II GSK 451/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1340/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy produktu leczniczego oddala skargę kasacyjną.

I Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1340/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy produktu leczniczego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu wobec skarżącej, w sprawie oceny zgodności reklamy audiowizualnej produktu leczniczego L. kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 ze zm.; dalej jako: "u.p.f.") nakazał skarżącej natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia niezgodnej z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego L., kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu przedmiotowy spot wprowadzał w błąd odbiorcę reklamy, co mogło naruszać art. 53 ust. 1 u.p.f., zgodnie z którym reklama produktu leczniczego powinna prezentować produkt leczniczy obiektywnie oraz informować o racjonalnym zastosowaniu. Zgodnie bowiem z pkt 4.2 zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego – Dawkowanie i sposób podawania, lek podaje się następująco. "[...]". Tym samym hasło, iż lek można podawać bez konsultacji z lekarzem zawiera informacje niezgodne z treścią zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego, co może stanowić naruszenie art. 56 pkt 2 u.p.f., który zabrania prowadzenia reklamy przedmiotu leczniczego zawierające informacje niezgodne z zatwierdzoną Charakterystyki Produktu Leczniczego. Niezależnie od powyższego prezentowane hasło w ocenie organu może naruszać 55 ust. 2 pkt 1 lit e) u.p.f., zgodnie z którym reklama produktu leczniczego nie może zawierać treści, które sugerują, że skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego wynika z jego naturalnego pochodzenia. Skarżąca w piśmie z dnia 7 grudnia 2017 roku nie zgodziła się z zarzutami organu. Poza tym poinformowała, że postanowiła o zmianie reklamy, do której dołączyła zrzut z ekranu, na którym uwidoczniona została planowana zmiana polegająca na jeszcze dobitniejszym wskazaniu (w formie wizualnej), że dzieci od 1 do 3 roku życia mogą zażywać lek po konsultacji z lekarzem. Organ wyjaśnił także, że L. nie jest lekiem o działaniu przeciwgorączkowym, czyli obniżającym gorączkę. Można go stosować pomocniczo jako lek wspomagający, wzmacniający działanie innych leków, podawanych w celu obniżenia gorączki. Natomiast zdaniem organu przedmiotowa reklama wyraźnie sugeruje, że "L." jest lekiem pierwszego rzutu. Organ dodał, że stanowisko to jest zbieżne ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, wyrażonym w piśmie z dnia 19 marca 2018 r.. Dlatego też organ stwierdził, że informacja o treści "L. to jedyny taki naturalny lek, który zwalcza gorączkę", w której L. jest prezentowany jako lek, "który zwalcza gorączkę" ani nie odwołuje się do treści Charakterystyki Produktu Leczniczego ani nie znajduje w niej oparcia. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie przychylił się do argumentu strony, że hasło "L. to jedyny taki naturalny lek, który zwalcza gorączkę" nie sugeruje, że skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego wynika z jego naturalnego pochodzenia, gdyż – w ocenie organu – wartościuje ono produkty lecznicze i wyraźnie wskazuje, że L. jest jedynym lekiem pochodzenia naturalnego o działaniu obniżającym gorączkę. Tym samym organ podtrzymał zarzut naruszenia art. 55 ust. 2 pkt 1 lit. e) wskazanej ustawy, zgodnie z którym reklama produktu leczniczego nie może zawierać treści, które sugerują, że skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego wynika z jego naturalnego pochodzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ trafnie uznał, że reklama produktu leczniczego w pierwotnej wersji wprowadzała w błąd, albowiem dawała wyraźny przekaz o jego stosowaniu u dzieci powyżej pierwszego roku życia. Zgodnie bowiem z pkt 4.2 zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego podawanie tego leku winno następować po konsultacji z lekarzem. Modyfikacja reklamy polegająca na dodaniu napisu, który pojawia się na ekranie w czasie wypowiadania słów wskazująca możliwość podawania leku dzieciom po pierwszym roku życia o treści "[...]" może wywołać dezorientację u odbiorców reklamy albowiem jednocześnie otrzymuje on dwa sprzeczne ze sobą