II GSK 398/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 768/16 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.350 (słownie: jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 768/16, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z Dz.U. z 2017 r.,poz.1369 t.j. z póżn.zm) zwana dalej " p.p.s.a." oddalił skargę A.B. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie", "strona") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], który na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) dalej jako: "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym" oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 złotych na X. i A.B. wspólników spółki cywilnej [...], z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewożnika drogowego lub wymaganej licencji. Powołany na wstępie wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną, do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez A.B., która zarzuciła Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 1 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji braku stwierdzenia nieważności decyzji organów I i II instancji w stosunku do A.B., jako osoby nieposiadającej statusu strony, pomimo, iż w toku postępowania administracyjnego nie zebrano (wbrew wyraźnemu wskazaniu w tym zakresie braków przez organ II instancji w decyzji z dnia [...] marca 2015 r.) i nie rozważono całego materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego polegającego na.: a. nieprawidłowym ustaleniu, że z treści zawartych w dokumencie przewozowym informacji wynika, że przejazd był wykonywany przez skarżącą podczas, gdy wynika z niego wprost, że był wykonywany przez [...] X., b. nieprawidłowym ustaleniu, że Y. wykonywał przejazd na rzecz skarżącej, podczas, gdy z protokołu zeznań świadka wynika wprost, że nie był zatrudniony na umowę o dzieło u skarżącej, a wykonywał pracę na rzecz [...] X., i to ten przedsiębiorca dokonywał przejazdu, c. nieprawidłowym ustaleniu, że A.B. przyjechała na miejsce kontroli i potwierdziła, że Y. wykonywał przejazd na jej rzecz podczas, gdy A.B. nie potwierdziła tej okoliczności, a przedstawione przez nią dowody i oświadczenia w postępowaniu stanowiły jednoznaczne tego zaprzeczenie, d. pominięciu faktu, że Y. był jednocześnie zatrudniony na umowy zlecenia zarówno w spółce cywilnej, jak i w [...] X., e. pominięciu faktu, że [...] s.c. oraz [...] X., prowadzą działalność gospodarczą pod tym samym adresem, tj. w miejscu, do którego zaplanowany był przejazd i w wyniku tego błędne uznanie, że z zeznań świadka wynika jednoznacznie, iż przejazd był kierowany tylko do jednej z tych firm, podczas gdy prawidłowe zebranie i rozważenie materiału dowodowego doprowadziłoby do ustalenia, jaki podmiot wykonywał przejazd pojazdem w dniu 23 czerwca 2014r., a w konsekwencji kto powinien być stroną postępowania; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, jako że sąd nie wykonał należycie obowiązku kontroli decyzji opartej na całkowicie dowolnym ustaleniu przez organ II instancji, że zeznania świadka Y. stanowią dowód na odpowiedzialność skarżącej, podczas, gdy z przesłuchania świadka nie wynika jednoznacznie, że to właśnie skarżąca winna być stroną postępowania i brak wykazania w uzasadnieniu decyzji istnienia innych okoliczności mogących stanowić podstawę przyjęcia jej odpowiedzialności; 3. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji braku stwierdzenia nieważności decyzji organów I i II instancji pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności pominięto dowody z wyjaśnień skarżącej, oświadczeń świadka X. i ponownych zeznań Y. przy jednoczesnym antycypowaniu ich treści na podstawie dowolnej interpretacji innych dokumentów zgromadzonych w sprawie, podczas gdy prawidłowe zebranie i rozważenie materiału dowodowego doprowadziłoby do ustalenia, jaki podmiot wykonywał przejazd pojazdem w dniu 23 czerwca 2014r., a w konsekwencji kto powinien być stroną postępowania; a w dalszej kolejności: 4. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniach obu decyzji, na jakich dowodach oparły organy ustalenia faktyczne sprawy oraz dlaczego pominęły inne dowody; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny zarzutów skarżącej; 6. art. 145 § 1pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji, gdy sąd winien ocenić jako sprzeczne z prawem przekroczenie przez organy granic prawa do oceny dowodów, w tym poprzez pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę i pominięcie istotnych dla sprawy materiałów dowodowych oraz dokonanie ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego poprzez nadanie szczególnej wagi dowodom zgromadzonym w dniu zdarzenia i odmówienie wiary innym dowodom bez podania jakichkolwiek racji, a z tego względu jedynie, że zostały one złożone na dalszych etapach postępowania, podczas gdy przepisy prawa nie przewidują hierarchii dowodów z uwagi na czas ich zaistnienia; 7. art. 145 § 1pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji, gdy sąd winien ocenić jako sprzeczne z prawem przekroczenie przez organy granic prawa do oceny dowodów, w tym poprzez pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę i pominięcie istotnych dla sprawy materiałów dowodowych oraz dokonanie ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego poprzez nadanie szczególnej wagi protokołowi z kontroli (jako dokumentowi urzędowemu) w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do rzeczywistych faktycznych okoliczności sprawy, bowiem z: faktury VAT nr [...], kopi wypisu nr 1 licencji nr [...], umowy zlecenia zawartej pomiędzy [...] X. a Y. (kierowca), umowy użyczenia pojazdu zawartej pomiędzy [...] a [...] oraz wyjaśnień złożonych przez Pana X. wynika, że przewóz wykonywał X. nie zaś skarżąca, a w konsekwencji to X., a nie skarżąca winien być stroną postępowania; 8. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji, gdy sąd winien ocenić jako sprzeczne z prawem niewydanie przez organ postanowienia w zakresie wniosków dowodowych, podczas gdy wydanie takiego postanowienia umożliwiłoby skarżącej na etapie postępowania administracyjnego powołanie dalszych okoliczności świadczących o niemożliwości oparcia rozstrzygnięcia na dokumencie urzędowym, co do którego istnieją wątpliwości, jako że jego treść nie odzwierciedla rzeczywistych okoliczności sprawy; 9. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono m.in. dlaczego stanowisko skarżącej oraz wspólnika spółki [...] s.c. X. zmierzało rzekomo do uniknięcia odpowiedzialności przez wspólników spółki cywilnej [...] s.c., podczas gdy X. był wspólnikiem [...] X., A.B. w dniu zdarzenia, a zatem okoliczność ta pozostawała bez wpływu na odpowiedzialność X., co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącej w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 10. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy administracyjnej przez wydanie wyroku opartego na błędnie ustalonym stanie faktycznym sankcjonując w ten sposób naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 k.p.a., ale także innych przepisów tego Kodeksu normujących sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy tj. art. 8, 77 oraz art. 80 k.p.a. dokonanych przez organy prowadzące postępowanie w pierwszej instancji i postępowanie odwoławcze; 11. art. 1 § p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, 11,9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, w sytuacji, gdy sąd winien ocenić jako sprzeczną z art. 8 i 11 k.p.a. okoliczność, że organ - w krótkim odstępie czasu - w tej samej sprawie, na tle takich samych stanów faktycznych, bez podania przyczyn, wydał decyzje diametralnie różne i nie wyjaśnił zmiany swojego stanowiska; 12. art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny w tym całkowity brak dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu pkt 1 naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. polegającego na wydaniu przez organ - w krótkim odstępie czasu - w tej samej sprawie, na tle takich samych stanów faktycznych, bez podania przyczyn, decyzji diametralnie różnych i braku wyjaśnienia zmiany swojego stanowiska, podczas gdy rozważenie tegoż zarzutu doprowadziłoby do uwzględnienia zamiast oddalenia skargi; 13.art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i wadliwe uznanie, iż organ II instancji odmawiając określonym dowodom wiarygodności ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż "treść (...) dokumentów stoi w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w czasie kontroli (...), dlatego organ nie daje im wiary", uzasadnił wcześniej diametralnie odmienne stanowisko odnoszące się do tych samych dowodów, wskazujące wyraźnie, iż "z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w I instancji nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, kto był wykonawcą przewozu z dnia kontroli, podczas gdy sąd zobowiązany był do wyjaśnienia powstałej rozbieżności i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu pkt 2 i 3 skargi; 14. art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli jedynie lakoniczne wskazanie, że postępowanie administracyjne było obarczone wadliwościami, jednak nie wpływały one na wynik sprawy, nie wyjaśniając przy czym na czym te naruszenia polegały, jak również czemu nie wpływały na wynik postępowania, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącej w uzasadnieniu wyroku stanowiska sądu; 15. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji I i II instancji pomimo całkowicie dowolnego, tendencyjnego, ustalenia przez organ I i II instancji stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji bez dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w oparciu o zaskarżone orzeczenia wydane w tym samym stanie faktycznym w innych toczących się postępowaniach, czego skutkiem powinno być wyłączenie pracowników wydających decyzje organu I i II instancji na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.; Skutkiem powyższych naruszeń był brak prawidłowego ustalenia jaki podmiot wykonywał przejazd pojazdem w dniu 23 czerwca 2014r. Błędne ustalenie, że przejazd wykonywany był przez oboje wspólników spółki X., A.B. doprowadziło do wydania decyzji wobec skarżącej, która na gruncie art. 140 aa ust. 3 pkt. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (Dz.U. z 2012 poz. 1137, dalej: p.r.d.) nie miała przymiotu strony. Tym samym, naruszenie ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem na skutek naruszeń sąd winien uwzględnić skargę, a w dalszej kolejności stwierdzić nieważność decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Obowiązek badania z urzędu decyzji administracyjnej w aspekcie występowania przyczyn określonych w art. 156 § 1 k.p.a. wyprzedać powinien badanie legalności decyzji w pozostałym zakresie. Inaczej rzecz ujmując, sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję administracyjną powinien najpierw ustalić, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie zawiera jednej z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli wynik takiej kontroli wykaże, że zachodzą przesłanki określone w tym przepisie sąd zobligowany jest stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji (lub wydanie jej z naruszeniem prawa, w sytuacji określonej w art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a.) i wówczas nie bada już, czy decyzja zawiera inne wady prawne, nie mieszczące się w katalogu przyczyn stwierdzenia jej nieważności (za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 981/08). Ewentualnie, na wypadek niepodzielenia stanowiska skarżącej, iż powyższe zarzuty uzasadniają uwzględnienie skargi z uwagi na nieważność decyzji objętej wyrokiem sądu, uznanie, że ww. naruszenia przepisów postępowania prowadzą, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, do uchylenia wyroku i umorzenia postępowania na podstawie art. 140 aa ust. 4 1 b p.r.d. w zw. z art. 145 ust. 1 lit. c p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżąca powierzając pojazd i wykonanie przewozu X. nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o: I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec nieważności postępowania oraz orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w trybie art. 179 a p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, II. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; III. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; IV. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna, a więc należało ja oddalić. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy przypomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna została więc zbadana według wyżej przedstawionych reguł i okazała się niezasadna. Sąd I instancji, nie naruszył przywołanych w skardze kasacyjnej, przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego z uwagi na komplementarny charakter zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich łączne uzasadnienie co do uchybień proceduralnych Sądu I instancji, przez Skarżącą kasacyjnie, zasadne i celowe jest łączne odniesienie się do nich przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie kwestionuje faktu, że w dniu 23 czerwca 2014 r. w [...] na drodze gminnej nr [...] wykonywano transport drogowy rzeczy, bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zasadniczą kwestię sporną w sprawie (podnoszoną w punktach 1-3 oraz 7 i 9 petitum skargi kasacyjnej) stanowi ustalenie, czy w chwili kontroli drogowej w dniu 23 czerwca 2014 r. przewóz był wykonywany przez A.B. i X., jako wspólników spółki cywilnej [...], czy też przewóz ten był wykonywany przez przedsiębiorcę X. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą X. [...], co ma zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności skierowania decyzji o obciążeniu karą pieniężną, do A.B. i X., jako wspólników spółki cywilnej [...]. Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutów podniesionych w poszczególnych punktach skargi kasacyjnej wskazać też trzeba, że istotne dla rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne w sprawie, organ poczynił przede wszystkim, na podstawie zeznań kierującego pojazdem Y., złożonych podczas kontroli drogowej w dniu 23 czerwca 2014 r. oraz dokumentów przedstawionych przez tego kierowcę w trakcie tej kontroli tj.: zlecenia dostawy betonu sypkiego wystawionego przez firmę [...] z [...]; wypisu Nr 2 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawionego dla przedsiębiorcy [...] sp. c. X., A.B.; orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; zaświadczenia lekarskiego, że Y. jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w spółce cywilnej [...], umowy o dzieło zawartej pomiędzy [...] sp. c. X., A.B. a Y. polegającego na wykonywaniu transportu samochodem ciężarowym od 9 czerwca 2014 r. do 24 czerwca 2014 r.; dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu, w którym widnieją dane współwłaścicieli pojazdu: A.B. oraz X. Podkreślenia wymaga także, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli wynika, że zeznania kierowcy potwierdziła skarżąca – A.B. wspólniczka spółki cywilnej, która przyjechała na miejsce kontroli. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą wyłącznie naruszenia przepisów postępowania i odnoszą się do oceny Sądu I instancji, postępowania dowodowego przeprowadzonego, w tym zakresie przez organy administracji publicznej. Istota tych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji w ocenie legalności zaskarżonej decyzji naruszył przepisy: p.p.s.a. tj. art. 1 § i 2 , art.3 § 1, art.145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, art.151, art.134 i art.141, oraz odpowiednio z nimi powiązane, przepisy regulujące zasady postępowania przed organami administracji : art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art.9 k.p.a., art.11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a, ponieważ Sąd ten nie rozważył wnikliwie, czy organy orzekające w sprawie, nie naruszyły przy wydaniu decyzji, wskazanych przepisów k.p.a. oraz nie odniósł się wyczerpująco do zarzutów skargi i w rezultacie, bezzasadnie oddalił skargę, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję. Według autorki skargi kasacyjnej wskazane przez nią w uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej dowody, które zostały zgromadzone w aktach sprawy, potwierdzają trafność powyższych zarzutów. W konsekwencji w ocenie Skarżącej kasacyjnie wszystkie naruszenia przepisom postępowania, przez nią wskazane, powinny skutkować stwierdzeniem nieważność decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. ponieważ sporny przewóz nie był wykonywany w imieniu i na rzecz spółki cywilnej [...], co powoduje, błędne określenie strony postępowania administracyjnego. Z uwagi na to, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczą postępowania administracyjnego wszczętego, w związku z kontrolą drogową z dnia 23 czerwca 2014 r. i sporządzonym protokołem tejże kontroli przez inspektora transportu drogowego na podstawie przepisów u.t.d., którego ustalenia kwestionowane są w skarze kasacyjnej, w pierwszej kolejności wydaje się zasadne, jednoznaczne wskazanie powinności procesowych Sądu I instancji, rozpoznającego skargę, wynikających z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarga kasacyjna w powiązaniu z naruszeniami przepisów k.p.a wymienionych w poszczególnych punktach petitum skargi kasacyjnej tj. pkt 1,3,6,7,8,9,10,11. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W następstwie wniesienia skargi, jak podkreśla się w piśmiennictwie, Sąd I instancji zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i ocenić, czy rozstrzygnięcie organu jest zgodne z obowiązującym prawem (J.P. Tarno, op.cit. str. 290-291). Na tę powinność wskazuje również orzecznictwo. W świetle uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSA WSA 2010, nr 1, poz. 1, s. 36 uzasadnienia), niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jednakże niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, aby Sąd I instancji mógł czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. W szczególności dość istotnym ograniczeniem aktywności Sądu I instancji jest powinność kontrolowania administracji wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd bazuje bowiem na dowodach zebranych w aktach sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ma więc zastosowanie zasada da mihi factum, dabo tibi ius (daj mi fakty, dam ci prawo). Innymi słowy, poza wyjątkiem wskazanym w art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji, nie zbiera i nie uzupełnia materiału dowodowego. Co do zasady, bo nie ma takich kompetencji, nie dokonuje też własnych ustaleń faktycznych na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Niemniej, dokonując kontroli administracji, Sąd I instancji ma obowiązek ocenić, czy materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami, czy ustalony przez organ stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy, a także, czy rozstrzygnięcie organu jest zgodne z obowiązującym prawem. Te wszystkie czynności dokonał Sąd I instancji, o czym będzie mowa niżej. Ponadto aktywność Sądu I instancji w zakresie, o którym mowa w przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., przynajmniej w pewnym stopniu, może ograniczać prawo materialne, zwłaszcza gdy przewiduje szczególne regulacje, nawiązujące do legalnej (formalnej) teorii dowodów, dotyczące trybu zbierania dowodów na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa. Takie regulacje zawiera ustawa o transporcie drogowym. Obliguje ona inspektora przeprowadzającego kontrolę do sporządzenia protokołu z czynności kontrolnych. Protokół ten podpisuje inspektor i kontrolowany, który ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli. Kopię tego protokołu doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 1 i 2 u.t.d.). Protokół z kontroli ma wysoki walor dowodowy, a to choćby z uwagi na to, iż w świetle art. 75 u.t.d. jego wyniki wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Wysoki walor dowodowy protokołu kontroli podkreśla orzecznictwo. W świetle wyroku NSA z dnia 17 lutego 2010 r., II GSK 378/09 (LEX nr 577324) dokument ten jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i nie może zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy. Protokół z kontroli przeprowadzonej przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści stwierdzonych tam ustaleń.