II GSK 439/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Karnas-Mroczek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 209/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 listopada 2021 r. nr BP.501.1501.2020.0949.WA7.3113 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od [...] na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 209/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi [...] (skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ II instancji, organ) z dnia 22 listopada 2021 r., nr BP.501.1501.2020.0949.WA7.3113, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) z dnia 8 lipca 2020 r., nr WP.8140.8.36.2020, oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. W dniu 9 stycznia 2020 r. w Warszawie na ul. Żwirki i Wigury 1 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr. rej. [...], którym kierował [...]. Jak ustalono, kierujący wykonywał w imieniu skarżącej krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole nr 72/2020 z dnia 9 stycznia 2020 r., do którego kierujący nie wniósł zastrzeżeń. Pismem z dnia 11 lutego 20220 r. organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2021 r. skarżąca wyjaśniła, że [...] nie był i nie jest jej pracownikiem ani nie świadczy usług na jej rzecz, natomiast pracownikiem skarżącej, który winien świadczyć usługi na jej rzecz w dniu kontroli, był [...] – właściciel kontrolowanego pojazdu. Do pisma skarżąca dołączyła kopię dowodu rejestracyjnego i świadectwa legalizacji ponownej, umowy użyczenia z dnia 31 lipca 2019 r. oraz licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Decyzją z dnia 8 lipca 2020 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł za następujące naruszenia przepisów u.t.d.: - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który: nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz lp. 4.2. załącznika nr 4); - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz lp. 4.3. załącznika nr 4). Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 22 listopada 2021 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu kontroli [...] wykonywał w imieniu skarżącej krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oznakowanym jak taksówka. Poruszanie się tak oznakowanym pojazdem jest dla potencjalnych klientów ofertą usługi przewozu, dlatego kierowca poruszający się takim pojazdem czy oczekujący w nim np. na postoju taksówek powinien spełniać wszystkie wymagane warunki do wykonania transportu drogowego osób. Organ powołał się na treść art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Następnie organ stwierdził, że kierujący powinien spełniać warunki określne w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 u.t.d., zgodnie z którym kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca nie posiadał żadnego z wymienionych orzeczeń. Skarżąca nie przedłożyła tych orzeczeń w toku postępowania. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ zaznaczył, że, chcąc załatwiać prywatne sprawy pojazdem wykorzystywanym do przewozu osób, kierujący powinien zakrywać oznakowania dotyczące taksówki. W dniu kontroli kierujący tego oznakowania nie zakrył i wykonywał przejazd ulicami miasta. Dla potencjalnego klienta poruszanie się ulicami takiego pojazdu stanowi ofertę świadczenia usług przewozu osób. Organ wskazał również, że funkcjonariusze Policji są uprawnieni nie tylko do kontrolowania przestrzegania przepisów ruchu drogowego, ale także do sprawdzania, czy przewoźnicy i inne podmioty przestrzegają przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, co wynika z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Kierujący poruszał się po ulicach Warszawy pojazdem oznaczonym jak taksówka, więc funkcjonariusze Policji mogli skontrolować nie tylko pojazd, którym się poruszał, ale także przeprowadzić kontrolę pod kątem wykonywania przez kierowcę przewozu drogowego osób. Skontrolowany kierowca nie mógł uznać przeprowadzanej kontroli jedynie za kontrolę pojazdu, którym wykonywał skontrolowany przewóz drogowy, skoro funkcjonariusze Policji zażądali od niego okazania do kontroli licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i orzeczeń wymaganych od kierowców wykonujących przewozy drogowe, a kontrola zakończyła się sporządzeniem protokołu kontroli podpisanym przez kierującego bez wniesienia zastrzeżeń do tego protokołu. Odnosząc się do przedłożonej przez skarżącą umowy użyczenia skontrolowanego pojazdu i świadectwa legalizacji ponownej, dołączonych do pisma z dnia 5 sierpnia 2021 r., organ uznał, że pojazd ten użyczył skarżącej [...], więc ta, mając prawo dysponowania tym pojazdem, mogła zlecić wykonywanie przewozów drogowych innej osobie niż właściciel pojazdu. Skarżąca nie przedłożyła żadnej umowy o pracę czy innej umowy, w której właściciel pojazdu zobowiązałby się wykonywać przewozy drogowe w jej imieniu. Konkludując, organ stwierdził, że w sprawie nie było możliwości zastosowania art. 92c u.t.d. