II GSK 381/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 10 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. j. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1014/20 w sprawie ze skargi A. Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1014/20 oddalił skargę A. Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że A. Sp. j. we wniosku złożonym w dniu [...] maja 2014 r., pod numerem [...], wnosiło o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt: "Kształtownik przekładkowy, zwłaszcza do drewna". Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 94, art. 25 w zw. z art. 315 ust. 3 oraz w zw. z art. 100 oraz art. 49 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776 ze zm., powoływanej dalej jako dalej p.w.p.), decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., odmówił udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy. W uzasadnieniu organ powołał się na ujawnione rozwiązanie, które przedstawia wszystkie istotne cechy techniczne, jakie zostały zawarte w zastrzeżeniach ochronnych. Kształt przekładki do drewna w zgłoszeniu [...] oraz ujawniona przekładka do drewna w stanie techniki posiadają taki sam, identyczny kształt. Obie przekładki mają tę samą cechę techniczną, tj. dolną granicę przedziału stosunku wartości w/B równą 0,5. Zgłaszający, wprowadzając nową wartość przedziału równą 0,55 do zgłoszenia wzoru użytkowego, chciał wyróżnić ją jako istotną cechę techniczną, czym - w jego ocenie - rozwiązanie posiada przymiot nowości. Tymczasem, zdaniem Urzędu, trudno dopatrywać się w tej nowej cesze technicznej użyteczności, jako nowej samoistnej cechy technicznej. Nasuwa się jedynie wyższa użyteczność przedstawionego rozwiązania w stosunku do stanu techniki. Urząd uznał zatem, że zgłoszony wzór użytkowy nie spełnia definicji wzoru użytkowego, o którym mowa w art. 94 p.w.p. i odmówił udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy czym zarzuty skargi koncentrowały się na zagadnieniu wprowadzenia przez stronę zmian w zgłoszeniu wzoru użytkowego. Skarżąca nie zgodziła się także z dokonaną przez organ oceną nowości wzoru użytkowego, przejawiającą się zarówno w przypisaniu przeciwstawionemu rozwiązaniu cechy, jaka nie wynika z jego ujawnienia, jak też pominięciu w ocenie rozpatrywanego wzoru użytkowego cechy wynikającej z rysunku w jego opisie zgłoszeniowym, sprecyzowanej w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym (nr 1) z dnia [...] marca 2019 r., a także poprzez błędny zarzut, że wyższa użyteczność nie jest użytecznością wzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, że organ jednoznacznie uznał, iż dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma nie dopuszczalność zmiany w dokumentacji zgłoszeniowej przedmiotowego wzoru z dnia [...] marca 2019 r., ale fakt braku nowości. Innymi słowy, brak nowości istnieje jako przeszkoda ustawowa, czy ze zmianą zgłoszenia z dnia [...] marca 2019 r., czy bez niej. Sąd I instancji zgodził się z organem, że znamienne cechy techniczne zgłoszonego wzoru nie wyróżniały go od ujawnionego rozwiązania należącego do stanu techniki, zarówno w dacie zgłoszenia, jak również po dokonaniu zmian, abstrahując od ich niedopuszczalności. Ograniczenie (wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r.) wprowadzonych przez zgłaszającego uprzednio i rozstrzygniętych przez organ ostatecznie zmian nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, skoro istota tego sporu wpadkowego pozostała taka sama. A. Sp. j. zaskarżyło powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., a co najmniej art. 141 § 4 p.p.s.a. - przejawiające się w nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów skargi, bezkrytycznym powielaniu poglądów Urzędu Patentowego z zaskarżonej decyzji przy pominięciu analizy stanowiska skarżącej, w wyniku czego Sąd I instancji, mimo obowiązku (art. 3 § 1 p.p.s.a.), nie przeprowadził kontroli zaskarżonej decyzji, a co najmniej nienależycie uzasadnił wyrok (art. 141 § 4 p.p.s.a.), poprzez brak omówienia wyników tej kontroli sprawiając, że wyrok nie poddaje się ocenie instancyjnej; 2. art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co najmniej zaś art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 139 i art. 144 k.p.a. (w zw. z art. 244 ust. 11 p.w.p.), a także z art. 37 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1 p.w.p. - poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu skargi, że Urząd Patentowy naruszył zakaz reformationis in peius, przyjmując, jakoby postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. rozstrzygnął o niedozwolonych zmianach w zastrzeżeniach ochronnych, również wprowadzonych w marcu 2019 r., a w konsekwencji odstąpił od właściwej, w razie niedozwolonych (zdaniem Urzędu) zmian z marca 2019 r., procedury wydania postanowienia wzywającego do ich usunięcia; zaś co najmniej brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd nie dostrzegł i nie zakwestionował tego istotnego uchybienia w zaskarżonej decyzji; 3. art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także w zw. z art. 96, art. 33 ust. 4 oraz art. 100 ust. 1 p.w.p. - poprzez sprzeczne z faktami i dokumentami w aktach sprawy, bezkrytyczne przyjęcie poglądu Urzędu Patentowego, że zgłaszający nie wykonał postanowienia z [...] marca 2017 r., wzywającego do usunięcia wskazanych w nim zmian z lipca 2015 r. w zgłoszeniu wzoru użytkowego, oraz niedostrzeżenie tego, iż organ za rzekome "niewykonanie postanowienia" zastosował sankcję nieprzewidzianą w ustawie - Prawo własności przemysłowej; 4. art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 oraz w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 p.w.p., a także w związku z art. 6 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia kontroli poglądów Urzędu Patentowego (lecz bezkrytyczne ich zaakceptowanie) o rzekomej niedopuszczalności wprowadzania informacji istniejącej na rysunku wzoru użytkowego, do zastrzeżeń ochronnych, bezkrytyczne przywoływanie orzeczeń wskazanych przez Urząd, z pominięciem oceny zarzutów ich nieprzydatności dla niniejszej sprawy, stawianych przez skarżącego, oraz poprzez brak oceny zaniechania przez Urząd analizy proporcji wymiarów: szerokości wnęki "w" do szerokości kształtownika "B", zawartych na rysunku wzoru użytkowego wg zgłoszenia [...], a co najmniej zaniechanie przez Sąd należytego omówienia własnego stanowiska w tej kwestii w uzasadnieniu wyroku; 5. art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 oraz w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1, art. 96 p.w.p., a także art. 25 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 4 p.w.p., z odesłania w art. 100 ust. 1 p.w.p., a także w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez sprzeczną z faktami i dokumentami w aktach sprawy, ocenę nowości oraz użyteczności wzoru według zgłoszenia [...], przejawiającą się w pominięciu istotnej cechy znamiennej ujętej w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym (nr 1) z [...] marca 2019 r., pominięciu oceny użyteczności tego wzoru, nierozpatrzeniu stanowiska skarżącego, zwłaszcza zawartego w replice z [...] lipca 2020 r. do odpowiedzi Urzędu Patentowego na skargę oraz bezkrytycznym przyjęciu poglądu Urzędu Patentowego, że dla oceny nowości nie ma znaczenia dopuszczalność zmiany w dokumentacji zgłoszeniowej; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - przejawiające się w tym, iż Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji mimo wielu uchybień popełnionych przez Urząd Patentowy, a w konsekwencji bezzasadnie skargę oddalił. W uzasadnieniu oraz w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r., stanowiącym uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu. Skarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji, oddalając skargę, zgodził się z Urzędem Patentowym, że zgłoszony do ochrony wzór użytkowy "Kształtownik przekładkowy, zwłaszcza do drewna" nie spełnia przymiotu nowości, czego dowodzi ujawnione rozwiązanie przedstawiające wszystkie istotne cechy techniczne, jakie zawarte zostały w zastrzeżeniach ochronnych. Wniesiona od wyroku skarga kasacyjna opiera swoje zarzuty na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenia przepisów procesowych, zatem przypomnieć należy w pierwszym rzędzie, że zarzuty tego rodzaju pozwalają na uchylenie wyroku jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w żadnej formie. Odnosząc się do najdalej postawionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowanego w punkcie 1. petitum kasacji w powiązaniu z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, że zarzut jest nieuzasadniony. Wyjaśnić trzeba, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił, jakim warunkom odpowiadać ma prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie owej normy, można powiedzieć, że uzasadnienie orzeczenia służy wyjaśnieniu powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu – na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej – prześledzenie, na tle przedstawionego w niezbędnym zakresie przez sąd stanu faktycznego i prawnego, rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez sąd art. 141 § 4 cyt. ustawy tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1349/14, z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 191/13, z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 1696/11; CBOSA) albo też nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Zaskarżony wyrok nie jest obarczony żadną z