej. Prawem nabytym są również powstałe przez prawomocne orzeczenie władzy prawo do wykonania ciążącego na stronie obowiązku w rozmiarach określonych przez to orzeczenie, nie zaś według normy wyższej. Także więc ostateczna decyzja administracyjna, która nakłada na stronę określone obowiązki, może być uchylona lub zmieniona w trybie art. 155. Jeżeli rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty ma charakter wtórny w relacji do – zasadniczego – rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie może bez niego istnieć, stanowiąc konieczne jego dopełnienie, to nie może to pozostawać bez wpływu na wniosek, że to suma tych rozstrzygnięć kształtuje treść decyzji podejmowanej w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, która ma przez to charakter decyzji uprawniająco zobowiązującej i nie traci jednocześnie – co trzeba podkreślić w kontekście argumentu o prawnej reglamentacji możliwości zajęcia pasa drogowego – charakteru decyzji opartej na konstrukcji uznania administracyjnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest również tak, że zmianie decyzji ostatecznej z dnia 5 kwietnia 2006 r. w zakresie, o który wnioskowała strona skarżąca, sprzeciwia się brak tożsamości stanu faktycznego i stanu prawnego postępowania, w którym decyzja ta została wydana w relacji do postępowania zainicjowanego wnioskiem strony, a mianowicie postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. Ponownie podkreślając, że istota tego nadzwyczajnego postępowania wyraża się w jego ukierunkowaniu na sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które z uwagi na racje natury celowościowej determinowane interes społecznym lub słusznym interesem strony przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, w nie mniej stanowczy sposób trzeba podkreślić, że w analizowanym zakresie chodzi o zachowanie tożsamości ram stanu faktycznego i stanu prawnego wymienionych postępowań, rozumianej – w sytuacji dokonania zmiany stanu prawnego – jako zachowanie, czy też utrzymanie materialnej konstrukcji prawa dotychczasowego przez nową regulację prawną (nową ustawę), a nie ich identyczność, co prowadzi do wniosku, że nowa regulacja prawna, która zachowuje, bądź tylko nieistotnie zmienia normę prawną stanowiącą podstawę wydania decyzji ostatecznej, nie jest przeszkodą zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. po zmianie prawa, jeżeli nie wpływa na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego zmienianą decyzją (zob. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 281/08; Z. Kmieciak art. 155, t. 4, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz (red. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak) lex 2019; Z. Kmieciak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2254/14, "Orzecznictwo Sądów Polskich 2018, z. 9, poz. 96). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia, czy też innego rodzaju zakłócenia tożsamości ram stanu faktycznego i stanu prawnego wymienionych postępowań, co miałoby się sprzeciwiać zmianie decyzji z dnia 5 kwietnia 2006 r. przy zastosowaniu trybu, o którym mowa w art. 155 k.p.a. Z całą pewnością bowiem, tezy przeciwnej nie sposób jest – wbrew stanowisku Sądu I instancji – wywodzić z okoliczności zmiany kategorii drogi, a mianowicie zmiany kategorii z drogi powiatowej na gminną, co nastąpiło uchwałą Nr XVIII/174/2020 Rady Powiatu Inowrocławskiego z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie pozbawienia odcinków dróg kategorii drogi powiatowej odnosząc się do drogi powiatowej nr [...] na odcinku opisanym w zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji z okoliczności zmiany zarządcy drogi. Tego rodzaju zmiana w żadnym istotnym stopniu, ani też zakresie nie wpływa bowiem na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego decyzją ostateczną z dnia 5 kwietnia 2006 r., o czym w pełni zasadnie trzeba wnioskować na tej podstawie, że essentialia negotii, a więc przedmiotowo istotne elementy tego stosunku prawnego pozostają nie tylko, że bez istotnych zmian – gdy porównać dotychczasowy stan prawny oraz stan prawny po zmianach wprowadzonych przywołaną uchwałą – to co więcej, są zachowywane w zasadniczej swej postaci. W dalszym ciągu bowiem, w zmienionym stanie prawnym zachowany jest szczególny status publicznoprawny pasa drogowego oraz jego funkcje, jako obiektu, w relacji do podlegającej prawnej reglamentacji możliwość jego zajęcia, co powoduje, że zachowuje również swoją aktualność zasada, iż zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga zgody zarządcy drogi udzielanej w drodze decyzji opartej na konstrukcji uznania, jak również, że za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata – a więc ekwiwalent za zajęcie pasa drogowego – ustalana przez zarządcę drogi. W dalszym ciągu również, wymienione rozstrzygnięcie ma charakter uprawniająco zobowiązujący, albowiem z uprawnieniem do zajęcia pasa drogowego jest skorelowany obowiązek ponoszenia opłaty za jego zajęcie. Tym samym, jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, wysokość samej opłaty za zajecie pasa drogowego, w związku z tym, że nie powoduje zmiany materialnej konstrukcji dotychczasowego prawa przez nową regulację prawną, nie wpływa jedocześnie na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego zmienianą decyzją. Jego ramy są bowiem zachowane. W dalszym ciągu bowiem chodzi o te same prawa i obowiązki tego samego podmiotu ukształtowane decyzją ostateczną – uprawnienie do zajęcia