II GSK 3112/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1917/14 w sprawie ze skargi "[A.]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo wykorzystywania częstotliwości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz "[A.]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1917/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "J." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo wykorzystania częstotliwości. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pozwoleniem radiowym: - nr [...] z dnia 10 października 2001 r., ważnym do dnia 31 października 2003 r., Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji udzielił skarżącej pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lądowej typu dyspozytorskiego stanowiących funkcjonalny zestaw; - nr [...] z dnia 10 października 2006 r., ważnym do dnia 31 października 2011 r., Prezes UKE udzielił skarżącej pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lądowej typu monitoring; - nr [...] z dnia 21 września 2007 r., ważnym do dnia 30 września 2012 r., Prezes UKE udzielił skarżącej pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lądowej typu dyspozytorskiego. Pismem z dnia 6 września 2011 r. Prezes UKE poinformował skarżącą, iż w związku z przeprowadzonym postępowaniem w zakresie prawidłowości naliczanych opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości, pobieranych z tytułu udzielonych pozwoleń radiowych, zaistniała konieczność zweryfikowania opłat naliczonych za lata 2006-2010. W załączeniu do powyższego pisma zostały przesłane dokumenty korygujące naliczenia. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 16 września 2011 r. wniosła do Prezesa UKE o zwrot nadpłaconych należności, po ich rozliczeniu, wraz z należnymi odsetkami. Pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. Prezes UKE zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego z dnia 10 października 2006 r. (dalej jako: "Pozwolenie 1"), pozwolenia radiowego z dnia 10 października 2001 r. (dalej jako: "Pozwolenie 2") oraz pozwolenia radiowego z dnia 21 września 2007 r. (dalej jako: "Pozwolenie 3"). Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], Prezes UKE na podstawie art. 74a w zw. z art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 188 oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 243) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) określił skarżącej nadpłatę w łącznej kwocie 550,00 złotych z tytułu uiszczenia w wysokości większej od należnej raty opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie Pozwolenia 2 i, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 188 ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz art. 74a w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo wykorzystania częstotliwości na podstawie: - Pozwolenia 1: za IV kwartał 2006 r., I, II, III, IV kwartał 2007 r., I, II, III, IV kwartał 2008 r., I, II, III, IV kwartał 2009 r., I, II, III, IV kwartał 2010 r., - Pozwolenia 3: za IV kwartał 2007 r., I, II, III, IV kwartał 2008 r., I, II, III, IV kwartał 2009 r., I, II, III, IV kwartał 2010 r. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. nr [...] Prezes UKE zaliczył: 1) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych, określoną w pkt 1 decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 2) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych określoną w pkt 2 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 3) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych określoną w pkt 3 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 4) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych określoną w pkt 4 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 5) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych określoną w pkt 5 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 6) z dniem 1 listopada 2011 r. nadpłatę w kwocie 75,00 złotych określoną w pkt 6 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 7) z dniem 1 listopada 2011 r. część nadpłaty, tj. kwotę 16,67 złotych określoną w pkt 7 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie Pozwolenia 1, 8) z dniem 1 listopada 2011 r. część nadpłaty, tj. kwotę 83,33 złotych określoną w pkt 7 ww. decyzji, na poczet zaległej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w IV kwartale 2011 r., na podstawie pozwolenia radiowego Pozwolenia 3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo do wykorzystywania częstotliwości. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie: a) prawa procesowego, tj.: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo wykorzystania częstotliwości na podstawie: Pozwolenia 1 i Pozwolenia 3 w sytuacji, gdy istniał przedmiot postępowania w postaci stwierdzenia istnienia albo nieistnienia po stronie skarżącego nadpłaty; - art. 74a Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu stanowiska, że w sytuacji wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z urzędu organ nie musi kończyć tego postępowania wydaniem decyzji merytorycznej; b) prawa materialnego, to jest: - § 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 8 lutego 2005 r.) poprzez ustalenie błędnej wysokości opłat za prawo wykorzystania częstotliwości na podstawie: Pozwolenia 1 i Pozwolenia 3; - § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r. poprzez jego niezastosowanie; - wadliwe niezastosowanie art. 188 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż wobec