II GSK 316/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Karnas-Mroczek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 października 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 123/22 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 28 lutego 2022 r. nr 2001-IOA.4246.13.2021 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 19 października 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 123/22 oddalił skargę T. C. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z 28 lutego 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Białymstoku (dalej: Naczelnik UC) z 30 listopada 2021 r., którą wymierzono stronie karę pieniężną w wysokości 100.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...](bez oznaczeń) w lokalu pod adresem: ul. [...] bez koncesji na kasyno gry. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły: art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 42, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a, art. 90 ust. 1 pkt 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej: u.g.h.). Karę wymierzono na podstawie ustaleń przeprowadzonej [...] stycznia 2019r. przez funkcjonariuszy celno-skarbowych Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku wspólnie z funkcjonariuszami Policji KWP [...] i KMP[...], kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w lokalu położonym przy ul.[...], należącym do skarżącego. W trakcie kontroli przeprowadzono oględziny budynku mieszkalnego oraz garażu, a w pomieszczeniu sąsiadującym z garażem, znajdującym się z tyłu budynku i posiadającym oddzielne wejście z dziedzińca posesji, stwierdzono włączony do prądu, aktywny automat [...](bez oznaczeń), na którym prowadzono grę. Przed wejściem do tego pomieszczenia umieszczona była kamera monitoringu (przytwierdzona do podbitki dachu budynku). Druga kamera znajdowała się w rogu pomieszczenia z automatem. Oględziny zewnętrzne ww. urządzenia, wyniki przeprowadzonego na nim eksperymentu procesowego odtworzenia przebiegu gry wskazały, że umożliwiało to urządzenie rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu u.g.h., a tym samym winno być eksploatowane zgodnie z przepisami przywołanej ustawy - jej art. 3 i 6 ust. 1, po uprzednim uzyskaniu koncesji na kasyno gry. Kwalifikację urządzenia potwierdził powołany w trakcie postępowania karno-skarbowego biegły sądowy przy Sądzie Okręgowym w [...] z zakresu mechaniki technicznej, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, teorii maszyn i mechanizmów, techniki komputerowej dr inż. [...] w opinii z [...] września 2019 r. Automat użytkowany w miejscu kontroli nie był zarejestrowany. Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Strona wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w piśmie z 24 stycznia 2023 r. uzupełniającym skargę kasacyjną oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 8 oraz w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.) poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego oraz dokonanie w sposób dowolny oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. przekroczenie zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, naruszenie domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz tłumaczenia niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na jego korzyść, a przez to naruszenie podstawowych zasad postępowania, tj. zasady praworządności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej oraz podejmowania wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim dowolną wykładnię uzasadnień wyroków karnych uniewinniających skarżącego od tego że prowadził i urządzał najpóźniej w dniu [...] stycznia 2019 r. w lokalu w [...] bez wymaganej koncesji lub zezwolenia poza kasynem gry bez uprzedniego zarejestrowania gry na automacie [...] bez oznaczeń niezgodnie z art. 6, 14 i 23a u.g.h.; 2. przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1a w związku z art. 3, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1 u.g.h. obowiązujących w dacie rzekomego popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu, poprzez nieuzasadnione uznanie, że był on podmiotem organizującym grę na automacie o nazwie [...] położonym w lokalu przy ul.[...], tj. poza kasynem gry; 3. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, obejmującego również skarżącego, które czynności sprowadzały się do posiadania po zmarłym ojcu urządzenia do gier hazardowych, bez dokonywania żadnych innych czynności, w tym zwłaszcza bez wykonywania czynności dotyczących aktywnej organizacji gier, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego zastosowania tych przepisów w stosunku do skarżącego i bezzasadnego nałożenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; 4. przepisów art. 2 i 45 Konstytucji RP, art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. 1977 Nr 38, poz. 167), art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 Do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie zasady Ne bis in idem wyrażonej w tych przepisach w związku z wcześniejszym postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko T. C. i uniewinnieniem go od tego że prowadził i urządzał najpóźniej w dniu [...] stycznia 2019 oku w lokalu w [...] bez wymaganej koncesji lub zezwolenia poza kasynem gry bez uprzedniego zarejestrowania gry na automacie [...]bez oznaczeń niezgodnie z art. 6, 14 i 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych Argumenty na poparcie części powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Stanowisko to podtrzymał obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu. Skarżący kasacyjnie w dniu 18 maja 2026 r. przesłał w formie e-maila wniosek o odroczenie rozprawy z uwagi na stan zdrowia, podnosząc, że choruje od ponad miesiąca na przewlekłą chorobę płuc i dołączył kopię zaświadczenia lekarskiego z [...] maja 2026r., wskazującego na niezdolność strony do pracy między [...].05. a [...].05.2026r. oraz zestawienie wystawionych zaświadczeń lekarskich, mających wykazywać niezdolność do pracy strony od [...] kwietnia 2026 r. Odnosząc się ww. żądania strony, wniosek ten w zasadzie nie powinien podlegać ocenie, gdyż nie został złożony w formie przewidzianej przez przepisy p.p.s.a., tj. ani w formie pisma (art. 46 § 1), ani w formie dokumentu elektronicznego (art. 46 § 2a). Jednakże, z uwagi na żądanie strony odroczenia rozprawy, nie zastępowanej przez pełnomocnika, Sąd ocenił wniosek i dołączone dokumenty, i stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki do odroczenia rozprawy wymienione w art. 109 p.p.s.a. Wskazywana przez skarżącego przyczyna nieobecności nie kwalifikowała się jako nadzwyczajne wydarzenie lub inna znana sądowi przeszkoda, której nie można przezwyciężyć. Z zaświadczenia lekarskiego obejmującego okres rozprawy wynikało, że strona może chodzić (zapis w rubryce 17 wskazania lekarskie), a numer statystyczny choroby wskazywał na bóle grzbietu. Zgodnie zaś z art. 107 w zw. z art. 193 p.p.s.a. nieobecność stron na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Istota zarzutów skargi kasacyjnej, opartych zarówno na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej) oraz pozostających z nimi w funkcjonalnym związku, a opartych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej), sprowadzała się do kwestionowania stanowiska organów, zaakceptowanego przez WSA, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania skarżącego za podmiot urządzający gry, a w konsekwencji przypisania stronie odpowiedzialności za urządzanie gier na automacie bez koncesji, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł, na mocy art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u,.g.h. Zarzucane naruszenie przepisów postępowania w zakresie badania i oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy związane jest w sposób bezpośredni z dokonaną wykładnią prawa materialnego, które miało wpływ na zakres prowadzonego postępowania dowodowego, jakie w tego rodzaju sprawach powinno zostać przeprowadzone przez organy. Komplementarny charakter zarzutów wskazanych w pkt 1. oraz w pkt 2. i 3. petitum skargi kasacyjnej powoduje, że wymagają one łącznego rozpatrzenia. Odnosząc się do tych zarzutów należy na wstępie wskazać, że zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszeni. Stosownie natomiast do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) tej ustawy, wysokość kary pieniężnej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu.. Prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., wymagającą wyjaśnienia w odniesieniu do zagadnienia stawianego na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych, jest więc ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu w zakresie zwrotu "urządzający gry". Naczelny Sąd Administracyjny w orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że pojęcie "urządzającego gry na automatach", o którym mowa m.in. w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma szeroki zakres i tak też jest przyjmowane na potrzeby tego rodzaju postępowań. Zaznaczenie to