II GSK 433/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. N. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 852/22 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 14 września 2022 r., nr SKO/41/RD-90/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 listopada 2023 r. oddalił skargę D. N. (dalej: "Skarżąca"), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem pojazdu. Od powyższego wyroku Skarżąca złożyła skargę kasacyjną wnosząc na mocy art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), o uchylenie wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 19 marca 2021 r. lub ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ponownego rozpoznania. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2024 r., złożonym po wpłynięciu do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 19 marca 2021 r.(dalej: "decyzja organu I instancji"), z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła we wniosku, że wykonanie decyzji może pozbawić ją środków do życia, ponieważ utrzymuje się wyłącznie z niewielkiej emerytury i ponosi oprócz kosztów związanych z bieżącym funkcjonowaniem również koszty leczenia ortopedycznego i łuszczycy. Skarżąca zaznaczyła, że nie posiada wartościowego majątku poza nieruchomością, którą zamieszkuje. W opinii Skarżącej, w związku z faktem, że egzekwowana kwota jest bardzo wysoka w stosunku do posiadanego przez nią majątku, brak wstrzymania decyzji narazi ją na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku Skarżąca załączyła kopię decyzji ZUS w sprawie waloryzacji renty rodzinnej, kopię tytułu wykonawczego o numerze [...], dwie kopie zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, kopię recept wystawionych na Skarżącą, kopię karty informacyjnej z leczenia szpitalnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 19.03.2021 o nr 12/SM/2021 nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że analiza wniosku Skarżącej nie pozwala na dokonanie obiektywnej oceny wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących zastosowanie instytucji ochronnym tymczasowej wobec Skarżącej w związku z wykonaniem rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 19 marca 2021 r. Skarżąca dołączyła do wniosku o wstrzymanie decyzji kopię karty informacyjnej z leczenia szpitalnego, kopię recept wydrukowanych z Internetowego Konta Pacjenta, kopię decyzji ZUS dotyczącą uzyskiwanej renty rodzinnej, kopię tytułu wykonawczego oraz kopię zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. B. P. i P. B. S.A. Z przedłożonych przez Skarżącą dokumentów wynika jednak wyłącznie wysokość uzyskiwanego dochodu z tytułu renty rodzinnej oraz wysokość egzekwowanej należności. Skarżąca nie przedstawiła żadnych, aktualnych wyciągów z kont bankowych, które posiada, a do których odnoszą się zawiadomienia o zajęciach wierzytelności oraz żadnych innych dokumentów, które określałyby aktualną sytuację finansową Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że Skarżąca nie udowodniła również wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych w związku z leczeniem ortopedycznym i dermatologicznym oraz kosztów związanych z bieżącym funkcjonowaniem np. wysokości opłat eksploatacyjnych. Sam fakt przedstawienia recept i karty leczenia szpitalnego nie wskazuje na wysokości kosztów leczenia, które wpływałyby na sytuację finansową Skarżącej. Ponadto, Skarżąca nie udowodniła w żaden sposób kontynuacji leczenia ortopedycznego w związku ze złamaniem podkretarzowym uda prawego w 2017 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.