II GSK 461/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 511/19 w sprawie ze skargi A. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności związku sportowego do właściwej międzynarodowej federacji sportowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. na rzecz Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 15 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 511/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. w [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności związku sportowego do właściwej międzynarodowej federacji sportowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 12b ust. 2 w związku z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1263 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. stwierdził brak przynależności skarżącej do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o cofnięciu uznania dla A., a przyznaniu go B., została potwierdzona podczas obrad Kongresu [...] w dniu [...] listopada 2018 r. W toku postępowania strona nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć ww. rozstrzygnięcie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd (Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie - CAS) zagadnienia wstępnego zaistniałego w tej sprawie w następstwie złożonego przez skarżącą wniosku o arbitraż, stanowiącego odwołanie od decyzji Kongresu [...] z dnia [...] listopada 2018 r., ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której skarżąca została wykluczona z [...]. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 12b ust. 2 w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2018 r. Odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego organ zauważył, że CAS jest międzynarodowym sądem arbitrażowym, który orzeka w sporach wynikających z działalności sportowej wyłącznie w sprawach dobrowolnie poddanych mu pod jurysdykcję przez międzynarodowe federacje sportowe oraz narodowe komitety olimpijskie, wobec czego nie sposób - bez stosowania wykładni rozszerzającej - uznać go za sąd w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym, że kwestia przynależności A. do [...] została rozstrzygnięta w ramach międzynarodowej federacji sportowej w sposób ostateczny (przez najwyższy organ [...]), nie ma podstaw do uznania, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależy od orzeczenia CAS. W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła, że organ niezasadnie odmówił zawieszenia postępowania w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji oddalił skargę na ww. decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOI jest każdorazowo warunkiem koniecznym dla przyjęcia spełniania przesłanek z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie. W razie utraty przez polski związek sportowy przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOI obowiązkiem Ministra jest wydanie decyzji stwierdzającej brak przynależności polskiego związku sportowego do ww. federacji. W dniu, w którym decyzja ta stanie się prawomocna dany podmiot traci status polskiego związku sportowego oraz związane z tym statusem uprawnienia i staje się związkiem sportowym działając w formie związku stowarzyszeń. Jak wynika z akt sprawy A. mocą decyzji władz organizacji [...] w [...] ([...]) pozbawiony został członkostwa w tej organizacji. W piśmie [...] z dnia [...] maja 2018 r. wskazano, że A. przestał być członkiem [...], a aktualnie wyłącznym członkiem tej organizacji, uprawnionym do udziału w wydarzeniach sportowych (zawodach) ze skutkiem od dnia [...] kwietnia 2018 r., jest B. Przywołana decyzja Komitetu Wykonawczego [...] została potwierdzona podczas obrad Kongresu [...], które odbyły się w dniu [...] listopada 2018 r. Wobec stwierdzenia braku przynależności A. do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI, Minister Sportu i Turystyki zobowiązany był do wydania decyzji na podstawie art. 12b ust. 2 w związku z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie. W ocenie Sądu I instancji, organ nie był uprawniony do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd (Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie) sporu zaistniałego w tej sprawie, w następstwie złożonego przez A. wniosku o arbitraż, stanowiącego odwołanie od decyzji Kongresu [...] z dnia [...] listopada 2018 r., ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której A. został wykluczony z [...]. Podstawę zawieszenia miał stanowić art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu, zagadnienie wstępne ma stanowić element rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji, w zakresie którego akt ten po uzyskaniu przymiotu ostateczności wywoła skutki powagi rzeczy osądzonej. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. W sprawie, której przedmiotem było dokonanie oceny przynależności A. do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o której mowa w art. 12a ustawy o sporcie, nie pojawiło się zagadnienie wstępne mające stanowić element rozstrzygnięcia sprawy, co uzasadniałoby zawieszenie postępowania. W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że na dzień rozstrzygania sprawy przez Ministra Sportu i Turystyki, A. nie należał do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI. Zakończenie przez Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie sporu zaistniałego w tej sprawie, w następstwie złożonego przez A. wniosku o arbitraż, stanowiącego odwołanie od decyzji Kongresu [...] z dnia [...] listopada 2018 r., ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której skarżąca została wykluczona z [...], nie było koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie tej brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. Z powyższych względów skarga została oddalona. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok wnosząc o jego zmianę i zawieszenie postępowania w tej sprawie. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez obrazę art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionego zarzutu. Zdaniem skarżącej, istnieje ścisła zależność pomiędzy orzeczeniem, które powinno być wydane przez arbitraż sportowy do spraw sportu – CAS, a rozstrzygnięciem w sprawie dotyczącym odwołania od decyzji Kongresu [...] oraz rozstrzygnięciem tej sprawy. Zagadnieniem wstępnym jest, zdaniem skarżącej, kwestia wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie przez Międzynarodowy Trybunał ds. Sportu w Lozannie o przynależności A. do [...]. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sportu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej skierowała rozpoznawaną skargę kasacyjną na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W pismach z dnia 19 i 20 maja 2021 r. skarżąca kasacyjnie oraz działający w jej imieniu pełnomocnik powołując się na treść art. 15 zzs4 ust. 1 powołanej ustawy nie wyraziła zgody na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 1). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 p.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w powołanym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., zaistniały podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej w tej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 15zzs4 ust. 3 omawianej ustawy jest bowiem przepisem szczególnym w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2815/18). W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd w tym składzie podziela, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W obecnym stanie faktycznym istnieją, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno oczywiście następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron został w tym postępowaniu zachowany, bowiem w wyniku zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Skarżącej kasacyjnie zostały także udostępnione do wglądu akta sprawy w czytelni akt Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do dnia posiedzenia, na którym został wydany uzasadniany wyrok miała zatem możliwość wyrażania stanowiska w sprawie, w tym przytaczania nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, stosownie do treści art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w zw. z treścią przywołanego wyżej art. 15zzs4 ust. 3, gdyż przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Dlatego wniosek strony wnoszącej skargę kasacyjną zawarty w pismach z dnia 19 i 20 maja 2021 r. strony i działającego w jej imieniu pełnomocnika nie został uwzględniony. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Sportu i Turystki z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności związku sportowego do właściwej międzynarodowej federacji sportowej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi A. na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że według Sądu I instancji zainicjowane z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia, czy A. przynależy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o której mowa w art. 12a ustawy o sporcie, przeprowadzone zostało bez naruszenia regulujących je reguł ustanowionych na gruncie przywołanej ustawy oraz ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a decyzja wydana w tym postępowaniu nie narusza prawa, albowiem zaktualizowały się określone przywołaną ustawą przesłanki jej podjęcia. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, na podstawie decyzji władz organizacji [...] w [...], A. został pozbawiony członkostwa w tej organizacji, a aktualnie wyłącznym członkiem tej organizacji, uprawnionym do udziału w wydarzeniach sportowych (zawodach), ze skutkiem od dnia [...] kwietnia 2018 r., jest B. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika również – co stanowi, jak wynika to ze skargi kasacyjnej, zasadniczą oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie – że jakkolwiek A. wystąpił (pismem z dnia [...] lipca 2018 r.) do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie z wnioskiem o arbitraż, stanowiącym odwołanie od decyzji Kongresu [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której A. został wykluczony z tej organizacji, to jednak – według Sądu I instancji – organ administracji zasadnie ocenił, że zainicjowanie wskazanego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia sporu prawnego między A., a [...] nie stanowiło podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym przeszkody w jego prowadzeniu i zakończeniu poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, stawiany w skardze kasacyjnej zarzut nie podważa stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego – wbrew stanowisku strony skarżącej – w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sposób w jaki przedstawiono to skardze kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przywołanego przepisu prawa stanowiącego wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz postępowania, w którym decyzja ta została wydana, w punkcie wyjścia wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa, wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W rozumieniu przywołanego przepisu prawa – jak w pełni zasadnie należałoby wnioskować na podstawie jego treści, a także rodzaju, a tym samym istoty przeszkody procesowej, o której w nim mowa – zagadnienie wstępne, to zagadnienie, którego elementy konstrukcyjne są następujące, a mianowicie: 1) wyłania się ono w toku postępowania administracyjnego; 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy; 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Z