II GSK 380/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 993/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 993/18, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lutego 2017r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. Spółka z.o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "zott MONTE" o numerze lR.707291 udzielonej na rzecz Z. z siedzibą w M., N. (dalej "uprawniony"), z dniem [...] czerwca 2006r. Wnioskodawca podniósł, że sporny znak towarowy nie jest używany na terenie Polski. W odpowiedzi z dnia [...] lipca 2017r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał na to, że pomiędzy stronami prowadzone jest postępowanie przed Sądem Okręgowym w Warszawie Wydział XXII, Sąd Wspólnotowych Znaków Towarowych i Wzorów Przemysłowych (sygn. akt [...] z pozwu uprawnionego. Powodem wniesienia powództwa było wprowadzenie przez skarżącego na rynek produktów o nazwie MIKUŚ, łudząco podobnych do produktów MONTE, co stanowi naruszenie zasad uczciwej konkurencji i praw Z. do znaków towarowych. Uprawniony podkreślił również rozpoznawalność i wysoką pozycję rynkową produktów z rodziny MONTE. Podniósł także, że wprowadzeniu do obrotu wyrobów nabiałowych MONTE w Polsce towarzyszyła szeroka kampania promocyjno-informacyjna, a pierwsza reklama pojawiła się w 1998r. Wskazał, że produkt oznaczany znakiem spornym w wersji chronionej oraz nieznacznie zmienionej był wprowadzany do obrotu na terenie całej Polski i dostępny w różnej wielkości sklepach. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] września 2017r. wnioskodawca sprecyzował, że wnosi o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony spornego oznaczenia z dniem 21 lutego 2017r. i podniósł, że znak ten nie był używany w postaci zarejestrowanej oraz, że żaden przedłożony przez uprawnionego dowód nie świadczy o używaniu znaku IR.707291. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr Sp.45.2017, wydaną na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 w zw. z art. 152(15) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 – dalej p.w.p.) oraz art. art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. stwierdził z dniem 21 lutego 2017 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "zott MONTE" o numerze IR.707291 w zakresie wszystkich towarów z klasy 30 i następujących towarów z klasy 29: mleko, produkty mleczne, w szczególności napoje mleczne, mleko zagęszczone, maślanka, jogurt owocowy. jogurt czekoladowy, napoje o składzie mieszanym na bazie mleka, kefir, śmietana, twaróg, twarożki owocowe i ziołowe, masło, masło klarowane, sery i produkty na bazie sera, sproszkowane mleko i serwatka spożywcza; jogurt dietetyczny w celach pozamedycznych, udzielonej na rzecz Z. z siedzibą w M., N. z dniem 29 czerwca 2006 r. Kolegium Orzekające po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznało, że sporny znak w relewantnym okresie czasu, tj. w dniach od 20 lutego 2012r. do 21 lutego 2017r., był używany w zakresie takich towarów jak deser mleczny z dodatkiem przypraw oraz zagęstnika żelatynowego lub skrobiowego z klasy 29, a więc jest używany jedynie w części dotyczącej towarów z klasy 29 takich jak: desery składające się z mleka i przypraw z żelatyną i/lub skrobią jako zagęszczacz. Organ uznał więc, że zasadne jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak zgodnie z żądaniem wnioskodawcy z dniem 21 lutego 2017 r. w zakresie następujących towarów: mleko, produkty mleczne, w szczególności napoje mleczne, mleko zagęszczone, maślanka, jogurt owocowy, jogurt czekoladowy, napoje o składzie mieszanym na bazie mleka, kefir, śmietana, twaróg, twarożki owocowe i ziołowe, masło, masło klarowane, sery i produkty na bazie sera, sproszkowane mleko i serwatka spożywcze; jogurt dietetyczny w celach pozamedycznych z klasy 29 oraz puddingi z klasy 30. Dzień ten bowiem nastąpił po upływie 5 lat od dnia ogłoszenia w WUP-ie o uznaniu ochrony spornego oznaczenia na terytorium RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu I instancji, nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 256 ust 1 p.w.p., bowiem Urząd Patentowy RP przeprowadził wnikliwą i wszechstronną ocenę materiału dowodowego oraz trafnie uznał, że dokumenty przedstawione przez uprawnionego potwierdzają okoliczność używania znaku odnośnie towarów, co do których wniosek o wygaśnięcie