jest ważne, chociaż co do wyżej opisanego automatu za urządzającego gry został uznany jego właściciel, a automat znajdował się w pomieszczeniu stanowiącym własność strony (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 175/20). Przy ocenie, czy podmiot powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16; 20 kwietnia 2017 r.; sygn. akt II GSK 5233/16; 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 310/17). Jakkolwiek ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w jej art. 89 ust. 1 pkt 2, to jednak posługuje się nim w wielu przepisach, które umożliwiają określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Na ich podstawie w orzecznictwie NSA zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z: 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1915/17; 27 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5042/16; 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 47/18; 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1298/25). Urządzającym gry hazardowe jest więc ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej bez koncesji na kasyno gry. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zebrany przez organy w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przypisania skarżącemu przymiotu "urządzającego gry na automatach", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W okolicznościach stanu faktycznego kontrolowanej sprawy zostało jednoznacznie ustalone, że skarżący był właścicielem całej posesji, na której znajdował się lokal [...] , a na jego zapleczu, w sąsiedztwie garażu, posiadające osobne wejście pomieszczenie, objęte monitoringiem, w którym znajdował się włączony automat do gier [...](bez oznaczeń). Na automacie była prowadzona gra. Właścicielem tego automatu był skarżący, nawet jeśli uzyskał go w spadku po ojcu. Z dokumentacji fotograficznej nie wynikało, aby w pomieszczeniu, w którym stał czynny automat był prowadzony remont. Do tego [...] - grający na automacie w momencie rozpoczęcia kontroli, przesłuchany w charakterze świadka w dniu kontroli, jednoznacznie twierdził, że przyszedł, aby napić się piwa, a potem przeszedł do drugiego pomieszczenia, aby sobie pograć na automacie. To, że w kolejnych zeznaniach przedstawiał inny cel wizyty u strony i korzystania z automatu, starając się potwierdzić wersję skarżącego, że automat był używany tylko w celach prywatnych- "dla zabawy", a w pomieszczeniach był przeprowadzany remont, nie miało wpływu na ocenę wiarygodności tychże zeznań, szczególnie że kolejne były składane w ramach postępowania karno-skarbowego prowadzonego przeciwko stronie. Natomiast pierwsze zeznania były złożone spontanicznie, w okolicznościach nieprzewidzianych – nie zapowiedzianej kontroli funkcjonariuszy celnych i policji. Do tego za mało wiarygodne należało uznać twierdzenia strony, że bawiła się automatami, wpłacała nawet duże sumy pieniężne w ramach gier, a potem je odzyskiwała. Z danych zawartych w opinii biegłego, których skarżący nie kwestionował, wynikało, że w okresie gdy automat był w wyłącznej dyspozycji strony, w szczególności w okresie poprzedzającym kontrolę, tj. od [...] do [...] stycznia 2019 r., (czyli w ciągu ostatnich 11 dni poprzedzających kontrolę), sporne urządzenie było eksploatowane codziennie (poza [...] stycznia 2019 r.) w ciągu znacznej części doby i o różnych jej porach, w godzinach porannych, w ciągu dnia i w porze nocnej. Potwierdza to stanowisko, że automat byt dostępny dla nieograniczonej liczby graczy i miało miejsca utrzymywanie automatu w stałej gotowości. Potwierdzały te wnioski także ustalenia, dotyczące aktywności na stronie internetowej ww. lokalu, będącego własnością skarżącego, od [...] stycznia 2015r. do [...] września 2020 r., w tym katalogu zdjęć datowanych na [...] lipca 2016r., wśród których znalazło się m.in. zdjęcie przedstawiające stół bilardowy, na tle łukowatego portalu drzwiowego (bez drzwi) otwartego na pomieszczenie, w którym widoczny jest uruchomiony automat do gier, automat posiada włączony ekran i panel sterowniczy, a bezpośrednio przed automatem, na stołku barowym siedzi mężczyzna grający na automacie. Zasadnie oceniono, że zdjęcie to umieszczone na ogólnodostępnej stronie lokalu dokumentowało aktywność skarżącego w tym lokalu, stanowiąc jednocześnie zakamuflowaną ofertę udostępniania czynnego automatu na nieruchomości należącej do skarżącego. Nie było także sporne, że skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna. Dlatego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 