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez podmiot wykonujący czynności związane z wykonywanym przewozem drogowym braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku opisanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji wskazał, że z ustaleń organu wynika, iż kontrolowanym samochodem oznaczonym jako "TAXI" był wykonywany przewóz osób. Organ uznał, że brak pasażera w pojeździe nie stoi na przeszkodzie dokonaniu powyższego ustalenia wobec jednoznacznych oznaczeń pojazdu pozwalających potencjalnym użytkownikom na przyjęcie, że mają do czynienia z taksówką. W protokole kontroli nie odnotowano jakichkolwiek wyjaśnień kierującego pojazdem [...] co do charakteru, w jakim znalazł się w pojeździe, oraz co do wykonywanych czynności; w protokole odnotowano jednak adres kierowcy. Zdaniem WSA, w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono żadnego dowodu, który mógłby wyjaśnić istotę prawnego stosunku pomiędzy skarżącą i [...], który kierował zatrzymanym do kontroli samochodem. Jak wskazał Sąd, skarżąca przedstawiła umowę pomiędzy nią i [...], na podstawie której uzyskała prawo do używania samochodu, zaś [...] miał zostać zatrudniony w skarżącej spółce. Sąd podkreślił, że odwołanie się w art. 39j ust. 2 u.t.d. do przepisów Kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle zaś art. 92a ust. 6 u.t.d., za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Nadrzędnym celem regulacji zawartych przepisach u.t.d. jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego. Nie ma podstaw, by w tej sytuacji w jakikolwiek sposób różnicować obowiązki kierowców wykonujących przewozy drogowe w zakresie poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym - z uwagi na formę prawną, w jakiej te obowiązki wykonują. Przesłanką odpowiedzialności przedsiębiorcy przewozowego za brak badań lekarskich i psychologicznych kierującego jest ustalenie, że kierujący wykonuje przewóz, działając na jego rzecz w jednej z możliwych form prawnych. Zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie nie dokonano jednak żadnych ustaleń co do istnienia i charakteru stosunków prawnych łączących kierującego [...] ze skarżącą. Przedwcześnie ustalono, wyłącznie na podstawie domniemania, że kierowca, który znajdował się w samochodzie oznaczonym jako taksówka, wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej, a w konsekwencji uznano, że kierowca ten powinien dysponować stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zaniechanie przesłuchania jako świadka [...] (i ewentualnie także kierowcy [...]) co do istnienia i charakteru stosunków prawnych łączących kierującego kontrolowanym samochodem ze skarżącą stanowi, zdaniem WSA, ewidentne naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). W ocenie Sądu dokonane przez organy w oparciu o niepełny materiał dowodowy ustalenia faktyczne doprowadziły do przedwczesnego przyjęcia, że [...] wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. Tymczasem dopiero uzupełnienie materiału dowodowego o zeznania świadka [...] i kierującego pojazdem [...] oraz prawidłowa, wszechstronna, zgodna z art. 80 k.p.a., ocena całości materiału dowodowego pozwoli na ustalenie rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego skarżącą z kierującym [...]. Rezultatem tej oceny będzie określenie, czy w istocie miało miejsce wykonywanie przewozu osób, a jeśli tak, to czy kierujący pojazdem czynił to na rzecz skarżącej, w związku z czym mogłaby ona ponosić związaną z tym odpowiedzialność za naruszenia prawa, do którego doszło przy wykonywaniu tego przewozu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ nie ustalił właściwie strony postępowania, podczas gdy ustalenia w zakresie wykonawcy przewozu drogowego oparte były o dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli nr 72/2020 z dnia 9 stycznia 2020 r. mającego walor dokumentu urzędowego, podpisanego przez kierowcę [...] bez zastrzeżeń, zawierającego informację m.in. o wykonawcy kontrolowanego przewozu i jego charakterze, których to ustaleń skarżąca nie kwestionowała w postępowaniu w I instancji i na etapie odwołania od decyzji organu I instancji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dla ustalenia, kto był wykonawcą kontrolowanego przewozu, znaczenie ma załączona do skargi kopia umowy zlecenia zawartej przez skarżącą z [...], podczas gdy na etapie postępowania w I instancji i odwołania od decyzji organu I instancji skarżąca nie kwestionowała ustaleń w zakresie wykonywania przez [...] w dniu kontroli drogowej przewozu osób taksówką w jej imieniu, odnosząc się w odwołaniu od decyzji organu I instancji w sposób merytoryczny do stwierdzonych naruszeń, a zatem przedłożenie kopii umowy zlecenia zawartej z [...] dopiero na etapie skargi na decyzję należy uznać za mające na celu wyłącznie przedłużenie postępowania i doprowadzenie do przedawnienia karalności, a nie dążenie do osiągnięcia prawdy obiektywnej; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ winien był w toku postępowania administracyjnego przeprowadzić dowody z przesłuchania [...] w charakterze świadków na okoliczność charakteru i istnienia stosunków prawnych łączących ich ze skarżącą, podczas gdy organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się w sposób wyczerpujący do przedłożonych przez skarżącą kopii umowy użyczenia kontrolowanego pojazdu zawartej przez skarżącą jako biorącą w użyczenie i [...], a także świadectwa legalizacji ponownej taksometru elektronicznego zamontowanego w kontrolowanym