znaku został oddalony. Zaskarżona decyzja zawiera poza tym szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie WSA, organ szczegółowo rozpatrzył materiał dowodowy przedłożony do akt przedmiotowej sprawy, uznając, iż dowodzi on używania w relewantnym okresie czasu tj. w dniach 20 lutego 2012 r. do 21 lutego 2017 r. w sposób oczywisty i poważny oznaczenia jedynie w zakresie deserów składających się z mleka i przypraw z żelatyną lub skrobią jako zagęszczacz z klasy 29. UP w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji w sposób wyczerpujący wskazał, które elementy są elementami odróżniającymi, a także szczegółowo wyjaśnił, dlaczego uznał, że sporny znak towarowy jest używany w nieznacznie zmienionej postaci. Na odmienną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego nie mogły wpłynąć zeznania A. E. złożone w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie Wydział XXII – Sądem Wspólnotowych Znaków i Wzorów Przemysłowych, albowiem transkrypcja powyższych zeznań jest nieczytelna. Nie wiadomo również, jaki ma ona związek ze spornym znakiem towarowym. Ww. zeznania nie mogły zatem stanowić przeciwwagi dla zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest spójny i logiczny. Sąd stwierdził też, że organ wydając zaskarżoną decyzję zastosował właściwą podstawę prawną do jej wydania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. poprzez brak oparcia wyroku o ten przepis w sytuacji naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ fragmentaryczne zebranie i rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego oraz jego dowolna ocena skutkowały niewyjaśnieniem stanu faktycznego i nierozpatrzeniem istoty sprawy administracyjnej, co dawało podstawę do uchylenia decyzji, w szczególności: a) całkowity brak oceny przez Sad I instancji elementów odróżniających spornego znaku, i tym samym zaniechanie kontroli, czy organ prawidłowo te elementy ocenił, co skutkowało błędnym uznaniem, że organ w sposób prawidłowy i wyczerpujący wskazał, które elementy spornego znaku są elementami odróżniającymi, b) całkowity brak oceny przez Sad I instancji, czy opakowania produktów stanowią formę używania znaku towarowego, i tym samym zaniechanie sprawdzenia, czy organ prawidłowo te okoliczności ocenił, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd I instancji, że organ w sposób szczegółowo wyjaśnił, dlaczego uznał, że sporny znak towarowy jest używany w nieznacznie zmienionej postaci; c) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnego ustalenia przez organ, że przedstawienie niebieskiego dzbanka w białe kropki znajdującego się w spornym znaku nie jest elementem istotnym i odróżniającym tego znaku, pomimo tego, że element ten jest najbardziej widocznym i charakterystycznym, obok logotypu Monte, elementem spornego znaku (s. 11 decyzji); d) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnego ustalenia przez organ, że biała nieregularna plama wewnątrz znaku oraz brązowa nieregularna plama stanowiące jednocześnie obwódkę znaku towarowego stanowią elementy odróżniające spornego znaku, jak również elementy dominujące, charakterystyczne spornego znaku (s. 11 decyzji); e) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu pominięcia przez organ odróżniających elementów oznaczeń na rynku, które zostały dodane do postaci zarejestrowanej spornego znaku, w szczególności wizerunku psa Monti; f) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnego ustalenia opakowania towaru wprowadzanego do obrotu w latach 2012-2017 - Sąd I instancji zaakceptował oparcie decyzji na używaniu jednego wzoru opakowania produktu, mimo że uczestnik wskazywał na cztery różne wzory opakowań towarów wprowadzone do obrotu, które miały stanowić postać używania spornego znaku; g) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnej oceny organu, że towary sprzedawane w latach 2012-2016 były w opakowaniach przedstawionych na zdjęciach wykonanych w 2017 r., mimo że żaden z dowodów nie pozwalał na ustalenie takiego związku między dowodami, przeciwnie, materiały z lat 2012-2016 wskazywały na odmienne szaty graficzne opakowań, niż opakowanie z 2017 r.; h) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnej oceny wiarygodności dowodu ze zdjęć opakowań produktu Monte, które zdaniem organu stanowiły dowód rzeczywistego używania spornego znaku w relewantnym