II GSK 560/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1819/15 w sprawie ze skargi [A.] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od środków pieniężnych przekazanych od wpływów ze sprzedaży nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1819/15 oddalił skargę [A.] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odsetek od środków pieniężnych przekazanych od wpływów ze sprzedaży nieruchomości. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Minister Finansów: 1/ uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r., 2/ przekazał na rzecz [A.] kwotę 5 574 208,50 zł, stanowiącą 25% wpływu osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa położonej w [...] na rzecz przedstawicielstwa dyplomatycznego [...], 3/ odmówił przekazania na rzecz [A.] odsetek od powyższej kwoty. Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w pkt 3 Minister stwierdził, że zasada praworządności wskazuje, iż podstawę do żądania odsetek od niezapłaconych w terminie należności publicznoprawnych stanowić mogą tylko przepisy szczególne regulujące zasady i tryb wymiaru oraz poboru tych należności. W przedmiotowej zaś sprawie wobec braku przepisów prawa materialnego w tym zakresie brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku o przekazanie środków wraz z odsetkami. [A.] zaskarżyło powyższą decyzję w pkt 3, stwierdzając, że skoro wierzytelność w postaci uprawnienia powiatu do otrzymania 25% wpływu z obrotu nieruchomością na podstawie samej ustawy stała się wymagalna po otrzymaniu zapłaty przez Skarb Państwa, Minister Finansów z racji zwłoki w przekazaniu środków powinien orzec również o przekazaniu [A.] odsetek od daty wymagalności, tj. od dnia wpływu środków na rachunek organu, bowiem w tej dacie powinno nastąpić potrącenie 25% środków i [A.] powinno otrzymać należny dochód. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) WSA uznał kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem w zaskarżonej części. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.; dalej: u.g.n.) od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu – nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25% środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości. Za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał, że przepis art. 23 ust. 3 u.g.n. nie tylko nie określa terminu, od jakiego miałyby zostać naliczone żądane odsetki, ale nie rozstrzyga również jednoznacznie, w jakiej dacie powiat dokonuje potrącenia przedmiotowych należności, a w konsekwencji od jakiej daty nastąpiłoby potencjalne opóźnienie (zwłoka) w przekazaniu środków. Kwestia ustalenia terminu płatności ma znaczenie pierwszoplanowe, w drugiej natomiast kolejności istotna jest dopiero kwestia odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej także jako o.p.). W ocenie Sądu, skoro art. 23 ust. 3 u.g.n. nie wskazuje terminu przekazania środków pieniężnych tytułem potrącenia od wpływów osiągniętych ze sprzedaży nieruchomości, a żaden inny przepis ww. ustawy, podobnie jak i ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.; dalej także jako u.f.p.), również nie przewiduje takiego terminu, to tym samym, nie można uznać, że organ pozostawał w zwłoce w przekazaniu środków. Powyższy przepis wskazuje jedynie, że potrąca się 25% środków od wpływów osiąganych ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, a środki te stanowią dochód powiatu. Wynika z niego także, że beneficjentem tych 25% środków jest powiat. Przepis ten nie reguluje natomiast expresis verbis czy uprawnienie powiatu do tych środków powstaje z mocy prawa, czy na skutek wydania i doręczenia aktu jakim jest np. decyzja administracyjna. Zdaniem Sądu sformułowanie "potrąca się" oznacza, że niezbędna jest czynność właściwego organu w zakresie potrącenia. Tak więc realizacja roszczenia dla beneficjenta następuje przez potrącenie. Jak zwrócił uwagę Sąd, czynność ta przyjęła formę decyzji administracyjnej, którą wydał Minister Finansów [...] lutego 2015 r. W konsekwencji Sąd przyjął, że decyzja ta ma charakter konstytutywny, bowiem dopiero z tej decyzji wynika konkretna kwota jaka przysługuje