skarżącej nie występuje nadpłata w opłatach za wykorzystywanie częstotliwości radiowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził na wstępie, że do dnia 31 grudnia 2013 r. wysokość, terminy i sposób uiszczania rocznych opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości określały przepisy rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r. Z dniem 1 stycznia 2014 r. weszły natomiast w życie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. z 2013 r., poz. 1586, dalej: rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2013 r.). Na mocy odesłania z art. 188 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w sprawie znajdują zastosowanie przepisy zawarte w rozdziałach 5-9 działu III Ordynacji podatkowej, regulujące kwestię nadpłaty. W ocenie Sądu I instancji, skoro postępowanie w sprawie istnienia nadpłaty toczyło się z urzędu w trybie określonym w art. 74a Ordynacji podatkowej, nie zaś w trybie art. 75 tej ustawy (na wniosek), to za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej, która domagała się merytorycznego rozstrzygnięcia. W sytuacji braku wniosku skarżącej trudno mówić o rozstrzygnięciu merytorycznym w przypadku stwierdzenia braku materialnej przesłanki dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, czyli nadpłaty. Prawidłowo organ w opisanej sytuacji umorzył postępowanie wszczęte z urzędu stwierdzając brak przedmiotu sprawy, czyli nadpłaty. Zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Sąd uznał więc za niezasadny. Z tego samego powodu nie mógł być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 74a Ordynacji podatkowej, gdyż brak było wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie istnienia nadpłaty, który podlegałby rozstrzygnięciu. Odnosząc się do kwestii istnienia nadpłaty w opłatach za prawo wykorzystania częstotliwości na podstawie: Pozwolenia 1 i Pozwolenia 3 Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie ze wzmiankami w treści załączników, pozwolenia te zostały skarżącej udzielone na zasadzie współużytkowania. Mimo takiego sformułowania użytego w powołanych dokumentach do takiej formy użytkowania – we wspólności z innym podmiotem – faktycznie jednak nie doszło. W myśl zaś obowiązującego prawa jedynie stan faktyczny polegający na użytkowaniu przyznanych w pozwoleniach częstotliwości przez więcej niż jeden podmiot uprawniałoby każdy z nich do korzystania z prawa uiszczenia obniżonej – 50 % opłaty za każdy z tych podmiotów, o czym stanowi § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r. W konkluzji Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym fakt niewykorzystywania częstotliwości przyznanych na mocy ww. pozwoleń przez jakikolwiek podmiot poza skarżącą stanowił przesłankę negatywną stosowania opłaty w obniżonej wysokości, o której mowa w § 4 z dnia 8 lutego 2005 r. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności decyzji w zakresie prawa materialnego i procesowego; - art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 75 § 2 pkt 1 lit. c), art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 74 a Ordynacji podatkowej w związku z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia wobec uznania braku materialnej przesłanki dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nadpłaty oraz przyjęcia błędnego stanowiska, że w tej sytuacji organ nie musi zakończyć postępowania wydaniem decyzji merytorycznej; - art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia - stwierdzenia nieważności decyzji poprzez zaakceptowanie przez Sąd zastosowania przez organ postanowień § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2013 r., które to rozporządzenie weszło w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2014 r., zamiast § 2 ust. 1 w związku z § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością; - art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w miejsce uchylenia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat w opłatach za prawo wykorzystywania częstotliwości na podstawie: Pozwolenia 1 i Pozwolenia 3 w sytuacji, gdy istniał przedmiot postępowania w postaci wniosku o stwierdzenie nadpłaty; - niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego sprawy ustalonego w postępowaniu administracyjnym niezgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a to poprzez błędne zaakceptowanie stanowiska organu, że inny podmiot - oprócz skarżącego - w tym samym czasie nie mógł również korzystać z przyznanych w pozwoleniach częstotliwości, co uprawniało skarżącą do uiszczania obniżonej o 50% opłaty; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest: - wadliwe niezastosowanie § 2 ust. 1 i § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005r. poprzez przyjęcie błędnej wysokości opłat za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie Pozwolenia 1 i Pozwolenia 3 w przypadku, gdy prawo do wykorzystywania częstotliwości przysługiwało także innym podmiotom nie tylko skarżącej; - wadliwe zastosowanie § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2013 r., gdyż w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy obowiązywało rozporządzenie z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością i w związku z tym wadliwe niezastosowanie § 4 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2005 r.; - niezastosowanie art. 188 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z wadliwą wykładnią art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a i