(por. wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r. II GSK 687/11 ). Jako zaś dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe i w ich zakresie działania, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 50/08, wyrok NSA z 11 pażdziernika 2011 r. II GSK 1003/10 ). Ponadto zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., w toku kontroli inspektor może m.in. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Oczywiście, wyposażenie inspektorów w możliwość przesłuchania świadków w momencie kontroli, bez uprzedniego zawiadamiania strony o miejscu i terminie dokonania tej czynności, nie zwalnia organów z obowiązku przestrzegania pozostałych przepisów procedury administracyjnej. Sąd I instancji nie naruszył zarzucanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku ze wskazywanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a. i ustawy o transporcie drogowym, traktując protokół inspektora drogowego jako dokument urzędowy stanowiący dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Sąd I instancji poddał kontroli, szczegółowo to uzasadniając, czynności organu zmierzające do ustalenia faktów i naruszenia przez skarżącą przepisów u.t.d. W szczególności WSA we Wrocławiu, wskazał na przepisy prawa, zarówno przewidziane w ustawie o transporcie drogowym, jak i w Kodeksie postępowania administracyjnego, z którymi zgodne były omawiane czynności. WSA we Wrocławiu także skontrolował zgodność rozstrzygnięcia organów z obowiązującym prawem. Należy przy tym podkreślić, że nie jest błędem organu dokonanie oceny wagi poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie biorąc pod uwagę rodzaj przeprowadzonego dowodu. W sprawie poddanej kontroli sądowoadministracyjnej organ dał prymat dowodom zebranym w początkowej fazie postępowania w szczególności, gdy chodzi o dowód z zeznań świadka – kierowcy wykonującego sporny przejazd. Sąd I instancji zaakceptował taki sposób działania organu wskazując, że ocena tych zeznań, złożonych przez kierowcę w toku kontroli na drodze, po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań ma walor szczególny. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić, a ponieważ ocena tego dowodu (zeznań świadka Y.) została dokonana w świetle pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, trudno uczynić Sądowi I instancji zarzut wybiórczej oceny materiału dowodowego zebranego sprawie. Za nieskuteczną też uznać należy polemikę Skarżącej kasacyjnie w pkt 1 lit. d petitum skargi kasacyjnej, iż zeznania kierowcy nie zostały przez nią potwierdzone w trakcie kontroli, mimo, iż okoliczność ta została bez zastrzeżeń odnotowana w protokole kontroli, który jak już zostało wskazane wyżej jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że co prawda na stronie nie ciąży obowiązek korzystania ze swoich uprawnień procesowych, jednakże przy podjęciu decyzji odnośnie tego czy ujawni - szeroko rzecz ujmując - dowody potwierdzające jej wersję wydarzeń, strona powinna mieć na uwadze, że organ nie ma obowiązku poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim protokołu kontroli drogowej, mającej miejsce w sprawie, nie sposób zgodzić się z tezą postawioną przez skarżącą kasacyjnie, na wybiórczo wskazanych dowodach, w szczególności zlecenia dostawy betonu sypkiego wystawionego przez firmę [...], z którego zdaniem Strony wynika, że przejazd był wykonywany przez [...] X. ( pkt 1 lit a petitum skargi kasacyjnej) oraz to, że kierujący pojazdem, był jednocześnie związany umowami zlecenia zarówno w spółce cywilnej [...] s.c., jak i w [...] X.,.(pkt 1 lit. d petitum skargi kasacyjnej). Zgadzając się z akcentowaną przez autora skargi kasacyjnej okolicznością, że na dokumencie wystawionym przez firmę [...] widnieje w rubryce odbiorca - [...] X., w żadnym razie nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że z powyższej okoliczności trzeba wyprowadzić wniosek, że i sporny przewóz był wykonywany przez ten podmiot gospodarczy, tj. [...] X. Pomijając nawet, że wymieniony dowód zlecenia dostawy nie jest listem przewozowym w rozumieniu przepisów ustawy z 15 listopada 2015 r. Prawo przewozowe (Dz.U.2015.915 t.j.) należy zauważyć, że wzmiankowany dokument jest tylko jednym z szeregu dowodów zgromadzonych w sprawie, podlegających ocenie w ramach swobodnej oceny dowodów. Podobnie zresztą jak zeznania świadka Y. Wypada podkreślić, że skarżąca kasacyjnie oraz jej wspólnik X. nie przedstawili w toku niniejszego postępowania administracyjnego żadnego dowodu na potwierdzenie konsekwentnie prezentowanej tezy, że kierującego pojazdem w chwili kontroli zatrudniał również X. w ramach prowadzonej przez siebie działalności [...]