okresie, mimo że zdjęcia te nie zawierały daty, a nie sposób ustalić, w jakiej dacie zdjęcia zostały wykonane, ponieważ w materiale przedłożonym przez uczestnika nie było dowodów umożliwiających powiązanie zdjęć w sposób jednoznaczny z dowodami zawierającymi datę (co wynika z częstych zmian szaty graficznej opakowań i wielości różnych opakowań Monte); i) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu błędnej oceny przez organ wiarygodności dowodu z kopii faktur, które zdaniem organu stanowiły dowód rzeczywistego używania spornego znaku w relewantnym okresie, mimo że dowody nie zawierały spornego znaku, a dowodów tych nie można jednoznacznie powiązać z dowodami, które sporny znak zawierają (co wynika z częstych zmian szaty graficznej opakowań i wielości różnych opakowań Monte); j) uznanie przez Sąd I instancji, że uprawniony przedstawił wystarczającą liczbę faktur sprzedaży produktów, gdyż "z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że są to faktury podane jedynie przykładowo" (podkreślenie własne), przez co Sąd I instancji pośrednio przyznał, że dowody sprzedaży były niewystarczające, a mimo to ustalił okoliczność faktyczną na tyle intensywnej sprzedaży, że wystarczyła ona do uznania rzeczywistego używania znaku, opierając się na domniemaniu faktycznym, że sprzedaż towarów była większa, niż wynika to z faktur w materiale dowodowym; k) uznanie przez Sąd I instancji, że tabela znaków towarowych pozwala na powiązanie spornego znaku i faktur sprzedaży, mimo że zestawienie znaków towarowych Monte nie stanowi zestawienia towarów Monte wprowadzonych do obrotu; I) uznanie przez Sąd I instancji, że nieczytelny jest transkrypt zeznań A. E., Dyrektora do Spraw Mediów oraz Badań Rynkowych uprawnionego, złożonych przed Sądem Okręgowym w Warszawie, z których wynikają okoliczności faktyczne istotne dla sprawy; m) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu pominięcia przez organ okoliczności faktycznej, że uprawniony zaprzestał używania opakowań produktu Monte z granatowym dzbankiem odpowiadającym spornemu znakowi w 2004 r.; n) nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu pominięcia okoliczności faktycznej, że uprawniony od 2004 r. rozpoczął używanie opakowań produktu Monte z grafiką przedstawiającą psa Monti, a zmiana ta według świadka A. E. wymagała zgłoszenia nowego znaku mającego chronić nowe opakowanie; o) uznanie przez Sąd I instancji za bezprzedmiotowy zarzut błędnego uznania przez organ, że cukier, czekolada w proszku, kakao w proszku oraz aromaty są przyprawami; p) pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności faktycznej, że w ciągu pięciu istotnych dla postępowania lat sprzedaż produktu Monte 4x55g była symboliczna w porównaniu do skali sprzedaży deserów mlecznych; q) nieuwzględnienie zarzutu błędnego ustalenia przez organ, że sporny znak był rzeczywiście używany na rynku, mimo że materiał dowodowy sprawy administracyjnej nie pozwalał na ustalenie takiej okoliczności faktycznej; i w konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało uznaniem przez Sąd I instancji, że organ słusznie stwierdził, że uczestnik używał spornego znaku w sposób rzeczywisty; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) brak oceny przez Sąd I instancji elementów odróżniających spornego znaku; b) brak oceny przez Sąd I instancji, czy opakowania produktów stanowią formę używania spornego znaku; c) brak wyjaśnienia, dlaczego Sąd I instancji uznał za bezprzedmiotowy zarzut błędnego uznania przez organ, że cukier, czekolada w proszku, kakao w proszku oraz aromaty są przyprawami; d) brak wyjaśnienia pojęcia "znaku towarowego w nieznacznie zmienionej postaci" i jego relacji do pojęcia ustawowego "znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru"; e) brak uzasadnienia, dlaczego Sąd I instancji nie uznał za wadliwe wskazanie w decyzji na opakowanie z 2017 r. jako używane w latach 2012-2017, skoro materiał dowodowy z lat 2012-2016 wskazywał na inne opakowania stosowane przez uczestnika; f) brak uzasadnienia, dlaczego Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutów wobec decyzji, o których mowa w pkt. 1) powyżej; co uniemożliwia kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia, ponieważ nie sposób ustalić, jakie stanowisko zajął Sąd I instancji w ww. kwestiach dotyczących stanu faktycznego sprawy; II. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest: 1) art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 w zw. z art. 15215 p.w.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE ("dyrektywa 2008/95/WE") poprzez błędną wykładnię, zgodnie z którą dla wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego wystarczające jest wyłącznie przedstawienie przykładowych dowodów sprzedaży towarów, pomimo braku innych dowodów wskazujących na skalę sprzedaży produktu w Polsce, co stanowi znaczące odstępstwo od reguł postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego, zgodnie z którymi cały ciężar udowodnienia rzeczywistego używania znaku towarowego spoczywa na uprawnionym i nie można ustalić tej okoliczności na podstawie dowodów używania incydentalnego; 2) art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 1521S p.w.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych poprzez błędną wykładnię i zastąpienie pojęcia "znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru" pojęciem "znaku towarowego w nieznacznie zmienionej postaci"; 3) art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 15215 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że opakowanie wskazane w decyzji organu było znakiem różniącym się od spornego znaku w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, pomimo, że opakowania te różniły się szeregiem istotnych elementów, w tym istnieniem w spornym znaku granatowego dzbana w białe kropki, którego nie było na produktach w materiale dowodowym; 4) art. 169 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 15215 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że sporny znak był rzeczywiście używany przez uczestnika, mimo że w istotnym okresie czasu nie były wprowadzane przez uprawnionego towary pod spornym znakiem w wymiarze pozwalającym na stwierdzenie rzeczywistego używania spornego znaku. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP w tej części do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik (uprawniony) wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje: Skarga kasacyjna, mimo bardzo licznych zarzutów procesowych oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego, które w zasadniczej części należało uznać za nietrafne, a w części wskazane naruszenia przepisów postępowania, za pozostające bez wpływu na wynik sprawy - nie zasługiwała na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie stanowił ustalony przez Urząd Patentowy i zaakceptowany w pełni przez Sąd I Instancji stan faktyczny, a konkretnie ustalenie przez Organ, czy przedmiotowy znak towarowy, zarejestrowany na rzecz uprawnionego, był używany w określonym czasie i względem wskazanych przez skarżącego towarów (deserów mlecznych z dodatkami) w postaci wprawdzie różniącej od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, ale zmienione elementy przez zastąpienie niebieskiego dzbanka w groszki innymi detalami jak np. czekoladą nie zmieniły jego odróżniającego charakteru w rozumieniu art. 169 ust.1 pkt.1, ust. 4 pkt.1, ust. 6 p.w.p. Wprawdzie skarżący kwestionował w ogóle używanie spornego znaku nawet w zmienionej postaci, ale przeprowadzone postępowanie dowodowe świadczy niewątpliwie, że sporny znak towarowy w przedstawionej w dowodach postaci w okresie objętym wnioskiem o wygaszenie prawa ochronnego rzeczywiście był używany na opakowaniach deserów mlecznych. Organ omówił wszystkie zgromadzone dowody zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, ocenił moc dowodową poszczególnych dokumentów, szczególnie faktur sprzedaży do sieci supermarketów Biedronka. Dlatego Sąd I instancji był uprawniony zaaprobować całokształt materiału dowodowego, bez potrzeby powtarzania i ponownego omawiania materiału dowodowego. Zatem należało przyjąć za Sądem I instancji , że używanie spornego znaku przez Z. Polska w okresie objętym wnioskiem było rzeczywiste i spełniało wszystkie cechy, przewidziane w przepisie art. 169 p.w.