komunikaty dotyczące stosowania leku L. u określonej wiekowo grupy dzieci. Sąd zgodził się również z organem, że informacja zawarta w reklamie, że L. jest lekiem na gorączkę u dzieci nie znajduje potwierdzenia w treści zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego. Zgodnie z zapisem pkt 4.1 Charakterystyki Produktu Leczniczego L. jest łagodnym środkiem napotnym w stanach gorączkowych. Pomocniczo jest stosowany w przeziębieniach, w stanach zapalnych gardła i kaszlu. Nie jest natomiast lekiem o działaniu przeciwgorączkowym, czyli obniżającym gorączkę. Sąd wyjaśnił, że w jego ocenie stanowisko organu jest zbieżne ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, które zostało wyrażone w piśmie z dnia 19 marca 2018 r. W tym stanie rzeczy organ doszedł do słusznego wniosku, że przedmiotowa reklama narusza art. 56 pkt 2 u.p.f. bowiem jest niezgodna z zatwierdzoną Charakterystyką Produktu Leczniczego produktu L.. Sformułowanie zawarte w reklamie "L. to jedyny taki naturalny lek, który zwalcza gorączkę" bez wątpienia, zdaniem Sądu, sugeruje, że skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego wynika z jego naturalnego pochodzenia. Tym samym zdaniem Sądu, organ doszedł do słusznego przekonania, że reklama narusza również art. 55 ust 2 pkt 1 lit e) u.p.f. II Skarżąca wniosła skargę na powyższy wyrok WSA w Warszawie, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego przez organ wobec wprowadzenia przez skarżącego kluczowych zmian do reklamy, przez co ustał stan faktyczny uzasadniający możliwość zastosowania art. 62 ust. 2 pkt 1 u.p.f., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe; 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne i niepoparte materiałem dowodowym uznanie, że Główny Inspektor Farmaceutyczny trafnie uznał, że reklama produktu leczniczego L. narusza prawo, podczas gdy: a) wprowadzona do reklamy zmiana polegająca na dobitnym uwypukleniu komunikatu "[...]" wyklucza błąd odbiorcy reklamy co do stosowania produkty u najmłodszych dzieci oraz potwierdza zgodność reklamy z Charakterystyką Produktu Leczniczego; b) przekazy dotyczące wieku dziecka, od którego można stosować L. nie są sprzeczne i nie wywołują dezorientacji, lecz się wzajemnie uzupełniają; c) wskazanie do stosowania produktu leczniczego L. jako łagodnego środka napotnego w stanach gorączkowych uzasadnia podawanie dzieciom leku w celu obniżenia gorączki – gdyż wraz z wzmożonym wydzielaniem potu obniża się temperatura ciała, a więc lek mając działanie napotne prowadzi do obniżenia gorączki; d) hasło "L. to jedyny taki naturalny lek, który zwalcza gorączkę" wskazuje jedynie na fakt, że produkt leczniczy jest naturalny i nie nawiązuje w żaden sposób do jego bezpieczeństwa; 3. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż Główny Inspektor Farmaceutyczny wydal ją nie zawiadamiając skarżącego o wszystkich stawianych reklamie zarzutach, pominął w zawiadomieniu i wszczęciu postępowania i w dalszej korespondencji informacji, iż dopatruje się także naruszenia art. 56 pkt 2 u.p.f. przejawiającego się w sprzeczności komunikatu "zwalcza gorączkę" z Charakterystyką Produktu Leczniczego, a następnie wskazał w uzasadnieniu decyzji tego zarzutu jako jednej z podstaw wydania decyzji – co doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiło odniesienie się do wszystkich stawianych skarżącemu zarzutów i złożenie ewentualnych wniosków dowodowych dla odparcia tego zarzutu; Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 53 ust. 1, art. 55 ust. 2 pkt 1 lit. e, art. 56 ust. 2 i art. 62 ust. 2 pkt 1 u.p.f., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy brak naturalnego było ku temu podstaw, w sytuacji gdy komunikowany w reklamie fakt naturalnego pochodzenia produktu nie został w żaden sposób powiązany z bezpieczeństwem jego stosowania, komunikowanie działanie przeciwgorączkowe wnika z działania napotnego, a więc brak jest sprzeczności z Charakterystyką Produktu Leczniczego produktu, a zmodyfikowana reklama w sposób bardzo wyraźny informuje odbiorcę, że lek może być stosowany u dzieci od 1 do 3 roku życia po konsultacji lekarskiej. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu – w przypadku uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 p.p.s.a., zaś na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarga kasacyjna organu oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego ocenił, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego zawarte w petitum skargi kasacyjnej z uwagi na to, że są ściśle związane z zarzutem naruszenia prawa materialnego podniesionym zawartym w petitum skargi kasacyjnej, wymagają ich łącznego rozpoznania. Rozważając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że koncentrują się one wokół zagadnienia, które jest odmiennie postrzegane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego i podzielającego jego stanowisko Sądu pierwszej instancji, a skarżącą. Nakaz natychmiastowego zaprzestania prowadzenia niezgodnego z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego (...) kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych wynika z użycia w niej sformułowania o treści: " [...] ". Wskazać należy, że przepis art. 52 ust. 1 u.p.f. zawiera definicję pojęcia reklamy produktu leczniczego, nadając mu następującą treść normatywną: "Reklamą produktu leczniczego jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych". W kolejnych jednostkach redakcyjnych ustawodawca podaje przykłady działań, które wyczerpują pojęcie reklamy leku, wymienia te, które reklamą nie są, określa dopuszczalny zakres i sposób reklamy w zależności od jej przedmiotu i podmiotów, do których jest kierowana, oraz wskazuje zachowania jednoznacznie zabronione. Prowadzenie reklamy może więc polegać na informowaniu lub na zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, a towarzyszy temu cel, jakim jest zwiększenie obrotu lekami. Reklama powinna obejmować działania wykorzystujące prawdziwe informacje na temat towarów lub usług w celu zwrócenia na nie uwagi potencjalnych klientów. Ponieważ leki nie są zwykłym towarem rynkowym, stąd wprowadzenie regulacji ograniczających swobodę wypowiedzi reklamowej w zakresie produktów leczniczych, których celem jest zminimalizowanie przypadków nieuzasadnionego względami medycznymi lub bezrefleksyjnego stosowania leków. Z kolei art. 53 ust. 1 u.p.f. stanowi, że reklama produktu leczniczego nie może wprowadzać w błąd, powinna prezentować produkt leczniczy obiektywnie oraz informować o jego racjonalnym stosowaniu. Natomiast stosownie do art. 56 pkt 2 u.p.f., zabrania się reklamy produktów leczniczych zawierającej informacje niezgodne z Charakterystyką Produktu Leczniczego. Wyjaśnić należy, że dla stwierdzenia niezgodności reklamy leku z prawem nie jest konieczne badanie, czy wprowadzenie w błąd mogło mieć wpływ na zachowania zakupowe konsumenta. Sam fakt, że reklama leku kreuje u jej odbiorców wyobrażenia o produkcie niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, przesądza o jej niezgodności z prawem. Reklama wprowadzająca w błąd to nie tylko taka, która zawiera informacje fałszywe, lecz również taka, która zawiera informacje obiektywnie prawdziwe, jeżeli są one niepełne, dwuznaczne, trudno sprawdzalne lub podane w trudno dostępny sposób" (por. wyrok SN z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07). Należy również stwierdzić, że skoro celem reklamy jest bezpośrednie lub pośrednie zachęcanie odbiorców do nabywania bądź innego korzystania z towarów lub usług, to cel ten powinien być ustalany obiektywnie, z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, na podstawie konkretnego stanu faktycznego. Przeciętny konsument (odbiorca) to osoba należycie poinformowana, uważna i racjonalna" (D. E. Harasimiuk, Zakazy reklamy towarów w prawie europejskim i polskim, Wolters Kluwer, 2011 r.; wersja elektroniczna monografii dostępna w LEX). Cel danego działania ustalany jest obiektywnie, czyli również na podstawie sposobu odbioru przekazu (czy czynności) przez podmiot, do którego działanie to jest kierowane, a nie tylko na podstawie deklaracji czy intencji autora owego przekazu (por. wyrok SN z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07). Wskazać należy, że ocena kryterium wprowadzenia w błąd powinna być dokonywana z punktu widzenia przeciętnego adresata reklamy, którego cechy ustala się na podstawie identyfikacji grupy docelowej przekazu. Wzorzec konsumenta nie może być definiowany w oderwaniu od realiów związanych z odbiorcą określonych produktów, do którego kierowana jest reklama. Konieczne jest uwzględnienie rodzaju reklamowanych usług, sposobu reklamy, warunków rynkowych, gdyż niebezpieczeństwo wprowadzenia przez przekaz reklamowy w błąd przedstawia się różnie w zależności od produktu, który jest reklamowany. Takiej, trafnej zdaniem składu orzekającego oceny dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt III SK 34/13 (LEX nr 1463897), na tle przepisu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 3). Zgodnie z tym przepisem, przez przeciętnego konsumenta rozumie się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Oczywiście zawsze należy brać pod uwagę specyfikę konsumencką przy nabywaniu produktów leczniczych. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2003 r., sygn. akt I CK 358/02 model przeciętnego konsumenta nie może być definiowany w oderwaniu od konkretnych warunków ustalonych w sprawie oraz od realiów związanych z odbiorcą określonych produktów, do którego kierowana jest reklama. Nie można zatem pomijać, że konsumentami leków są osoby chore, często o zmniejszonej z tego powodu zdolności postrzegania oraz rozsądnej i krytycznej oceny, podobnie jak osoby starsze, stanowiące także znaczną grupę konsumentów leków. Są to z reguły osoby bardziej podatne na sugestię i mniej krytyczne. Do nich kierowana jest reklama leków i przy ocenie możliwości wprowadzenia w błąd, cechy tej grupy odbiorców należy wziąć pod uwagę jako model przeciętnego odbiorcy. Uwzględniając powyższą argumentację skład orzekający nie podziela zarzutów i wspierającej je argumentacji skarżącej. Wskazać należy, że zgodnie z pkt 4.2 zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego podawanie przedmiotowego leku winno następować po konsultacji z lekarzem, a nie jak w pierwotnej wersji reklamy, dającej przekaz jedynie o jego stosowaniu u dzieci powyżej pierwszego roku życia. Nawet modyfikacja reklamy polegająca na dodaniu napisu, który pojawia się na ekranie w czasie wypowiadania słów wskazująca możliwość podawania leku dzieciom po pierwszym roku życia o treści "[...]" może wywołać dezorientację u odbiorców reklamy albowiem jednocześnie otrzymuje on dwa sprzeczne ze sobą komunikaty dotyczące stosowania leku L. u określonej wiekowo grupy dzieci. Jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji informacja zawarta w spornej reklamie dotycząca podawania leku po konsultacji z lekarzem nie znalazła potwierdzenia w pkt 4.2 zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego. Należy także zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do oceny informacji o treści "L. to jedyny taki naturalny lek, który zwalcza gorączkę". Informacja ta sugeruje, że skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania powyższego produktu leczniczego wynika z jego naturalnego pochodzenia oraz, że jest on lekiem o działaniu przeciwgorączkowym. Wskazać zatem należy, że zgodnie z pkt 4.1 zatwierdzonej Charakterystyki Produktu Leczniczego lek jest łagodnym środkiem napotnym w stanach gorączkowych. Pomocniczo jest stosowany w przeziębieniach, w stanach zapalnych gardła i kaszlu. Niemniej jednak nie można go uznać za lek o działaniu przeciwgorączkowym, co stanowi brak potwierdzenia z Charakterystyką Produktu Leczniczego. W tym miejscu zaznaczyć także należy, że stanowisko organu w tej kwestii zgodne było ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, które zostało wyrażone w piśmie z dnia 19 marca 2018 roku. Wobec powyższego podkreślenia wymaga, że skoro przepis art. 56 pkt 2 u.p.f. zabrania reklamy produktów leczniczych zawierającej informacje niezgodne z Charakterystyką Produktu Leczniczego, to nazwa, dane kliniczne, właściwości farmakologiczne, cechy charakterystyczne i zakres wskazań terapeutycznych określonego leku zawarty w zatwierdzonej Charakterystyce Produktu Leczniczego, wyznacza również pewne wzorce werbalne, do których powinna odnosić się treść przekazu reklamowego. Użycie w reklamie sformułowań nieprecyzyjnych, wieloznacznych, mylących, nie nawiązujących do charakterystyki produktu leczniczego, powinno być uznane za naruszające cytowany przepis (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt. II GSK 2466/15). Z powyższych względów zarzuty zawarte skargi kasacyjnej są niezasadne. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji. Podkreślić także należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.