. Z kolei należy podkreślić, że wyposażenie kierowcy w dokumenty wymagane do wykonywania przewozu na potrzeby własne - w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, odnoszące się wyłącznie do spółki cywilnej [...], potwierdzają stanowisko organu, a w ślad za nim Sądu I instancji, że sporny przejazd był wykonywany w imieniu i na rzecz tejże spółki ([...]). Nie można też podzielić poglądu strony, że organ a następnie WSA we Wrocławiu z zeznań Y. powinni wysnuć jedyny trafny wniosek, że w chwili kontroli kierujący pojazdem nie był związany umową o dzieło ze spółką cywilną [...] (pkt 1 lit.b petitum skargi kasacyjnej). Powyższy wniosek strona wywodzi ze stwierdzenia wpisanego w protokole przesłuchania kierowcy Y. wskazując, iż kierowca ten zeznał, że "Szef chciał trzy kubiki suchego betonu" a więc, zdaniem skarżącej kasacyjnie, w sposób oczywisty kierowca miał na myśli mężczyznę a nie kobietę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, również ten argument mający uzasadnić nietrafność oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie ustalenia podmiotu wykonującego transport nie jest zasadny. Wystarczy już tylko wskazać, że zarówno w spółce [...], jak i w [...], X. mógł być określany mianem "szefa", a więc choćby z tego powodu przytoczone zeznania nie świadczą wprost - jak tego chce skarżąca kasacyjnie - że polecenie przywiezienia towaru z firmy [...] zostało wydane przez X. działającego, jako właściciel firmy [...]. Dlatego niezbędnym było wykazanie powyższej okoliczności innymi dowodami, czego jednak na gruncie rozpatrywanej sprawy skarżąca kasacyjnie, zaniechała. Tym samym, prawidłowo Sąd I instancji uczynił akceptując ocenę organu odnośnie do materiału dowodowego w postaci zeznań ww. świadka Y. oraz wyjaśnień X. z 29 września 2014 r., jako świadczącego o tym, że przewóz był wykonywany przez spółkę [...]. Strona zarzuca również, że pominięto w sprawie, okoliczność, iż [...] s.c. oraz [...] X. prowadzą działalność gospodarczą pod tym samym adresem tj. w miejscu, do którego był zaplanowany przejazd (pkt 1 lit. e petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że faktycznie, zbieżność adresów wykonywania ww. działalności wynika z dokumentu CEDiG znajdującego się aktach sprawy. Tym niemniej, skoro logiczny ciąg dowodów wskazuje na to, że sporny przejazd wykonywała spółka cywilna [...], to przewóz towaru do wspólnego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez spółkę cywilną [...] oraz [...] X. nie może stanowić dostatecznego argumentu na rzecz przyjęcia za trafne, stanowiska skarżącej kasacyjnie, że organ nie rozważył całego materiału dowodowego w sprawie, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Należy również zauważyć, że Sąd I instancji ocenił stanowisko organu odnośnie dowodu w postaci umowy nieodpłatnego użyczenia pojazdu. Wbrew zarzutom strony, powyższy dowód nie został pominięty. Organ odwoławczy odniósł się do tej umowy, co opisał Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny podnosi również, że odmienna od woli skarżącej kasacyjnie ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie, przez organ i zaakceptowana przez Sąd I instancji, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, że o zakwestionowaniu stanowiska skarżącej kasacyjnie, iż sporny przejazd wykonywała spółka cywilna [...] nie zadecydowały nielogiczne wnioski, wynikające z błędnie zinterpretowanych, zdaniem strony, poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie, ale suma tych wniosków. To analiza wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, rozpatrywanych we wzajemnej łączności, a nie oddzielnie, tworzyła logiczny obraz sytuacji, dając podstawę do stwierdzenia, że sporny przejazd był wykonywany przez spółkę cywilną [...], a w konsekwencji uznania, że -zaskarżona decyzja powinna zostać skierowana wobec jej wspólników tj. A.B. i X. Z tych wszystkich względów za bezzasadne naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty kasacyjne zawarte w pkt 1-3, 7 i 9 petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podnosi przy tym, że organ oceniając fakty wynikające z zebranego materiału dowodowego korzysta z zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 80 k.p.a. Zapatrywanie organu nie może być jednak dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (por. A. Wiktorowska, w: Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2012, s. 122). Wnioskowanie organu w niniejszej sprawie spełnia to zastrzeżenie, co potwierdzić można na podstawie uzasadnień zaskarżonej decyzji i decyzji nią utrzymanej w mocy. Ponadto uzasadnienia te spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Znajduje się w