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dystrybucja deserów mlecznych, opatrzonych przedmiotowym znakiem nie mogła być sporadyczna lub okazjonalna, skoro odbiorcą tych deserów była między innymi powszechna sieć marketów Biedronka. Nie zachodziła konieczność przeprowadzania dodatkowych dowodów, szczególnie przesłuchiwania świadków na okoliczności używana spornego znaku, skoro te okoliczności zostały potwierdzone mocnymi dowodami w postaci faktur sprzedaży przedmiotowych deserów mlecznych, oznaczonych spornym znakiem towarowym. W tych warunkach zarzuty nieuwzględnienia przez Organ wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka A. E/ były nietrafne, gdyż nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt.2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na całkowitym braku oceny przez Sad I instancji elementów odróżniających spornego znaku, co jest niezgodne z prawdą, gdyż Sąd I instancji dokonał kontroli prawidłowości oceny elementów odróżniających spornego znaku w postaci tła, logo firmy w postaci charakterystycznych plam, stwierdzając o nieistotnych elementach, jak dodatki, świadczących o składnikach deseru jak np. niebieski dzbanek, czy też kawałki czekolady. Organ szczegółowo odniósł się do innej postaci spornego znaku używanej w obrocie względem deserów mlecznych, a Sąd I onstancji zaaprobował argumenty Organu i w ten sposób dokonał kontroli oceny elementów odróżniających spornego znaku, chociaż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dał temu skromny wyraz, ale na tyle wystarczający, że Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał tego zarzutu. W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera niezbędne elementy wymienione w tym przepisie, co pozwalało na pełna kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Jeśli Sąd zaakceptował argumentacje Organu z uzasadnienia decyzji, w którym Urząd Patentowy odniósł się do zarzutów wnioskodawcy, zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego, to nie miał obowiązku rozwijania własnej argumentacji w tym zakresie. Skarżący podnosząc większość zarzutów procesowych jedynie polemizuje z prawidłowymi ustaleniami Organu, przyjętymi jako własne przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Ustalenie, że sporny znak towarowy był używany za zgodą uprawnionego przez Z. Polska sp. z o.o. z siedzibą w O. nie zostało skutecznie podważone przez skarżącą spółkę i Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Organu i Sądu I instancji, że przepis art. 169 ust. 4 pkt. 3 p.w.p. nie wprowadza obowiązku posiadania licencji dla użytkownika znaku towarowego i dlatego wystarczy oświadczenie uprawnionego, że sporny znak używany jest za jego zgodą przez wskazany podmiot, bez analizowania umowy licencyjnej. Organ szczegółowo omówił dowody i sposób używania spornego znaku względem kwestionowanych towarów w postaci deserów mlecznych, odnosząc się do elementów opakowań tych towarów i prawidłowo ocenił tego rodzaju używanie spornego znaku, a Sad I instancji tę ocenę uznał za właściwą, skoro stwierdził, że opakowania produktów stanowią formę używania znaku towarowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ w sposób szczegółowo wyjaśnił, dlaczego uznał, że sporny znak towarowy jest używany w nieznacznie zmienionej postaci, a Sąd I instancji nie znalazł podstaw, aby podważyć spełnienie w tej sprawie zasadniczej przesłanki z art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 152(15) p.w.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. tj . używanie "znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomiędzy pojęciami ustawowymi znaku różniącego się od znaku zarejestrowanego w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, a pojęciem użytym w uzasadnieniach decyzji i zaskarżonego wyroku "znaku towarowego w nieznacznie zmienionej postaci", nie prowadzi do odmiennej wykładni tych przepisów i ich zastosowania. Nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu ustalenia przez organ, że przedstawienie niebieskiego dzbanka w białe kropki znajdującego się w spornym znaku nie jest elementem istotnym i odróżniającym tego znaku, znajduje swoje wytłumaczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie tylko poprzez wskazanie, że dzbanek wskazuje na rodzaj towaru i jego skład, ale także, mimo dobrej widoczności, nie dominuje w całym obrazie graficznym znaku, a o wiele istotniejszą rolę odróżniającą pełnią charakterystyczne plamy biała i brązowa, oczywiście obok logotypu. Dodawanie dodatkowych elementów do spornego znaku w postaci psa Monti, czy też składników towarów w postaci deserów mlecznych jak czekolada nie zmieniały zasadniczo ogólnego wrażenia znaku, jakim było tło w postaci charakterystycznych plam nazwy