beneficjentowi od wpływów osiąganych ze sprzedaży nieruchomości. Sąd podkreślił, że powyższe nie oznacza, że w tej sprawie nie ma zastosowania art. 67 u.f.p., który odsyła do "odpowiedniego" stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Brak jest jednak podstaw do stosowania art. 53 § 1 o.p., z którego wynika, że od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, gdyż słusznie wskazano w kontrolowanej decyzji, iż ustawa o finansach publicznych w odniesieniu do należności stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym reguluje jedynie tryb określania ww. należności, kwestię potrącenia oraz ulg i w tym kontekście należy interpretować art. 67, nakazujący do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych w u.f.p. stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Nie ma zaś możliwości orzeczenia o przekazaniu przedmiotowych środków z odsetkami w sytuacji, gdy przepisy materialne regulujące zasady i tryb wymiaru oraz poboru tych należności nie zawierają żadnych regulacji rozstrzygających o prawie jednostki samorządu terytorialnego do odsetek od środków określonych w art. 23 ust. 3 u.g.n. Sąd stwierdził, że także w świetle art. 255 u.f.p. brak jest podstaw do twierdzenia, iż powiat dokonuje potrącenia środków określonych w art. 23 ust. 3 u.g.n. w dacie ich uzyskania, nie zaś w dacie przekazania pobranych dochodów budżetowych na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej, a w konsekwencji, iż w stanie faktycznym, w którym sprzedaży dokonuje inny podmiot niż jednostka samorządu terytorialnego – podmiot ten obowiązany jest przekazać 25% kwoty uzyskanej ze sprzedaży w dacie jej uzyskania. Tym samym WSA zgodził się z organem, że z art. 23 ust. 3 u.g.n. nie można wywodzić normy prawnej, zgodnie z którą podmiot dokonujący sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa obowiązany jest przekazać powiatowi 25% uzyskanych środków w dacie ich uzyskania z konsekwencją, że naruszenie terminu skutkuje obowiązkiem zapłaty odsetek. Skargą kasacyjną [A.] domagało się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. ma charakter konstytutywny i dopiero jej wydanie kreuje prawo do potrącenia w rozumieniu art. 23 ust. 3 u.g.n., podczas gdy przepis ten nie uzależnia prawa do potrącenia 25% środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości od wydania decyzji administracyjnej; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego sprawy, jaki powstał na skutek błędnego dokonania zapłaty ceny za nieruchomość, co spowodowało wpływ powyższych środków na rachunek Ministra Finansów zamiast na rachunek Zarządu Mienia Skarbu Państwa, wskutek czego [A.] pozbawione zostało możliwości dokonania potrącenia 25% środków na podstawie art. 23 ust. 3 u.g.n.; 3) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi przez WSA i jej oddalenie, podczas gdy stan sprawy uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji; II. prawa materialnego: 1) art. 23 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 255 ust. 1 u.f.p. poprzez błędne uznanie, że przepisy prawa materialnego regulujące zasady i tryb wymiaru oraz poboru środków wraz z odsetkami nie zawierają żadnych regulacji rozstrzygających o prawie jednostki samorządu terytorialnego do odsetek od środków określonych w art. 23 ust. 3 u.g.n., podczas gdy przepis art. 23 ust. 3 u.g.n. reguluje ustawowy przelew wierzytelności, zgodnie z którym powiat nabywa uprawnienie w wysokości 25% środków od wpływów z obrotu nieruchomościami w dniu wymagalności, tj. uzyskania wpływu osiąganego ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, użytkowania wieczystego, czynszu dzierżawnego i najmu i uprawnienie to winno być zrealizowane najpóźniej w terminach określonych w "art. 255 ust." u.f.p. na przekazanie pobranych dochodów budżetowych; 2) art. 60 pkt 8 i art. 67 u.f.p. w związku z art. 53 § 1 o.p. poprzez błędne uznanie, że przepisy działu III o.p. stosowane odpowiednio w związku z art. 67 u.f.p. nie stanowią samodzielnej podstawy prawnej do zwrotu jednostce samorządu terytorialnego żądanej kwoty stanowiącej 25% wpływu osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa w trybie art. 23 ust. 3 u.g.n. wraz z odsetkami. Skarżące kasacyjnie [A.] argumentowało, że umowa sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] została zawarta w dniu 28 lutego 2007 r. Cena sprzedaży tej nieruchomości wpłynęła pierwotnie na rachunek Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 26 lutego 2007 r. Następnie, 2 marca 2007 r. kwota ta została przekazana na rachunek Ministra Finansów, co wynikało z błędnej oceny, że kompetencje w zakresie gospodarowania ww. nieruchomością przejął Minister Skarbu Państwa. Gdyby nie ta błędna ocena w zakresie podmiotu gospodarującego, środki ze sprzedaży trafiłyby w tej samej dacie na rachunek Zarządu Mienia Skarbu Państwa, a to oznacza, że przy prawidłowych rozliczeniach [A.] najpóźniej do 15 marca 2007 r. winno tę kwotę przekazać dalej na rachunek Wojewody [...], zaś 25% ceny sprzedaży nieruchomości zostałoby również najpóźniej do 15 marca 2007 r. zaksięgowane w miejskim budżecie jako dochód miasta. Powyższe terminy powinny być uwzględnione przez Ministra Finansów, na którego rachunku ostatecznie znalazły się środki ze sprzedaży nieruchomości. Prowadzi to do wniosku, że od 15 marca 2007 r. Minister Finansów pozostawał w zwłoce z przekazaniem [A.] należnego dochodu. W ocenie skarżącego kasacyjnie termin na dokonanie przez organ zwrotu 25% ceny sprzedaży powinien być analogiczny jak potrącenie (art. 23 ust. 3 u.g.n.) czy pomniejszenie (art. 255 ust. 1 u.f.p.), czyli najpóźniej do 15 marca 2007 r. Zwłoka zaś w zwrocie 25% środków i pozbawienie powiatu należnego w 2007 r. dochodu, powinno skutkować naliczeniem odsetek począwszy od dnia następnego po dniu w jakim przepis nakazywał potrącenie, a zatem od 16 marca 2007 r. Ponadto skarżące kasacyjnie [A.] podkreśliło, że przepis art. 23 ust. 3 u.g.n. nie uzależnia prawa do potrącenia 25% od wpływów ze sprzedaży, od wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Pobranie przez powiat należnego dochodu stanowi operację czysto księgową. Gdyby było inaczej to Minister Finansów mógłby zwlekać z wydaniem decyzji i pozbawiać powiat należnego dochodu w danym roku budżetowym, jak miało to miejsce w sprawie, gdzie decyzja została wydana dopiero po ośmiu latach. Jednakże skoro decyzja została już wydana, powinna uwzględniać odsetki liczone – jak wskazano wyżej – od 16 marca 2007 r. do dnia jej wydania. Wierzytelność była wymagalna po otrzymaniu zapłaty. Minister Finansów udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Skarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji, kontrolując decyzję Ministra Finansów w części dotyczącej odmowy przekazania na rzecz [A.] odsetek od 25% należnej [A.] kwoty ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, stwierdził, że decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, w ustawie o gospodarce nieruchomościami, mającej zastosowanie w sprawie, brak jest przepisu kształtującego prawo jednostki samorządu terytorialnego do odsetek od środków określonych w art. 23 ust. 3 tej ustawy, podobnie jak brak jest podstaw do ustalenia od jakiego terminu miałyby być one naliczane. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., z czego podstawowe znaczenie dla wyniku sprawy ma zarzut naruszenia art. 23 ust. 3 u.g.n. w sposób wskazany w pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej. Stan faktyczny, na którym oparł się Sąd w swoich rozważaniach, nie jest sporny, a wynika z niego, że zbycia gruntu położonego na terenie [A.] i należącego do Skarbu Państwa i tworzącego zasób nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 20 pkt 1 u.g.n. dokonał, na rzecz przedstawicielstwa dyplomatycznego [...], w dniu 28 lutego 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji za kwotę, która w całości wpłynęła na rachunek Ministerstwa Finansów i z której 25% zostało, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 8 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1273/13; CBOSA), przekazanych [A.] zaskarżoną decyzją Ministra Finansów w niezaskarżonej części pkt 1 tego rozstrzygnięcia. Prawo do odsetek od przekazanych [A.] należnej mu części środków z transakcji sprzedaży