6, 14, art. 23a u.g.h. Tego stanowiska - uzasadnionego dokonanymi przez organy i zaakceptowanymi przez WSA ustaleniami - skarżący skutecznie nie podważył. Tym samym, za niezasadne należało uznać zarzuty kasacyjne zmierzające do wykazania wadliwości stanowiska Sądu I instancji, zarówno w zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, jak i w zakresie odnoszącym się do ich kwalifikacji prawnej. Należy podkreślić, że organy oraz WSA przyjęły, że skarżący ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., a nie na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Te ostatnie przepisy nie były w ogóle w sprawie stosowane. A jeżeli strona miała na uwadze wcześniejsze brzmienie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., to ich brzmienie uległo zmianie z dniem 1 kwietnia 2017 r., na mocy art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), podczas gdy kontrola miała miejsce [...] stycznia 2019 r. Nieuzasadnione były także zarzuty naruszenia art. 8 Prawa przedsiębiorców (Przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa.) oraz art. 10 ust. 1 (Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów) oraz ust. 2 (Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy) tego aktu, gdyż odnoszą się te uregulowania do działalności przedsiębiorcy prowadzonej zgodnie z prawem, a nie – zakazanej, jak w niniejszej sprawie. Niezasadny okazał się także zarzut podniesiony w pkt 4.petitum skargi kasacyjnej - naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 i 45 Konstytucji RP, art. 4 ust, 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U.2003.42.364), art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r., (Dz. U.1977.38.167) poprzez naruszenie zasady ne bis in idem. Skarżący został bowiem uniewinniony od tego że prowadził i urządzał najpóźniej w dniu [...] stycznia 2019 r. w opisanym lokalu bez wymaganej koncesji lub zezwolenia poza kasynem gry bez uprzedniego zarejestrowania gry na automacie [...]. Należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie powyższe było już wielokrotnie rozstrzygane (por. wyroki NSA z 30 października 2025 r., sygn. akt II GSK 1781/24 i powołane w nim orzeczenia NSA; 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 408/17). Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowaną we wskazanych wyrokach linię orzeczniczą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że nieuzasadnione jest utożsamianie postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej (administracyjnej sankcji finansowej) na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. z postępowaniem o przestępstwo skarbowe unormowane w art. 107 § 1 k.k.s. Jak podał NSA w wyroku z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3807/17, odpowiedzialność za naruszenie warunków urządzania gier i odpowiedzialność karna za niezgodne z prawem urządzanie gier nie wykluczają się wzajemnie. Odpowiedzialność karnoskarbowa oparta jest z gruntu na odmiennych przesłankach niż odpowiedzialność za delikt administracyjny. O ile pierwsza z nich opiera się na zasadzie winy, którą można przypisać osobie fizycznej, o tyle druga opiera się już na przesłance obiektywnego naruszenia prawa. Co więcej, główną funkcją odpowiedzialności karnej jest funkcja represyjna, zatem odpłata za popełniony czyn zabroniony, zaś główną funkcją odpowiedzialności administracyjnej jest szeroko pojęta prewencja oraz restytucja. Dodać należy, że w wyroku z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwala na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. wyroki NSA z: 23 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 2355/17; 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3746/17 i II GSK 3859/17). Prowadzi to do wniosku, że orzekając w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, organ administracji nie jest zwolniony z obowiązku dokonywania własnych ustaleń faktycznych oraz własnej ich oceny, co podlega kontroli sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję nakładającą wymienioną karę pieniężną. W niniejszej sprawie organy nie oparły się wyłącznie na ustaleniach z postępowania karno-skarbowego, ale poczyniły też własne ustalenia. Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że doszło do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji dokonał kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej). Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) w zw. z uchwałą składu 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA z 2013 r. z.3, poz. 38).