II GSK 348/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1217/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy produktu leczniczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1217/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy produktu leczniczego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Główny lnspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 62 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 ze zm.; dalej jako: "u.p.f.") oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu wobec skarżącej spółki, w sprawie oceny zgodności reklamy audiowizualnej produktu leczniczego [...] mg kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych (m. in.: [...]), w kanale [...] oraz na stronie internetowej w [...], z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne nakazał skarżącej spółce natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia niezgodnej z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego [...] mg, kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w ww. stacjach oraz na stronie internetowej w [...]. Organ wyjaśnił, że akcja spotu toczy się w aptece (napis "apteka" pojawia się na ekranie) zaś produkt [...] mg ([...]) jest prezentowany przez osobę sugerującą posiadanie takiego wyksztalcenia (osoba jest ubrana w biały fartuch, zwyczajowo noszony przez personel apteki). Dodał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami tylko osoba posiadająca wykształcenie farmaceutyczne jest uprawniona do wydawania leków w aptece oraz do udzielania informacji na ich temat. W piśmie z dnia 19 lutego 2018 roku poinformowała organ, że podjęła decyzję o zaniechaniu emisji reklamy produktu leczniczego [...] mg - o sygnaturze "[...]" w kwestionowanym kształcie i w związku z powyższym wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania jako bezprzedmiotowego. Pomimo opisanych powyżej okoliczności organ powziął informację, że po dniu 23 lutego 2018 r. reklama audiowizualna produktu leczniczego [...] mg w formie spotu jest emitowana w stacjach telewizyjnych, w kanale [...] oraz na stronie internetowej [...]. W związku z powyższym, Główny lnspektor Farmaceutyczny pismem z dnia 16 marca 2018 roku, zwrócił się do Departamentu Monitoringu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o przekazanie wzoru reklamy audiowizualnej produktu leczniczego [...] mg emitowanej w stacjach telewizyjnych. Odpowiadając na wskazane pismo Departament Monitoringu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pismem z dnia 26 marca 2018 roku przekazał wzór przedmiotowej reklamy. Organ podkreślił, że spot, o którym mowa w piśmie 7 marca 2018 r., jest tożsamy ze spotem emitowanym w stacjach telewizyjnych po 23 lutego 2018 r. oraz przekazanym przez Departament Monitoringu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pismem z dnia 26 marca 2018 r. Główny lnspektor Farmaceutyczny nie podzielił argumentacji spółki w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania z powodu zaniechania emisji reklamy audiowizualnej o sygnaturze "[...]" i stwierdził, że reklama audiowizualna produktu leczniczego [...] mg kierowana do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych w kanale [...] oraz na stronie internetowej [...] narusza obowiązujące przepisy w zakresie reklamy produktów leczniczych. Dokonując rozstrzygnięcia organ nie uwzględnił oświadczenia o zaprzestaniu rozpowszechniania przedmiotowej reklamy, zawartym w piśmie z 19 lutego 2018 r., oraz oświadczenia domu mediowego z dnia 28 lutego 2018 r. potwierdzającego zaprzestanie z dniem 23 lutego 2018 r. emisji przedmiotowego spotu w stacjach telewizyjnych, albowiem strona - wbrew ww. oświadczeniom nie zaprzestała emisji lecz jedynie dokonała nieznacznej modyfikacji spotu w warstwie wizualnej (usunięcie napisu "Apteka") oraz w warstwie słownej. Oba warianty posiadają identyczną oprawę wizualną (ukazywana jest ta sama scena - mężczyzna z objawami przeziębienia i bohaterka reklamy) zastosowano ten sam układ graficzny (czcionki, kolory). Różnice dotyczą jedynie częściowej zmiany narracji. Przywoływane przez stronę oznaczenia wariantów nie mają charakteru rozstrzygającego. Trudno zatem przyjąć, że była to nowa reklama, której emisja mogłaby ewentualnie uzasadniać wszczęcie nowego postępowania przy jednoczesnym umorzeniu postępowania w stosunku do spotu emitowanego w pierwotnym kształcie. W ocenie organu strona nie zaniechała prowadzenia przedmiotowej reklamy - zaprzestała emisji spotu w jednej wersji, zastępując go jego zmienioną wersją. Stąd art. 105 § 1 k.p.a. nie miał zastosowania co do przedmiotowego postępowania. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podzielił stanowisko skarżącej, że przedmiot postępowania przestał istnieć a zatem organ winien zastosować art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Sąd wyjaśnił zatem, że w niniejszej sprawie należało rozważyć czy postępowanie wszczęte w przedmiocie emisji reklamy produktu leczniczego [...]mg - o sygnaturze "[...]", oparte na przepisie art. 62 ust. 2 pkt 2 u.p.f. nie stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że przy rozważaniu możliwości zastosowania art. 105 k.p.a. ocena stanu faktycznego jest powiązana z aktualnym prowadzeniem reklamy w środkach masowego przekazu. II Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Główny Inspektor Farmaceutyczny. Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Warszawie zarzucił: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uwzględnienie skargi skarżącej pomimo braku podstawy prawnej do tego rodzaju rozstrzygnięcia, tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w związku z uznaniem, że przedmiot postępowania przestał istnieć. a zatem organ winien umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, podczas gdy zgodnie z prawidłowo ustalonym przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego stanem faktycznym sprawy spółka skarżąca nie zaprzestała prowadzenia kwestionowanej przez organ reklamy, a jedynie dokonała jej zmiany, zatem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe i winno zakończyć się decyzją nakazującą zaprzestanie prowadzenia przedmiotowej reklamy, zgodnie z art. 62 ust. 2 pkt 1 u.p.f.; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że skarżąca nie zaprzestała prowadzenia kwestionowanej przez organ reklamy, lecz zaprzestała emisji reklamy wj ednej wersji, zastępują go jego zmienioną wersją; 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.f. w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.f., poprzez ich niezastosowanie pomimo, iż zgodnie z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym skarżąca prowadziła niedozwoloną reklamę produktu leczniczego [...] mg, co powinno skutkować nakazaniem zaprzestania prowadzenia reklamy produktu leczniczego i oddaleniem skargi przez Sąd. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego - w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 p,p.s.a., zaś na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1217/18 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponadto skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Farmaceutycznego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego ocenił, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż ustalenia faktyczne stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia nie dawały organom administracji publicznej podstawy do zastosowania wskazanych w zaskarżonej decyzji regulacji prawnych skutkujących nakazaniem zaprzestania prowadzenia reklamy produktu leczniczego. Z akt sprawy wynika, że organ działając na podstawie art. 62 ust.1, ust.2 pkt 1 i art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu, nakazał skarżącej spółce natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia niezgodnej z obowiązującymi przepisami reklamy audiowizualnej produktu leczniczego [...] mg, kierowanej do publicznej wiadomości w formie spotu emitowanego w stacjach telewizyjnych szczegółowo wymienionych w treści decyzji, w kanale [...] oraz na stronie internetowej i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe oznacza, że podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. To z kolei oznacza, że dla zrealizowania ustawowo przyznanych kompetencji, wymienionych w art. 62 ust.2 pkt 1 u.p.f., Główny Inspektor Farmaceutyczne miał obowiązek ustalenia okoliczności faktycznych dających podstawę do oceny ziszczenia się materialnoprawnych przesłanek opisanych w treści art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. Z akt sprawy wynika, że organ w toku postępowania uznał, iż akcja spotu reklamowego toczy się w aptece, na co wskazuje ukazujący się na ekranie napis "apteka" oraz, że osoba prezentująca produkt ubrana w biały fartuch, sugeruje iż posiada wykształcenie medyczne lub farmaceutyczne. Poza sporem pozostaje okoliczność, że pismem z dnia 19 lutego 2018 r. spółka poinformowała organ o zaprzestaniu emisji spotu reklamowego w kwestionowanym kształcie. W szczególności w emitowanej po tej dacie reklamie nie ma napisu "apteka", osoba prezentująca produkt nie jest ubrana w biały fartuch a w różową marynarkę oraz zmianie uległa treść spotu reklamowego w ten sposób, że osoba prezentująca produkt wygłasza kwestię "nie jestem farmaceutą". Spot reklamowy w tym kształcie i treści został przez organ włączony w poczet materiału dowodowego zgromadzonego w toku toczącego się postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, przypomnieć należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, iż o skuteczności zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wymaga to jednak od autora skargi kasacyjnej precyzyjnego określenia na czym owe uchybienia miałyby polegać w odniesieniu do zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II FSK 1139/21). W związku z powyższym należy wskazać, że stosownie do treści art. 55 ust. 1 pkt 1 u.p.f. reklama produktu leczniczego kierowana do publicznej wiadomości nie może polegać na prezentowaniu produktu leczniczego przez osoby znane publicznie, naukowców, osoby posiadające wykształcenie medyczne lub farmaceutyczne lub sugerujące posiadanie takiego wykształcenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika aby w kwestionowanej reklamie produkt leczniczy był prezentowany przez osobę znaną publicznie, naukowca czy osobę posiadającą wykształcenie medyczne lub farmaceutyczne. Zarzut organu związany z wystąpieniem jednej z ustawowych przesłanek wymienionych w art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. odnosił się do tego, że okoliczności występujące w kwestionowanej reklamie (napis apteka i ubiór osoby prezentującej produkt) uzasadniają twierdzenie, że produkt leczniczy jest prezentowany przez osobę sugerującą wykształcenie farmaceutyczne. W toku postępowania administracyjnego doszło do zmiany spotu reklamowego. Ze spotu reklamowego zniknął napis "apteka", osoba prezentująca produkt leczniczy nie była już ubrana w biały fartuch, a występowała w różowej marynarce i wreszcie osoba prezentując produkt leczniczy wyraźnie wygłasza kwestię "nie jestem farmaceutą". W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro przepis art. 62 ust.2 pkt 1 u.p.f. przewiduje, że organ w drodze decyzji może nakazać zaprzestania ukazywania się lub prowadzenia reklamy produktów leczniczych sprzecznej z obowiązującymi przepisami, to tym samym określona tym przepisem sankcja przyjmując formę zakazu nie może zostać zastosowana wobec reklamy, która nie jest już emitowana. W ocenie NSA zmiany, które zostały wprowadzone w spocie reklamowym objętym postępowaniem ukierunkowanym na wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art.55 ust.1 pkt 1 u.p.f. doprowadziły do zaprzestania emisji reklamy w kształcie objętym tym postępowaniem i skutkowały wyemitowaniem (w toku postępowania) reklamy w zmienionej formie i treści. Przedstawione wyżej zmiany spotu reklamowego były na tyle istotne, że nie jest uzasadnione twierdzenie organu, iż spółka, do chwili zakończenia postępowania i wydania decyzji, nie zaprzestała emisji kwestionowanej reklamy, a jedynie zaprzestała reklamy w jednej wersji. Wbrew twierdzeniom kasatora wprowadzone w reklamie zmiany nie dawały podstaw do uznania, iż w dacie podejmowania decyzji administracyjnej oceniana reklama, była sprzeczna z treścią art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. Wobec powyższego jeszcze raz należy podkreślić, że organ wszczynając postępowanie wskazywał, że spółka emituje spot reklamowy, w którym widoczny jest na ekranie napis "apteka" oraz, że osoba prezentująca produkt leczniczy jest ubrana w biały fartuch, co razem miało sugerować, że osoba prezentująca produkt leczniczy posiada wykształcenie farmaceutyczne. W ocenie organu tak ukształtowana reklama naruszała art. 55 ust.1. pkt 1 u.p.f. Natomiast poza sporem jest, że reklama w tym kształcie po dniu 19 lutego 2018 r. i do daty wydania decyzji nie była emitowana w żadnym z środków masowego przekazu szczegółowo opisanych w treści decyzji. Oznacza to, że skoro spot reklamowy objęty postępowaniem i wobec którego wszczęto postępowanie w celu stwierdzenia naruszenia art. 55 ust. 1 pkt 1 u.p.f. w dacie wydania decyzji nie był emitowany to tym samym określona w art. 62 ust. 2 pkt 1 u.p.f. sankcja nie może być stosowana wobec reklamy, której emisja została wcześniej zaprzestana. Wobec powyższe za trafne uznać należało stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie odnoszącym się rozważenia przez organ zastosowania regulacji wynikającej z treści art.105 k.p.a. Ponadto należy stwierdzić, że zasadnie podnosi skarżąca spółka, iż organ włączając w poczet materiału dowodowego zmienioną reklamę, nie uruchomił wobec tej reklamy postępowania, a jedynie błędnie wskazał, że zmieniona reklama nie różni się od reklamy wobec której zostało uruchomiono postępowanie administracyjne w celu ustalenia naruszenia art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.f. Z tych względów nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, a szczegółowo opisane w punkcie 1 a i b petitum skargi kasacyjnej. Natomiast w odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Tak więc zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy, albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny, nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20). Konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej odnoszącego się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego wskazuje, że jej autor upatruje naruszenia art.62 ust.1 i ust.2 pkt 1 u.p.f. w związku z art.52 ust.2 u.p.f. poprzez niezastosowanie tych regulacji prawnych jednoznacznie odwołując się do odmiennej oceny okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut błędnego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1171/12). Ponadto należy wskazać, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tego zarzutu, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11; 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. aky II GSK 2391/11). Skoro zaś stan faktyczny w niniejszej sprawie nie został podważony, to należy uznać, iż okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przedstawiają się tak, jak wyżej zostało to omówione. Z tych względów nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.