towaru Z. Monte, które były objęte ochroną spornego znaku towarowego (s. 11 decyzji). Strona skarżąca kwestionując wiarygodność poszczególnych dowodów, w tym załączonych zdjęć opakowań, zarzucała między innymi, że zostały sporządzone w okresie nierelewantnym i dlatego nie powinny być wzięte pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego, ale skarżąca nie wskazała, kiedy te zdjęcia zostały sporządzone, tym bardziej, że strona skarżąca przyznała, że w okresie objętym wnioskiem prowadzona była sprzedaż spornych towarów, opatrzonych przedmiotowym znakiem towarowym tylko w niewielkim rozmiarze, o czym świadczy niewielka ilość faktur sprzedaży załączonych do akt sprawy. Organ natomiast wyjaśnił, że ilość przedstawionych w postępowaniu administracyjnym faktur sprzedaży deserów przez firmę Z. z siedzibą w O. była przykładowa i nie świadczy o rzeczywistych rozmiarach dystrybucji przedmiotowych towarów i dlatego prawidłowo uznał, że uprawniony używał spornego znaku w rozumieniu przepisu art. 169 ust.1 pkt 1 p.w.p. w okresie objętym zmodyfikowanym wnioskiem. Naczelny Sąd Administracyjny chciałby podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące ewentualnego naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., z uwagi na braki w szczegółowym odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do niektórych zarzutów skargi, nie mogły być skuteczne, gdyż z przyczyn wskazanych powyżej, tego rodzaju naruszenie nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.). Tym bardziej, że do tych zarzutów odniósł się Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a argumenty Organu zaakceptował Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu. Gdyby nawet uznać, że uzasadnienie wyroku nie w pełni odpowiadało art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na jego niewyczerpujące rozważania Sądu, to i tak wyrok odpowiadałby prawu. Odnosząc się do podniesionych w dalszej kolejności w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 169 ust. 1 pkt.1 .i ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 152(15) p.w.p. oraz w zw. z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie należy stwierdzić, że Sąd I instancji w żadnym stopniu nie naruszył powyższych przepisów akceptując ustalenia Organu o rzeczywistym używaniu spornego znaku na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przykładowych fakturach sprzedaży i w postaci nieznacznie zmienionej, czyli charakteru różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego. Zgodnie z przepisami art. 169 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 pkt. 1 i 3 oraz ust. 6 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nie używania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nie używania. Przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru; przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Z prawidłowo ustalonego przez Organ stanu faktycznego niewątpliwie wynika, że uprawniony wywiązał się z obowiązku wykazania używania znaku towarowego w określonym czasie w postaciach nie różniących się w sposób istotny od obrazu znaku zarejestrowanego, gdyż poszczególne dodatki dodawane do deserów mlecznych i uwidocznione na znaku jak np. czekolada nie zmieniały charakteru towaru, ani cech charakterystycznych znaku, zastrzeżonych w dokumencie rejestracyjnym. Zatem wywody skarżącego na temat tych dodatków, czy są to przyprawy, czy też nie i czy zmieniają wartość odróżniającą znaku poprzez zamianę niebieskiego dzbanka w groszki na mleko, pokazanie na charakterystycznym białym tle dodatków do deserów mlecznych, nie miały istotnego znaczenia, gdyż Organ należycie ocenił powyższe modyfikacje spornego znaku towarowego na opakowaniach towarów. W myśl art. 152(15) p.w.p., do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przepisy art. 169-172 stosuje się odpowiednio . Skoro zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość, że sporny znak był w sposób rzeczywisty używany przez spółkę Z. z siedzibą w O. za zgodą uprawnionego w postaci wprawdzie różniącej się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, ale w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, to brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p., i z tego powodu Sąd I instancji nie mógł naruszyć zarzucanych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a.