art. art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wobec skarżącej nie występuje nadpłata w opłatach za wykorzystywanie częstotliwości radiowych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Prezes UKE nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Urzędu komunikacji Elektronicznej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłat za prawo wykorzystania częstotliwości stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem. Przede wszystkim dlatego, że jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wbrew oczekiwaniom skarżącej spółki organ w stanie faktycznym sprawy nie mógł wydać innego orzeczenia, niż decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości nadpłaty z tytułu opłaty rocznej za dysponowanie częstotliwością za okresy wskazane w tej decyzji, albowiem postępowanie w sprawie prowadzone było z urzędu, nie zaś na wniosek strony. Wskazana kwestia, jak wynika to z kolei z zarzutów skargi kasacyjnej, stanowi - obok zagadnienia odnoszącego się do wysokości należnej opłaty - zasadniczą oś sporu w sprawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna, gdy chodzi o stawiany w pkt 1 tiret 1 jej petitum zarzut naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., polegający na uchyleniu się od przeprowadzenia pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać należy za uzasadniony, podobnie jak i pozostające z nim w funkcjonalnym związku zarzuty stawiane w pkt 1. tiret 2, 4 oraz w pkt 2. tiret 3 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca zmierza do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji również z punktu widzenia prawidłowości trybu postępowania, w którym decyzja ta została wydana. W tej mierze, kategorycznemu stanowisku Sądu I instancji, że postępowanie w sprawie toczyło się z urzędu, o czym ma przekonywać zdaniem Sądu brak wniosku strony, który miałby zainicjować to postępowanie, przeciwstawić należy następujący argument. Mianowicie w aktach sprawy znajduje się pismo strony z dnia 16 września 2011 r., którego treść oraz charakter procesowy w ogóle nie zostały ocenione przez Sąd I instancji. W sytuacji gdy wniosek inicjujący postępowanie w sprawie (w tym w sprawie nadpłaty w opłacie za dysponowanie częstotliwością) nie podlega szczególnego rodzaju wymogom formalnym (por. również wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1277/16), to brak przeprowadzenia oceny przywołanego pisma oraz jego charakteru i znaczenia procesowego w sprawie nie może pozostawać bez wpływu na ocenę prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do trybu w jakim przedmiotowe postępowanie było prowadzone, a w konsekwencji odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na konsekwencje wynikające z art. 74a oraz art. 75 ustawy - Ordynacja podatkowa, o których w świetle treści tych przepisów nie trzeba przekonywać. Prowadzi to do wniosku, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie została przeprowadzona w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji zasady oficjalności, co nie mogło pozostawać bez wpływu na ocenę rzetelności tej kontroli. Zwłaszcza gdy podkreślić, że kontrola działalności administracji publicznej, rozumiana jest jako porównywanie czynności organów administracji z wzorcem normatywnym (normami prawnymi) stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a jej zakres obejmuje całokształt przepisów prawa stosowanych przez organ w celu wydania rozstrzygnięcia na gruncie ustalonego stanu faktycznego, a więc przepisy prawa materialnego, przepisy proceduralne, a także przepisy ustrojowe (kompetencyjne). W rezultacie, brak przeprowadzenia przez Sąd I instancji oceny charakteru i znaczenia procesowego przywołanego pisma strony w istocie rzeczy uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolowanie trafności i prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku w zakresie odnoszącym się do tej zasadniczej w rozpatrywanej sprawie kwestii, a mianowicie trybu postępowania w jakim wydana została zaskarżona decyzja, a przez to do stanowiska o zgodności z prawem tej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę ze skargi spółki na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Sąd I instancji zobowiązany więc będzie dokonać kontroli tej decyzji przy uwzględnieniu wszystkich konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby przeprowadzenia wszechstronnej i wnikliwej oceny pisma strony z dnia 16 września 2011 r. pod względem jego znaczenia procesowego w sprawie, a ocenę odnośnie do zgodności/braku zgodności tej decyzji z prawem uzasadnić w sposób czyniący zadość wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawione argumenty, w świetle których kontrolowany wyrok Sądu I instancji należało uchylić, czynią przedwczesnym dokonywanie oceny stanowiska tego Sądu odnośnie do drugiej spośród spornych w sprawie kwestii, a mianowicie wysokości należnej opłaty rocznej za korzystanie z częstotliwości. Jednocześnie stwierdzić należy, że nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby za uzasadnione uznać stanowisko strony skarżącej, że organ administracji orzekał w rozpatrywanej sprawie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, co Sąd I instancji miał zaakceptować kontrolując legalność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami tego właśnie rozporządzenia, a nie rozporządzenia z 2005 r., albowiem nie wynika to, ani decyzji organu, ani z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.