wymienionych wad konstrukcyjnych, nie narusza też art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 tej ustawy. Sąd I instancji w pełni wywiązał się z obowiązku sporządzenia uzasadnienia w sposób czytelny, jednoznaczny i zupełny tzn. bez pominięcia istotnych w sprawie kwestii. Nie może być mowy o zignorowaniu przez WSA zasadniczych, a więc określających istotę sprawy - tak w obszarze przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania - zarzutów skargi. Za niezrozumiały należy uznać zarzut "braku omówienia wyników kontroli" zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem uzasadnienie w jego części analitycznej stanowi logiczne, spójne i wyczerpujące omówienie przesłanek, jakie doprowadziły Sąd do ujętego w sentencji wyroku rozstrzygnięcia. Oczekiwanie sporządzania przez sąd administracyjny podsumowania przeprowadzonych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań, jako pewnego esencjonalnego skrótu, nie znajduje oparcia w dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. i trudno je zrozumieć. Kontrolowany kasacyjnie wyrok na blisko 14 stronach rozprawia się z istotą problemu określonego skargą i przedmiotem samej sprawy, jakim była odmowa udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony przez skarżącą Spółkę wzór użytkowy, przy czym brak jest niedostatków w zrelacjonowanym na ponad 3 stronach stanie faktycznym sprawy. Sąd I instancji, stwierdzając legalność rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego odnosi się zarówno do kwestii procesowej wydania decyzji pomimo nierozstrzygnięcia postanowieniem o wprowadzonych kolejnych zmianach w dokumentacji zgłoszeniowej, jak i zasadniczej tj. stwierdzenia braku zdolności rejestrowej wzoru i czyni to w sposób wyczerpujący. Nie jest więc również uzasadniony zarzut sformułowany w pkt 2. petitum kasacji. WSA, dokonując oceny legalności decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na wzór z uwagi na brak nowości, nie pozostawił bez odpowiedzi żadnego z zarzutów skargi, w tym m.in. zarzutu ujętego w jej pkt 1 (naruszenie art. 139 oraz 144 k.p.a. w związku z art. 244 ust. 11 p.w.p. oraz art. 37 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2 i art. 100 ust. 1 p.w.p.), uzasadnionego na str. od 4 do 7 skargi. Sąd objaśnił w pkt 1. i 2. rozważań powody, dla których uznał legalność działania organu, który nie rozstrzygnął kolejnym postanowieniem w przedmiocie nowej korekty dokumentacji zgłoszeniowej i zakończył postępowanie administracyjne negatywną dla skarżącej decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności zmian w zgłoszeniu z 2015 r. rzutować musiało na ocenę kolejnej wersji zmiany dokumentacji zgłoszeniowej, w której nie zrezygnowano z przyjęcia wartości 55% (poprzednio 60%) szerokości kształtownika dla ustalenia maksymalnej szerokości wnęki. Żadna z tych wartości nie pojawiła się w pierwotnym zgłoszeniu, zatem stosownie do treści art. 37 ust. 1 p.w.p. stanowiły zmiany wykraczające poza to, co zostało ujawnione w dacie zgłoszenia. Urząd Patentowy prawidłowo nie wdrożył kolejnego postępowania wpadkowego w przedmiocie dopuszczalności wprowadzenia zmian i poprawek do zgłoszenia wynalazku, co wynikało z zestawienia zmian pierwotnych ocenionych ostatecznie jako niedopuszczalne ze zmianami dokonanymi już po tej ocenie; kolejne zmiany – mimo iż nie takie same – mieściły się zakresowo w tych, co do których zapadło ostateczne rozstrzygnięcie. WSA prawidłowo zgodził się z kwalifikacją dokonanych zmian z marca 2019 r. jako redakcyjnych, polegających bowiem na usunięciu jednego z parametrów uznanych za niedopuszczalne, a pozostawieniu uznanej za niedopuszczalną wartości 55%, której w pierwotnym zgłoszeniu nie było. Upatrywanie w takim działaniu naruszenia zakazu reformationis in peius jest całkowicie nieuprawnione. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje też usprawiedliwienia dla zarzutu z pkt 4. petitum skargi kasacyjnej i stwierdza, iż Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić bezkrytycznego powielania poglądów organu w odniesieniu do niedopuszczalności wprowadzenia informacji z rysunku wzoru użytkowego do zastrzeżeń ochronnych. Należy podkreślić, iż aprobata poglądów organu nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i niewykonania przez sąd administracyjny obowiązku kontroli, jeśli wyrażona jest poprzez wszechstronne rozważenie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy kwestii prawnych i procesowych, z uwzględnieniem argumentacji stron sporu prawnego. Sąd I instancji, mając na względzie treść przepisu art. 37 ust. 1 p.w.p., wyraził prawidłowy pogląd, że dopuszczone tym przepisem zmiany (uzupełnienia i poprawki) nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione w dniu