pojeździe, wskazując, że zgodnie z umową użyczenia pojazd na dzień kontroli pozostawał w dyspozycji skarżącej, która mogła zlecić wykonywanie przewozu osób taksówką innej osobie aniżeli użyczającemu pojazd, a zatem brak jest podstaw do uznania, że organ winien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na okoliczność charakteru i istnienia stosunków prawnych łączących skarżącą z [...]; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że okoliczność współpracy [...] ze skarżącą ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zawarcie przez [...] umowy zlecenia ze skarżącą nie ma znaczenia dla ustaleń w zakresie wykonawcy przewozu z dnia kontroli drogowej, gdyż [...] nie kierował pojazdem w chwili kontroli, a kontrolowany pojazd pozostawał na dzień kontroli w dyspozycji skarżącej, co w zestawieniu z ustaleniami kontroli udokumentowanymi protokołem nr 72/2020 z dnia 9 stycznia 2020 r. podpisanym przez kierowcę [...] bez zastrzeżeń jednoznacznie potwierdza, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była skarżąca; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ II instancji naruszył powyższe przepisy proceduralne, podczas gdy organ w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczając stronę o przysługujących jej prawach oraz odnosząc się w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący do zaistniałego stanu faktycznego i prawnego, tym samym prowadząc postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o której mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 2. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych w odniesieniu do pełnego zakresu rozstrzygnięcia w związku z zaskarżeniem wyroku niższej instancji w całości. 3. Wywiedziona skarga kasacyjna jest uzasadniona, albowiem kontrolowany Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej oceny legalności proceduralnej objętych zakresem rozpoznania decyzji organów obydwu instancji. 4. Weryfikując w sposób zbiorczy i komplementarny zasadność podniesionych zarzutów kasacyjnych (pkt 1-5 petitum skargi kasacyjnej), Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, który przedstawił dostatecznie uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że w sprawie, której dotyczy skarga, nie zachodziła konieczność ani potrzeba uzupełniania lub ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, gdyż był on wystarczający do prawidłowego zastosowania prawa materialnego. 5. Odnosząc się zatem do zasadniczych kwestii spornych, które Sąd a quo wadliwie ocenił jako wymagające dalszego wyjaśnienia w toku ponownego postępowania w sprawie, należało – w granicach podniesionych zarzutów kasacyjnych – stwierdzić, co następuje. Po pierwsze, sam fakt zawarcia umowy zlecenia z dnia 30 kwietnia 2019 r. oraz umowy użyczenia objętego kontrolą pojazdu z dnia 31 lipca 2019 r. pomiędzy skarżącą spółką (jako zleceniodawcą i biorcą w użyczenie) a [...] (jako zleceniobiorcą i użyczającym) nie stanowi podstawy do wnioskowania, że zatrzymany w dniu 9 stycznia 2020 r. do kontroli drogowej kierowca [...] pozostawał w jakimkolwiek stosunku prawnym z użyczającym jako właścicielem pojazdu. Jeżeli nawet użyczający mógł nadal świadczyć (jako zleceniobiorca) na rzecz skarżącej spółki usługi przewozowe (także użyczonym samochodem, co jednak nie wynika z ww. umowy z dnia 30 kwietnia 2019 r.), to – wobec umownego zastrzeżenia osobistego wykonywania zleceń przewozowych (zob. § 3 umowy z dnia 30 kwietnia 2019 r.) – nie można racjonalnie twierdzić, że zatrzymany kierowca miał świadczyć w dniu zatrzymania usługi na rzecz ww. zleceniobiorcy. Po drugie, wobec użyczenia zatrzymanego do kontroli pojazdu skarżącej spółce w celu wykonywania przez nią zarobkowego przewozu osób taksówką (zob. § 1 umowy z dnia 31 lipca 2019 r.) oraz stwierdzenia w dniu kontroli, że wykonujący przewóz kierowca swobodnie dysponował ww. pojazdem oraz okazał kontrolującym wypis licencji nr [...] udzielonej skarżącej spółce na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką w odniesieniu do spornego pojazdu objętego ww. użyczenia, brak jest podstaw do podważania prawidłowości oceny kontrolowanych organów, że powyższe okoliczności są wystarczające do stwierdzenia, iż kierowca [...] działał na zlecenie strony skarżącej, a zatem – wbrew wątpliwościom Sądu meriti – nie było konieczne czynienie dalszych ustaleń co do "istnienia i charakteru stosunków prawnych łączących" ww. kierowcę ze skarżącą spółką (zob. s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Po trzecie, skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że skarżąca spółka jest podmiotem odpowiedzialnym sankcyjnie za naruszenia stypizowane pod poz. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), a jego całościowa ocena nie przekroczyła granic swobody wyznaczonej w art. 80 k.p.a., to bezzasadne okazało się wskazanie, aby kontrolowane organy dokonały uzupełnienia powyższego materiału o zeznania [...]. 6. Mając na względzie przytoczone argumenty oraz uznając, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona dla potrzeb uchylenia zaskarżonego wyroku oraz prawomocnego i ostatecznego oddalenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2, art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 2