skarżąca kasacyjnie jednostka samorządu terytorialnego wywodzi z samej regulacji art. 23 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 255 ust. 1 u.f.p. oraz z art. 53 § 1 o.p., art. 60 pkt 8 i art. 67 u.f.p. Jej zdaniem, art. 23 ust. 3 u.g.n. rozstrzyga prawo do odsetek, bo stanowi o nabyciu przez powiat uprawnienia do środków wielkości 25% od wpływów ze sprzedaży nieruchomości w dniu wymagalności tj. w dniu uzyskania wpływu, które powinno być zrealizowane najpóźniej w terminach określonych art. 255 ust. 1 u.f.p., zaś Sąd błędnie uznał, że przepis art. 53 § 1 o.p. nie znajduje zastosowania, jeśli do stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej (w tym art. 53 § 1), w zakresie m.in. spraw wymienionych w art. 60 pkt 8 u.f.p., odsyła art. 67 tej ustawy. Wyrażony skargą kasacyjną pogląd jest błędny, bowiem prawo do odsetek od części kwoty ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa należnej [A.] na podstawie art. 23 ust. 3 u.g.n., przekazanej przez Ministra Finansów z opóźnieniem, nie może być wywodzone z art. 53 § 1 o.p. lecz musi wynikać w sposób jednoznaczny z przepisów prawa materialnego, a takiej podstawy prawnej nie dają ani przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Stanowisko Sądu I instancji należy zatem uznać za prawidłowe. Przede wszystkim godzi się przypomnieć, że stosownie do art. 11 ust. 1 u.g.n. organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jak zaś stanowi art. 4 pkt 9b1 cyt. ustawy, ilekroć w ustawie tej mowa jest o staroście należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu. Ustawa o gospodarce nieruchomościami powierzyła starostom gospodarowanie nieruchomościami tworzącymi zasób nieruchomości Skarbu Państwa (art. 23 ust. 1), w tym m.in. zbywanie oraz nabywanie za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzących w skład zasobu (pkt 7 ust. 1 tego artykułu). Sprzedaż nieruchomości Skarbu Państwa, którą gospodaruje starosta wykonując wszystkie przewidziane art. 23 ust. 1 czynności, wiąże się z dodatkowym dochodem powiatu, przewidzianym w art. 23 ust. 3 u.g.n. Jak stanowi ten przepis, od wpływów osiąganych m.in. ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1 (nieruchomości Skarbu Państwa, którymi gospodarują starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej), potrąca się 25% środków, które stanowią dochody powiatu, na którego terenie znajdują się te nieruchomości. Z normy tej wynika niewątpliwie prawo powiatu do określonych przywołaną normą środków, które powstaje zarówno wówczas, gdy umowę sprzedaży zawiera na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 7 u.g.n. starosta (za zgodą wojewody), jak też gdy zawiera ją na podstawie art. 61 ust. 2 u.g.n. minister właściwy do spraw administracji publicznej sprzedając należące do zasobu Skarbu Państwa nieruchomości m.in. przedstawicielstwom dyplomatycznym, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. W obu przypadkach przyznane ustawą prawo powiatu do równowartości 25% kwoty sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa realizuje się przez jej potrącenie na rzecz powiatu/miasta na prawach powiatu, co powinno nastąpić możliwie niezwłocznie po uzyskaniu przez podmiot zbywający kwoty sprzedaży. W tym miejscu należy stwierdzić, że wyrażone przez stronę skarżącą kasacyjnie stanowisko, zgodnie z którym art. 61 ust. 2 u.g.n. określa jedynie reprezentację przy zawieraniu umowy, nie obejmując swoim zakresem sposobu rozliczeń, nie jest do zaakceptowania, bowiem nie znajduje ono oparcia w żadnej z dopuszczalnych form wykładni prawnej. Przyjęcie przez ustawodawcę w art. 61 ust. 2 u.g.n., że minister właściwy do spraw administracji publicznej jest stroną umowy sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz przedstawicielstwa dyplomatycznego skutkuje, w razie braku dopuszczalnych przecież, innych postanowień umownych, przekazaniem kwoty sprzedaży na wskazany przez sprzedającego numer rachunku wydzielonej części budżetu państwa, z którego dopiero dokonane będzie – w razie gdy sprzedaż dotyczyła nieruchomości, o której mowa w art. 21 i art. 23 ust. 1 u.g.n. – przekazanie powiatowi 