powyższego wynika, że zagadnienie wstępne to pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), które – w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – stanowi tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu (nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania), a które może stanowić odrębny przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd jest – co trzeba podkreślić – koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ, w postępowaniu przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne (por. np. wyrok NSA z dnia 21 lipca 1992 r., sygn. akt III SA 1041/92). Przy tym, co również ma swoje znaczenie, zależności (uprzedniego) rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tego ostatniego na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno "zależeć" – co trzeba podkreślić – rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, albowiem prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100 oraz wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1792/19). Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 2699/14). To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przy tym, rekonstrukcja treści przywołanego przepisu, aby mogła być uznana za prawidłową, nie może pomijać wynikającego z tego przepisu obowiązku ustalenia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza – co należy stanowczo zaakcentować – treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej, tj. decyzji wydawanej w sprawie głównej (por. M, Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2018), co oznacza, że kwestia prejudycjalna ma charakter materialnoprawny, skoro w wyniku jej zaistnienia lub ujawnienia się, nie może być rozstrzygnięta – zgodnie z zasadą aktualności – sprawa administracyjna (por. W. Jakimowicz, O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, "Samorząd Terytorialny" 2003/10, s. 31). Przedstawione podejście do rozumienia pojęcia "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie uzasadnia więc, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska strony skarżącej, że jest nim w znaczeniu wynikającym z przywołanego przepisu prawa, okoliczność zainicjowania przez A. postępowania przed Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu w Lozannie w sprawie decyzji [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której A. został wykluczony z tej organizacji. W korespondencji do przedstawionych argumentów trzeba bowiem podnieść, że jeżeli w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne – a trzeba to podkreślić – że A. utracił status członka w organizacji [...], to tym samym doszło również do zaktualizowania się przesłanek wszczęcia z urzędu przez właściwy organ administracji publicznej postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 12b ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie, a mianowicie decyzji w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętej w wykazie o którym mowa w art. 11 ust. 2a ustawy. Co przy tym istotne z punktu widzenia powyżej przedstawionych argumentów, w świetle których zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. trzeba uznać za nieusprawiedliwiony, ani ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wszczęcia wymienionego postępowania, ani też materialnoprawnych przesłanek wydania w tym postępowaniu decyzji, której konsekwencją jest – z chwilą uzyskania przez nią waloru prawomocności – utrata dotychczasowego statusu przez A., a mianowicie statusu polskiego związku sportowego, nie wykraczała poza zakres kompetencji właściwego rzeczowo organu administracji publicznej, a więc innymi słowy nie wymagała tego, aby o wystąpieniu wymienionych materialnoprawnych przesłanek wnioskować na podstawie uprzedniego rozstrzygnięcia tej kwestii przez inny organ lub sąd, w tym przez Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie. Przesłanki te były bowiem aktualne w dacie wszczęcia wymienionego postępowania oraz w dacie orzekania przez organ administracji publicznej. Jeżeli tak, to – w świetle powyżej przywołanych argumentów – wynik postępowania przed Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu w Lozannie wywołanego odwołaniem strony skarżącej od decyzji Kongresu [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ratyfikującej decyzję Komitetu Wykonawczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie której A. został wykluczony z tej organizacji, w żadnym stopniu, ani też zakresie nie stanowił wiążącej przesłanki wydania decyzji w postępowaniu głównym, a więc innymi słowy, warunku uniemożliwiającego załatwienie sprawy administracyjnej co do jej istoty. Jej załatwienie nie było bowiem (i nie jest) uzależnione od rozstrzygnięcia sporu prawego na forum Trybunał Arbitrażowego ds. Sportu, albowiem między tym rozstrzygnięciem a sprawą główną – tj. stwierdzeniem braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski – nie istnieje faktyczny, aktualny oraz bezpośredni związek przyczynowy, to jest innymi słowy, ścisła zależność, która miałaby uzasadniać twierdzenie, że rozstrzygnięcie wymienionego sporu prawnego stanowiło zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną), o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiąc tym samym przeszkodę prowadzenia postępowania w rozpatrywanej sprawie oraz jego zakończenia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych powodów zagadnienia wstępnego nie stanowi również okoliczność podnoszona przez stronę w piśmie z [...] października 2020 r., a mianowicie okoliczność postępowania przed sądem powszechnym w sprawie z powództwa strony o ustalenie prawa (lub stosunku prawnego) odnośnie do członkostwa w [...]. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.