II GSK 524/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P S o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej P S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 695/20 w sprawie ze skargi P S na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania

Wyrokiem z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 695/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P S na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył P S. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania karnego toczącego się z zawiadomienia Komisji w sprawie popełnienia przez P S dwóch czynów zakwalifikowanych z art. 100 ust. 1 ustawy o ofercie - sygn. akt [...] (Komenda Rejonowa Policji Warszawa I), z uwagi na fakt, że ustalenie zarzucanych Skarżącemu czynów w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej sprawy, względnie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania karnego. Postępowanie o sygn. akt [...], (Komenda Rejonowa Policji Warszawa I), przeciwko Skarżącemu zostało wszczęte wskutek zawiadomienia KNF, wobec nałożenia przez nią na Skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie kary w związku z nieprawidłowościami przy ujawnianiu danych zawartych w sprawozdaniach finansowych za rok 2014 i za I półrocze 2015 r. Skarżący wskazał, że zakres nieprawidłowości danych, w związku z którymi KNF wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej jest tożsamy z zarzutami przedstawionymi w postępowaniu karnym. Ustalenia, które mają zostać poczynione w toku postępowania karnego będą miały znaczenie dla niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego i będą one przesądzały o odpowiedzialności P S za ewentualne naruszenia stwierdzone w toku postępowania administracyjnego. W toku postępowania karnego Skarżący zgłosił szereg wniosków dowodowych, które to dowody nie zostały w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego przeprowadzone. Skarżący podał, że ani organ ani Sąd I instancji nie dostrzegły potrzeby przeprowadzenia szeregu dowodów, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych co do wystąpienia zarzucanych przez KNF naruszeń i zakwalifikowania ich charakteru jako "rażących". Przyjęte przez Spółkę zasady sporządzania spornych sprawozdań finansowych wymagają zweryfikowania przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną. . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie zaś z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W obu zacytowanych przepisach zawieszenie postępowania pozostawione jest uznaniu Sądu orzekającego w sprawie. Jeżeli spełnione są przesłanki wymienione w zacytowanych wyżej przepisach, a mianowicie zależność od innego toczącego się postępowania (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 125 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.) sąd może rozważać zawieszenie postępowania. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy do uznania sądu, przy czym orzecznictwo wypracowało, czym winien się kierować sąd orzekając na podstawie tego przepisu o zawieszeniu bądź odmowie zawieszenia postępowania. Zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwarunkowane jest istnieniem tego rodzaju związku między danym postępowaniem a innym postępowaniem, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Konieczność rozstrzygnięcia sprawy w innym toczącym się postępowaniu będzie upoważniała do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wtedy, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA z: 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12, LEX nr 1136610; 6 marca 2012 r., II OSK 304/12, LEX nr 1125525; wyroku NSA z 15 września 2017 r., I GSK 613/17, LEX nr 2353675).. W dalszej kolejności należy zauważyć, że nawet gdy istnieje zależność pomiędzy postępowaniem, które ma być zawieszone, a innym postępowaniem administracyjnym, sądowoadministracyjnym, sądowym, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd rozważający możliwość zawieszenia postępowania powinien mieć na względzie celowość takiego rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania wiąże się przecież ze zwłoką w załatwieniu sprawy, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji prawa do sądu, a także wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania ze względu na fakt, że wobec skarżącego wszczęto postępowanie karne toczące się z zawiadomienia Komisji w sprawie popełnienia przez skarżacego dwóch czynów zakwalifikowanych z art. 100 ust. 1 ustawy o ofercie. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, że zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, jeżeli ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W rozpoznawanej sprawie NSA stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt.2 p.p.s.a. Merytorycznie powiązanie rozpoznawanej sprawy i sprawy karnej nie oznacza automatycznie zasadności wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 131 i art. 193 p.p.s.a.