25% należności. Ma rację strona skarżąca kasacyjnie, że przepis art. 23 ust. 3 u.g.n. określa wysokość kwoty należnej powiatowi, lecz co do sposobu jej zapłaty, ustawodawca ograniczył się do stwierdzenia, że następuje to w drodze potrącenia, co nie wyjaśnia kiedy i jak prawo to będzie realizowane, w szczególności w przypadku sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 61 ust. 2 u.g.n. Mimo prawidłowości zawartej w skardze kasacyjnej oceny wadliwego przyjęcia kompetencji Ministra Skarbu Państwa w zakresie gospodarowania nieruchomością stanowiącą przedmiot sprzedaży i nieprzekazywania [A.] z tego powodu 25% należności ze sprzedaży, nie sposób wskazać przepisu, który uprawniałby [A.] do żądania odsetek za czas, w którym należność ta, po dokonaniu sprzedaży, nie została odprowadzona. Zauważyć trzeba, że tylko w przypadku uznania kwotą sprzedaży rachunku powiatu, obowiązujące przepisy (art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p.) precyzują w jakim czasie ma nastąpić zwrot do budżetu państwa należności wynikłej z pomniejszenia o 25% kwoty sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, zastrzegając, że po jego upływie naliczane są odsetki (art. 255 ust. 3 pkt 2 u.f.p.). Tak jednoznacznie określonej odpowiedzialności jednostki samorządu terytorialnego za nieregulowanie zobowiązań wobec budżetu państwa w określonym czasie, o czym stanowi art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p., nie towarzyszy podobna regulacja odpowiedzialności Skarbu Państwa wobec jednostki samorządu terytorialnego. Z tego powodu za nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach należy uznać twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p. należałoby stosować analogicznie w odniesieniu do budżetu państwa – Ministra Finansów, na którego konto ostatecznie kwota sprzedaży wpłynęła, a który, zdaniem skarżącej kasacyjnie, dopuścił się "zwłoki" w przekazaniu należności. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, że – jak trafnie ocenił Sąd I instancji, a co wyżej zostało już powiedziane – art. 23 ust. 3 u.g.n. nie określa w żaden sposób terminu potrącenia na rzecz powiatu 25% kwoty sprzedaży. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że gdyby nawet przyjąć jak chce skarżąca kasacyjnie, iż terminem właściwym do potrącenia jest dzień osiągnięcia wpływu ze sprzedaży, nie wpłynie to na ocenę braku podstawy do naliczania odsetek z racji nieokreślenia terminu, od którego odsetki miałyby być naliczane, a tym samym niemożności ustalenia terminu, od którego organ pozostawałby w zwłoce. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 60 pkt 8 i art. 67 u.f.p. w związku z art. 53 § 1 o.p., zarzuty należy uznać za niezasadne, a wyjaśnienie Sądu I instancji w tej kwestii jest w pełni czytelne, wyczerpujące i zyskuje pełną aprobatę sądu kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zastrzeżeń skarżącej kasacyjnie w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zostało ono sporządzone zgodnie z wymogami konstrukcyjnymi określonymi art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie rodzi żadnych wątpliwości ani co do stanu faktycznego, który legł u podstaw orzeczenia, ani co do rozważań, które doprowadziły Sąd do określonej treści rozstrzygnięcia. Odnosząc się do uwag skargi kasacyjnej związanych z charakterem decyzji Ministra Finansów, to nie mogą one wpłynąć na wynik sprawy. Tak jak ma rację [A.], że prawo powiatu do 25% kwoty sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa wynika z ustawy, tak już "wyprowadzenie" tej kwoty z budżetu państwa, w szczególności ze względu na konieczność poczynienia określonych ustaleń faktycznych dotyczących charakteru nieruchomości i podmiotu gospodarującego nią, wymaga decyzji dysponenta, wydanej na podstawie art. 23 ust. 3 u.g.n. Zbędne są rozważania, czy decyzja Ministra Finansów ma charakter deklaratoryjny czy konstytutywny – istotna jest bowiem okoliczność będąca podstawą do ewentualnego zastosowania art. 23 ust. 3 u.g.n. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), z uwzględnieniem przepisu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804).