dokonania zgłoszenia. Jest niewątpliwe i poza dyskusją, że wprowadzonych zmian nie było w zastrzeżeniach lub opisie zgłoszenia w pierwotnym brzmieniu i w żadnym razie nie można było ich wywieść z załączonych do zgłoszenia rysunków, jeśli rysunki te nie zawierały żadnych danych liczbowych czy procentowych. Pozostaje w błędzie pełnomocnik skarżącej twierdząc, iż z rysunków można przenosić do tekstu opisu i zastrzeżeń treści, które z rysunków wprost i jednoznacznie nie wynikają, a tak się dzieje, gdy wartości pomiaru określonych części wzoru uwidocznionego na rysunku nie są na nim podane. Ocena WSA, iż z rysunku można odczytywać wymiary tylko wtedy, gdy taka wartość została na nim umieszczona jest prawidłowa. Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istota rozwiązania objętego wzorem użytkowym określona zostaje w zastrzeżeniach zależnych i niezależnych oraz w opisie z objaśnieniem figur rysunków – jeśli, jak stanowi art. 33 ust. 1 p.w.p., zgłoszenie zawiera rysunki. Jeżeli zatem szczegółowy przedmiot rozwiązania i jego istotę określają, jak wynika z art. 33 ust. 1 i 3 p.w.p. opis i zastrzeżenia patentowe, to wszystkie znaczące cechy tego rozwiązania muszą być tam zawarte, natomiast rysunki mają towarzyszący niejako charakter, a elementy w nich zawarte muszą znajdować odbicie w opisie i zastrzeżeniach. Powyższy pogląd wspiera przepis art. 96 p.w.p., zgodnie z którym zakres przedmiotowy na wzór użytkowy określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym tego wzoru. Bez znaczenia dla przedstawionego stanowiska pozostaje argumentacja o nieprzydatności powołanych przez WSA wyroków, choć sąd kasacyjny z takim twierdzeniem skarżącej kasacyjnie nie zgadza się. Sąd I instancji nie naruszył też przepisów, o których mowa w pkt 3. petitum skargi kasacyjnej, bowiem prawidłowo ocenił stanowisko organu co do niewykonania przez skarżącą Spółkę postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. wzywającego do usunięcia niedopuszczalnych zmian. Jeżeli bowiem usunięcie zmian polegało na zastąpieniu ich w części zmianami równie niedopuszczalnymi, bo mieszczącymi się w granicach, co do których zapadło ostateczne postanowienie, to zasadne było uznanie niewykonania wezwania. Jak jednak wynika z kontrolowanej przez WSA decyzji, na co Sąd ten zwraca uwagę, Urząd Patentowy ocenił zdolność ochronną zgłoszonego wzoru według danych z daty zgłoszenia, jak i danych wynikających z wniesionych niedopuszczalnych zmian i prawidłowo uznał brak zdolności ochronnej zgłoszonego wzoru. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, iż przeciwstawione zgłoszonemu wzorowi rozwiązanie wcześniej ujawnione dowodzi braku nowości rozwiązania objętego zgłoszeniem, co legło u podstaw odmowy udzielenia prawa ochronnego. Ocena Sądu I instancji w tej kwestii jest w pełni prawidłowa i została obszernie uzasadniona na stronach 97 do 100 akt sądowych. Sąd kasacyjny za zbędne uznaje powtarzanie argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i ograniczy się do kwestii zasadniczej. Rozwiązanie, na które może być udzielone prawo na wzór użytkowy musi mieć charakter techniczny, dotyczyć kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci, być nowe i użyteczne czyli pozwalające na uzyskanie określonego celu mającego znaczenie praktyczne przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów. Jak już wyżej zaznaczono, zakres przedmiotowy prawa ochronnego na wzór przemysłowy określają zastrzeżenia ochronne i opis wzoru użytkowego, przy czym wszystkie cechy techniczne musza zostać zawarte w zastrzeżeniach ochronnych. Jeżeli objęte zgłoszeniem rozwiązanie, którego określone zastrzeżeniami ochronnymi cechy techniczne stanowią powtórzenie rozwiązania ujawnionego wcześniej, wzór według zgłoszenia nie może zostać uznany za spełniający przesłankę nowości wymaganą art. 94 ust. 1 p.w.p., niezależnie od ewentualnych różnic dotyczących wymiarów poszczególnych elementów składających się na dane rozwiązanie. W rozpoznawanej sprawie rozwiązanie według zgłoszonego wzoru dotyczyło kształtownika przekładkowego do drewna, którego objęte zastrzeżeniami cechy konstrukcyjne okazały się znane ze stanu techniki ze względu na rozwiązanie przeciwstawione; dokonane zróżnicowanie wymiarów szerokości kształtownika nie może zmienić oceny braku nowości rozwiązania, nawet mimo uzyskania efektu wyższej użyteczności. Naczelny Sąd Administracyjny za trafną uznaje uwagę Urzędu Patentowego, iż dopuszczenie do udzielenia prawa ochronnego na wzór, który od wcześniej ujawnionych wyróżnia się jedynie odmienną wielkością jednego z objętych zastrzeżeniami ochronnymi elementów, czyniłoby udzieloną ochronę na wcześniejsze rozwiązanie pozorną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.