pasa drogowego i obowiązek ponoszenia z tego tytułu opłaty – oraz o zachowujący ciągłość w przedstawionym powyżej rozumieniu stan prawny i niezmieniony w kwestiach prawnie istotnych stan faktyczny (zob. również uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09). Jakkolwiek więc w uzasadnieniu prezentowanych racji Sąd I instancji odwołał się do argumentów ze znaczenia okoliczności zmiany kategorii drogi, a co za tym idzie zmiany jej zarządcy oraz zmiany wysokości stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, to jednak z przedstawionego punktu widzenia argumenty te nie mogły być uznane za przydatne, a co za tym idzie nie mogły służyć temu, aby z ich pozycji skutecznie podważać możliwość zmiany wymienionej decyzji ostatecznej w zakresie, w jakim wystąpiła o to strona skarżąca. Podnieść przy tym należy – odwołując się w tej mierze do poglądu prawnego prezentowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia: 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II GW 12/14; 23 marca 2018 r. sygn. akt II GW 70/17, II GW 71/17; II GW 72/17, II GW 2/18; wyrok z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2085/21) – że zmiana właściwości organu w sprawie wydanego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w sytuacji woli dalszego zajmowania pasa drogi przez adresata pierwotnie wydanej decyzji, nie rodzi potrzeby ani też obowiązku ponownego ustalenia treści stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego pierwotnie wydaną decyzją ostateczną – co nota bene wynika również z prezentowanego w sprawie stanowiska organów administracji, a mianowicie, że pomimo zmiany kategorii drogi, a przez to jej zarządcy oraz wysokości stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, decyzja ostateczna, o której zmianę wystąpiła strona, nadal kształtuje treść jej praw i obowiązków związanych z pozostawaniem urządzeń w pasie drogowym – a konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że aktualnie właściwy zarządca drogi (właściwy rzeczowo organ administracji) posiada możliwość zmiany dotychczasowych decyzji w niezbędnym zakresie. W konsekwencji powyższego należy więc podważyć prawidłowość stanowiska Sądu I instancji i w tym zakresie, że żądanie ustalenia opłaty w związku z kontynuowaniem zajęcia pasa drogowego (przez tę samą stronę, te same urządzenia, w niezmienionej lokalizacji) według stawki przewidzianej dla dróg gminnych, mogłoby być realizowane wyłącznie w odrębnej sprawie, a więc po zainicjowaniu nowego postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do przedstawionych argumentów oraz w opozycji do stanowiska Sądu I instancji jednocześnie podnieść – co nie jest bez znaczenia – że wobec tego, że przy wydawaniu nowych zezwoleń za zajęcie pasa drogowego wskazanego odcinka drogi, w stanie prawnym ukształtowanym przywołaną powyżej uchwałą Nr XVIII/174/2020 Rady Powiatu Inowrocławskiego z dnia 30 kwietnia 2020 r. właściwy organ administracji jest zobowiązany uwzględniać inne niż pierwotnie stawki opłaty, a mianowicie (nowe) stawki opłaty za zajęcie pasa drogi gminnej, brak możliwości zmiany w trybie art. 155 k.p.a. wysokości opłaty za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym na podstawie wcześniej wydanych zezwoleń z całą pewnością byłby nie do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego ( art. 2 Konstytucji RP) i równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), czego konsekwencją byłoby naruszenie chronionych nimi wartości. Prowadziłoby to bowiem do różnicowania wysokości stawek opłat z tytułu umieszczania urządzeń w pasie drogowym, w zależności od tego, pod rządem jakich przepisów dany podmiot otrzymał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a siłą rzeczy od tego, kiedy doszło do zajęcia pasa drogowego oraz bez uwzględnienia przy tym tego elementu, którym jest zmiana kategorii drogi, istota z punktu widzenia ustalenia i stosowania właściwej stawki należnej opłaty. Z wszystkich przedstawionych powodów, zaskarżony wyrok Sądu I instancji podlegał więc uchyleniu. Wobec tego również, że istotę rozpatrywanej sprawy należało uznać za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę P. sp. z o.o. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Zarządu Powiatu Inowrocławskiego z dnia 5 kwietnia 2006 r. podjętej w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w związku z umieszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie odnoszącym się do ustalonej tą decyzją opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego stwierdzając, że decyzja ta – podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta Inowrocławia z dnia 13 listopada 2020 r. – nie jest zgodna z prawem, co skutkowało uchyleniem tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. W konsekwencji, ponownie rozpatrując sprawę z wniosku strony dotyczącego zmiany wymienionej decyzji ostatecznej w zakresie odnoszącym się do ustalonej tą decyzją opłaty, organy administracji będą związane przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiskiem odnośnie do rozumienia art. 155 k.p.a. oraz zakresu jego stosowania i dokonają oceny zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie określonym tym przepisem prawa przesłanek zmiany decyzji ostatecznej, uzasadniając podejmowane rozstrzygnięcie w sposób czyniący zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 188 w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. , a także na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.