II GSK 420/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P P o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P P od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 893/19 w sprawie ze skargi P P na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] października 2019r. r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 893/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P P na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019r. r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył P P. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym wskazał, że jego podstawowa działalność polega na świadczeniu usług transportu. Obostrzenia związane z pandemią wpłynęły na kondycję finansową jego przedsiębiorstwa. Konieczność uiszczenia kary w wysokości 5.000 zł stwarza realne niebezpieczeństwo utraty stabilności finansowej, a w konsekwencji kontynuowania działalności gospodarczej i możliwości utrzymania rodziny. Wskazał, że wykonanie decyzji wywołałoby istotny deficyt w jego zasobach. Skarżący podał również, że w świetle podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uchylenie wyroku WSA w Poznaniu oraz zaskarżonej decyzji jest wielce prawdopodobne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zasadności tego wniosku należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Istotą instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest możliwość skorzystania przez adresata decyzji z tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla niego wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie ona zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności (np. postanowienie NSA z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1651/19; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jednak wyjątkiem od zasady wykonywania decyzji ostatecznych. Z tego powodu przesłanki uprawniające do jego zastosowania muszą być interpretowane ściśle. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08, LEX nr 493849). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (np. postanowienia NSA: z 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo sparafrazowanie treści dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19). Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje, że obostrzenia związane z pandemią wpłynęły na kondycję finansową jego przedsiębiorstwa; konieczność uiszczenia kary w wysokości 5.000 zł stwarza realne niebezpieczeństwo utraty stabilności finansowej, a w konsekwencji kontynuowania działalności gospodarczej i możliwości utrzymania rodziny. Dodatkowo swój wniosek uzasadnia trafnością podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz wysokim prawdopodobieństwem uchylenia zaskarżonego wyroku oraz decyzji. Skarżący nie załączył żadnych dokumentów na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, że zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza wniosku skarżącego nie pozwala na stwierdzenie, że argumentacja w nim podniesiona przemawia za uznaniem występowania w sprawie nieodwracalności skutków decyzji czy poniesienia znacznej szkody. Do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające samo powołanie przesłanek warunkujących zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczne jest przedstawienie określonych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, wykazanie związku pomiędzy nimi a przesłankami, jakich wymaga ustawodawca. Podnoszona przez skarżącego trafność zarzutów skargi kasacyjnej i wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w ogóle nie są przesłankami wstrzymania wykonania decyzji. Powołane przez skarżącego twierdzenia, niepoparte żadnymi dokumentami, nie są wystarczające do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Sam negatywny wpływ uiszczenia kary na kondycję finansową przedsiębiorstwa nie przesądza o ryzyku wynikającym z braku wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego. strona nie przedłożyła żadnych dokumentów pozwalających poznać jej sytuację finansową, w szczególności posiadane aktywa i niezbędne wydatki. Tym samym skarżący uniemożliwił sądowi ocenę jej sytuacji finansowej, gdyż sąd rozpoznający sprawę nie jest władny do wyręczania w tym zakresie strony skarżącej. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.