nich argumentacja i wyjaśnienie wnioskowania organu na podstawie zebranych dowodów, układające się w logiczną całość. To pozwoliło Sądowi pierwszej instancji wykluczyć dowolności ustaleń organu, w zakresie podmiotu wykonującego sporny przewóz. Powtórzyć należy, że w niniejszej sprawie organ uzasadnił dostatecznie, dlaczego przyjął, że przewóz wykonywała spółka cywilna [...] a nie przedsiębiorca [...] X., co w efekcie słusznie doprowadziło do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wobec wspólników spółki cywilnej [...] za stwierdzone (i niepodważane w toku postępowania) naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Według Sądu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo poddał kontroli zgromadzone w sprawie materiały, dochodząc do trafnego wniosku, że postępowanie w sprawie doprowadziło do jednoznacznych wniosków odnośnie do podmiotu wykonującego przewóz w chwili kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2014 r. Tym samym, zasadniczy problem występujący w niniejszej sprawie sprowadzający się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ administracyjny przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe, celem wyjaśnienia, kto w chwili kontroli wykonywał sporny przejazd, wymaga udzielenia odpowiedzi twierdzącej. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA dokonał prawidłowej oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy obu instancji. Organy te dokonały niewadliwych ustaleń w zakresie stanowiącym podstawę wydania decyzji, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a jego ocena nie narusza granic swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości, stąd za bezzasadne należało uznać podnoszone w poszczególnych punktach petitum skargi kasacyjnej naruszenia art.7, 8, 9,11, 77, 80 k.p.a. w powiązaniu z przepisami p.p.s.a.( pkt 1-4,6,7,9,10,15 petitum skargi kasacyjnej). Podniesiony w pkt 8 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art.123 k.p.a. w stopniu, o jakim mowa w art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a jest całkowicie chybiony, bowiem organ postanowieniem z 28 listopada 2014 r. odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę pismem z dnia 12 listopada 2014 r. (k-73 akt administracyjnych) uzasadniając swoje stanowisko w sprawie. Reasumując, WSA we Wrocławiu prawidłowo, w ślad za organem, uznał za udowodnioną okoliczność wykonywania w chwili kontroli drogowej przewozu suchego betonu przez spółkę cywilną [...]. W efekcie, słusznie adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 140 aa ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, byli oboje wspólnicy spółki cywilnej [...], tj. A.B. oraz X. Bezzasadne okazały się też zarzuty podniesione w pkt 11-13 petitum skargi kasacyjnej, których istota sprowadza się do tezy, że organ - w krótkim odstępie czasu - w tej samej sprawie, na tle takich samych stanów faktycznych, bez podania przyczyn, wydał decyzje diametralnie różne i nie wyjaśnił zmiany swojego stanowiska, a Sąd I instancji poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego aktu, nie wyjaśnił powstałych rozbieżności i nie dokonał oceny prawnej podniesionych przez skarżącą w skardze zarzutów (pkt 2 i 3). Podnieść przede wszystkim należy, że czasookres pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji, po uchyleniu wydanego wcześniej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, nie może mieć rozstrzygającego znaczenia przy ocenie merytorycznej zarzutów skargi przez Sąd I instancji jak i Sąd kasacyjny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji, że ze sformułowanej w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, jaką jest konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, nie można wywodzić obowiązku każdorazowego przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego. Organ bowiem w takiej decyzji wskazuje jedynie na zakres sprawy pozostający do wyjaśnienia oraz na okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – co może wiązać się z koniecznością zebrania i oceny dodatkowych dowodów lub ograniczyć się do uwzględnienia i oceny całości dotychczas zebranego materiału dowodowego, jeśli organ dopuścił się uchybień w tym zakresie. Organ I instancji jak wynika z uzasadnienia decyzji zastosował się do zaleceń decyzji GITD z dnia 12 marca 2015 r. Uzasadnienie to spełnia wymogi z art.107 § 3 k.p.a. i w sposób wyczerpujący wyjaśnia stanowisko organu. Przy ponownej analizie tej konkretnej sytuacji istotne i wystarczające okazało się odniesienie do całego zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, celem ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, kto był wykonawcą przewozu z dnia kontroli. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uczynił zadość wytycznym organu II instancji poprzez wszechstronną ocenę zebranych w toku postępowania dowodów. Wskazać należy, że organ I instancji, w decyzji utrzymanej zaskarżoną decyzją GITD, odniósł się do zawnioskowanych przez skarżącą pisemnych wyjaśnień strony oraz treści przedłożonych w toku sprawy dokumentów w uzasadnieniu spornej decyzji i odrębną kwestią pozostaje, że nie dał im wiary w całości, a ocena ta została uznana za trafną zarówno przez organ odwoławczy jak i Sąd I instancji. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że w rozpoznawanej sprawie było konieczne przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przesłuchania świadków, w tym ponownego przesłuchania kierowcy Y. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała też, iż wobec wskazywanych przez nią uchybień organów i Sądu I instancji w pkt 11 -13 petitum skargi kasacyjnej, w sprawie doszło do naruszenia art.24 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazanego w pkt 15 petitum skargi kasacyjnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwalają również na podzielenie poglądu wnoszącej skargę kasacyjną, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut pkt 2,5,9,12-15 petitum skargi kasacyjnej), poprzez wybiórcze odniesienie się do zarzutów skargi, pominięcie istotnych dowodów w sprawie czy też nieprawidłowe przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy. Powyższe zarzuty stoją w oczywistej sprzeczności z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku znajdującego się w aktach sprawy. Uzasadnienie to spełnia wszystkie warunki ustawowe wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Do wszystkich istotnych zarzutów skargi, w tym opisanych w pkt 2 i 3 Sąd I instancji wbrew wywodom Skarżącej kasacyjnie, odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dlatego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Za całkowicie chybiony w szczególności bezprzedmiotowy, należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, że A.B. nie spodziewała się, iż z zebranego materiału dowodowego można wyciągnąć wniosek, że przewóz wykonywała spółka cywilna [...], a nie przedsiębiorca X. ([...]) i dopiero po wydaniu decyzji w I instancji, przedstawiła dokumenty w sprawie. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i dotyczy prawdopodobnie drugiego z postępowań toczących się w stosunku do A.B., bowiem ani organy ani Sąd I instancji, nie podnosiły i nie analizowały w tym kontekście przedłożonych przez stronę dokumentów, w postępowaniu administracyjnym, wskazując jedynie na datę ich wniesienia przez Skarżącą. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji jak i wyroku Sądu I instancji brak jest jakichkolwiek rozważań, czy dowody te przedłożono w postępowaniu odwoławczym czy pierwszoinstancyjnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzenia wymaga, że brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania w sprawie przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art.156 § 1 pkt 4 k.p.a., czego żądała Skarżąca kasacyjnie. W związku z podniesionymi jednocześnie zarzutami naruszenia art. 1 § 1 i § 2 oraz 3 § 1 p.p.s.a. Wskazać przede wszystkim należy, iż art.1 p.p.s.a. nie zawiera jednostek redakcyjnych tj. § 1 i § 2.Przepis art.1 p.p.s.a określa zakres obowiązywania ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie tej ustawy działał Sąd I instancji. Zarzut jest więc bezzasadny. Natomiast w art.3 p.p.s.a. ustawodawca ustanowił w § 1 zasadę sądowej kontroli administracji publicznej oraz w § 2, § 2 a i § 3 zakres właściwości (kognicji) sądów administracyjnych. Przypomnieć też należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym inicjowane jest w trybie skargi a Sąd administracyjny w rezultacie jej rozpatrzenia, orzeka w granicach sprawy (art. 134 p.p.s.a.) i w zależności od rezultatu przeprowadzonej kontroli oraz jej przedmiotu wydaje orzeczenie, w którym skargę uwzględnia (art. 145 - art. 150 p.p.s.a.) albo skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W związku z powyższym, skoro oczywiste jest, że przedmiotem orzekania Sądu I instancji była kontrola zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) to, jakkolwiek skarga została oddalona, brak jest podstaw, aby zarzucać, że Sąd uchylił się w jakikolwiek sposób od realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości, a tylko wówczas zarzut powyższy mógłby zostać uznany za zasadny. Z tych wszystkich względów za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji, przepisów postępowania sądowego tj.; art. 1 p.p.s.a., art.3 § 1 p.p.s.a., art.145 § 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 p.p.s.a, art.151 p.p.s.a., art.134 p.p.s.a. i art.141 § 4 p.p.s.a., oraz odpowiednio z nimi powiązane, przepisy regulujące zasady postępowania przed organami administracji art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art.9 k.p.a., art.11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a, art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a oraz 123 § 1 k.p.a. wskazywane w poszczególnych punktach petitum skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r.,poz.1804 ze zm.)